Saturday, December 30, 2017

Tako je govorio Samael - intervju sa demonom

Poštovani čitaoci, pred vama je intervju koji sam obavio sa arhidemonom Samaelom tokom sinoćnjeg laganog magijskog ćaskanja u odabranom društvu nesmrtnika. Intervju je prikazan u celini, onako kako je Samael odgovarao na postavljena pitanja, izuzev u jednom detalju koji sam ja cenzurisao iz obzira prema čitaocima ovog bloga. 

Intro: Samek-Mem-Alef-Lamed 131 

P: Kako procenjujete aktuelno stanje čovečanstva i aktuelne okultne tokove duha vremena?
O: Ono što je nekada bilo subverzija, sada je postalo glavni tok. Vreme je za iniciranje snaga nove subverzije i nove avangarde. Glavni tok više nema agente, već agense projektovanja uticaja stare subverzije i njene meinstrimifikacije (oblikovanje u instituciju). Na delu je inflacija institucija i sveopšta institucionalizacija. To je delo agenasa. Njih je mnoštvo, jer su ljudi nesvesno postali agensi glavnog toka i to zaverenicima olakšava vladanje. Savršeno izvedeno!

P: Pomenuli ste zaverenike. Zar to nije otrcani kliše? Ko su ti zaverenici?
O: Takvu moć imaju samo Sveti Iluminati. Oni su heksagramom osvetljeni pentagrami, a već sam ti pokazao šta to znači. Boriti se protiv njihove moći je uzaludno. Međutim, postoje i Iluminati-u-senci. Njihova moć je još veća i ima dublje korene u vremenu i van vremena. Oni su poput programera i predstavljaju izvor nove subverzije. 

P: Kakva je okultna priroda tih Iluminata-u-senci?
O: To su Pustinjaci, stari jovialni ne-Red, koji ispod Bezdana vlada moćima Sunca, Jupitera, Merkura, moćima Zemlje, Device i moćima Coniunctio. Oni su upućeni na Žensko Bratstvo, ono što ti nazivaš Femina Orbis, koje ispod Bezdana vlada moćima Sunca, Venere, Marsa, Vazduha, Vage i Puella. Oni zajedno su jod-lamed, dakle mem, 40. Oni izvode trik Via, trik Obešenog čoveka, Kristijana Rozenkrojca, Ozirisa. 120/5 = 24. Ako ti iko kaže da postoji skriveni Red taj ne zna šta govori, jer ono što je skriveno jeste ne-Red. I ima ga i nema.

P: Kako to da ga ima i nema?
O: Iluminati-u-senci i Žensko Bratstvo borave na samoj granici ljudskog sveta i jednom nogom su na onoj drugoj strani. Seti se fantazmagorijskih likova koji levom nogom stoje na zemlji a desnom u vodi. Njihovo prisustvo na granici formira fenomen poznat kao Daat. To je suštinski deo njihove prirode, a to je upravo ono što plaši, ali i privlači one koji bitišu ispod Bezdana. 

P: Možete li još nešto reći u pomenutim ne-Redovima pre nego što pređemo na druge teme?
O: Iluminati-u-senci su modalitet proroka. Oni imaju mesijansku crtu i ljudima prenose za njih udaljene misli i ideje. Njihove reči su zvekir sudbine ali i znaci oslobađanja od nje. Proroci podstiču ratnike koji stoje na suprotnoj strani. Proroci su premoć Desnog stuba nad Levim stubom, a ratnici su premoć Levog stuba nad Desnim stubom. Koristim terminologiju kabale da bi me razumeo, ali oni to ne vide tako. Vidiš dakle da snage Tradicije nisu odumrle, samo su se sklonile dalje u stranu izvan ljudskog videla. Te snage upravljaju svim tokovima kako Tradicije, tako i anti-tradicije. U tom delovanju neki od njih postanu zastrašujući, ali su čak i kao takvi deo iste magijske struje. Božanska revolucija katastrofe, čije sam ti propagiranje naložio, teži da manifestuje tu struju na Zemlji.

Moj komentar na margini: Sve ovo nije nešto što ja lično želim ili promišljam, već samo prenosim otvorene vizije koje me same pohode da ih otvorim i vidim. Ono što vidim su i strašne, ali i dobre stvari. Barem meni tako izgledaju..

P: Šta još možete reći o planovima božanskih revolucionara katastrofe?
O: Adepti opisane tajne struje će neke od članova elite današnjeg glavnog toka prihvatiti u sebe, a onda će ti članovi elite imati novi program. To je suštinski tehnički detalj programa predočene revolucije. 

P: Kakav je to novi program za odabrane članove elite?
Odgovor je izostao. Povodom toga moj komentar na margini: To mi nije otkriveno, niti ja to mogu da pojmim.

P: Mogu li dobiti neke naznake u vezi programa, ukoliko mi smernice programa već nisu dostupne?
(ovde se Samael ne obraća meni nego direktno čitaocima, prvi deo cenzurisan)
O: ... vi koji ovo čitate, stoga, nikada i nikako ne možete biti deo revolucije, a oni koji jesu deo toga, oni ovo ne čitaju, čak oni mene uopšte ne mogu da vide, jer toliko sam beznačajan kao čovek. Ja kao čovek puki sam nosač duha koji me je zaposeo. To je rang demona iz Šestog infernalnog kruga i pripada Redu Samaelovom. Prisutan je na karti Sud. On je taj koji optužuje. Otud je staza šin a ne kof, glavno stecište demonskog prisustva. Šin je inteligencija, a kof odraz te inteligencije. 

Moj komentar na margini: Ovde se demon poistovećuje sa mnom pa otud govori o sebi u trećem licu. Podsetimo se, šin je Cauda Draconis, a kof Laetitia. Između njih je tau - Caput Draconis. 

(sledeće pitanje Samaelu postavlja druga prisutna osoba)

P: Može li se koristiti enohijanska magija za prizivanje demona?
O: Zar to nije otrcani kliše? Suština enohijanske magije je u nameri onog ko joj pristupa. Ne postoji nikakav jedinstven način izgovora i vibriranja enohijanskih reči. To su pevanja, a prizivi se izvode poput pesme - svako na svoj način, po svom osećaju, sluhu i ritmu, ne da podražava nekog ili da prihvata neki nametnuti standard. Enohijanski prizivi se izvode srcem. Oni teže da ukinu misli svakodnevnog uma tako da svest prati zvuk sopstvene pesme i tiho uđe u viziju. Svrha tih priziva jeste da onaj ko ih koristi prirodno uđe u vibraciju njihove ravni i prirodno progovori jezik anđela. Imaj na umu da je jezik anđela istovremeno i jezik demona, ali je razlika u akcentu. (smeh) Stoga, deco, čuvajte se, ne enohijanske magije, nego onih koji tvrde da je izvode - rokaju enohijanu, brate! (smeh)

(opet ja postavljam pitanje)

P: Cadi nije Zvezda? Nešto o tome?
O: Ta izjava funkcioniše na višoj ravni razumevanja. Za tebe biće dovoljno i ovo. Cadi nije muškarac i žena, jer su muškarac i žena zvezde. Lik na karti Zvezda nije zvezda. To je jedan od ključnih piktograma za razumevanje šta Telema jeste. Pogledaj, zvezda u gornjem levom uglu karte je Venera, a Venera nije zvezda. Potrebno je promeniti ime karte a ne atribucije. Ljudi su naseli na ovu Krolijevu suptilnu manipulaciju. 

Kraj

Thursday, December 28, 2017

Femina Orbis - vizionarska kazivanja

Kada se Merkur nađe u znaku Jarca, Venera uđe u znak Škorpije, a Sunce i Mars u Strelcu, podignuće se veo između spoljnjeg i unutrašnjeg, a svest na Zemlji biće u Tifaretu. Ljudi će biti heksagramom osvetljeni pentagrami. To prevođenje svesti rad je velike anđeoske alhemičarke. 

Pogledajte njen prikaz: Venera, koja je sa njene leve strane, projektuje Lava i Smrt, dve nemani, jednu ognjenu a drugu vodenu, Zver i Morskog Zmaja. To su dva elementa: Vatra i Voda. Merkur, koji je sa njene desne strane, projektuje Orla i Đavola, nebesku i zemaljsku neman. To su elementi Vazduh i Zemlja.

Velika anđeoska alhemičarka je peti element. Njena leva ruka je Voda, a desna Vatra. Ona je solarni anđeo jovialnog reda i marcijalne žestine. Ona je anđeo-čuvar čoveka i nositeljka petozračne krune. Njena moć je u njenom pogledu.

Iznad velike anđeoske alhemičarke stoji sveštenica srebrne zmije u kojoj su ključevi znanja, razumevanja i mudrosti. Njena moć je u njenom glasu. Ona je prenositeljka, zver petog elementa, i izvire iz same krune božanskog kralja. Ona je boginja Meseca i svih zvezda. Njeno plavetnilo je zvuk tišine. Ona dolazi po odabranog i nosi ga preko smrti.

To je trojedinstvo Velike Majke - ona je krst na dnu (dodir), sunčani krug u sredini (pogled) i mesečev srp na vrhu (glas) - 463, dakle 13. U vremenu koje dolazi, ona će se razotkriti čovečanstvu i skinuće tešku senku sa ljudskog videla. Ko preživi bujicu elemenata i velike stihije - progledaće. Marširaće armije žena, čija će pročela biti obeležena sjajnom krunom, a na čelima tih armija stajaćemo mi, revolucionari zavetovani ništavilu. Budite strpljivi braćo, dolazi naše vreme.

Wednesday, December 20, 2017

O duhovnom iskustvu i radu na sebi

Stalno sam viđao po forumima i društvenim mrežama gunđanja o tome kako niko ne piše o svojim iskustvima dok je radio na sebi, vežbao, meditirao, praktikovao nekakav magijski rad itd. Nikako nisam mogao razumeti zašto je to uopšte nekome bitno. Ukoliko imaš sopstvenih iskustava šta će ti značiti čitanje o tuđim iskustvima? Da bi se uporedio sa nekim ili radi čega tačno? Ukoliko ih pak nemaš, čitanje o tuđim iskustvima ni na koji način neće doprineti tvom iskustvu. Neću se ovde baviti onima koji postavljaju takva pitanja i negoduju zašto ljudi koji se kao bave nečim okultnim, mističnim i uopšte duhovnim, slabo pišu o svojim iskustvima. To očekivanje podseća me na postupak svedočenja kod neoprotestantskih denominacija, kada pojedini vernici javno, pred punom crkvom, svedoče o tome kako se Sveti duh umešao u njihove grešne živote, kako im je Bog ispunio neku molitvu, izvukao iz neke nevolje, doveo ih do određene spoznaje i slično. Onda oni, vidno potreseni vlastitim svedočenjem, puste koju suzu, glas im zadrhti, publika takođe. Često oni slabiji koji svedoče krenu da kolabiraju, ljudi iz prednjih redova istrčavaju i pridržavaju ih, daju im vode, brišu im znoj sa čela i doslovno ih pridržavaju da do kraja posvedoče o svom iskustvu sa uplivom Boga u njihove male bogougodne živote. Verujem da mnogima ovo zvuči smešno, ali u istom nivou su smešna i očekivanja onih koji bi da čitaju o tuđim iskustvima u želji da iz toga izvuku neke pouke ili prosto dožive uzbuđenje te nađu ohrabrenje da i sami svojim trudom nekako dožive isto. 

Dalje, ovde se neću baviti ni onima od kojih se očekuje da prozbore o tome kakva su im iskustva po pitanju onog čime tvrde da se bave. Sve je ovo samo povod da iznesem neke, za opšte standarde, radikalne tvrdnje i povrh svega iznesem jedno lično iskustvo. Hajde krenimo prvo od iskustva. Bio sam u tinejdžerskim godinama kada mi se iz čista mira, na sred ulice, jednog mirnog letnjeg poslepodneva, bez ikakvog vidljivog ili razumnog razloga, desilo nešto neobično. Sa još trojicom prijatelja krenuo sam u laganu šetnju, kada smo na jednom trgu za trenutak zastali zaneseni žarom naše rasprave. Iznenada sam prekinuo razgovor i uperio prst ka Suncu, koje je, spremajući se za zalazak, već poprimalo crvenkastu boju i gubilo na žestini. Sećam se da sam primetio kako se na sunčevom disku dešava nešto veoma neobično i zapanjujuće. Za trenutak smo sva četvorica zastali i zagledali se u neobičan fenomen. Međutim, tu je nastao jedan problem. Iako je sve to trajalo par trenutaka, moji drugari su nakon toga ispričali neverovatne priče povodom tog jedinstvenog solarnog dešavanja, kojeg u objektivnom smislu zasigurno nije ni bilo, ali se odigralo u našoj svesti. Nisam više bio siguran da li njihova mašta dodaje sve te detalje, ali ono što je bilo čudno jeste da su sva trojica opisivali posve različite fenomene. Ono što je bilo još zanimljivije, jeste da se ja ničega nisam sećao. Od tada je prošlo bezmalo tridesetak godina, ali ja i dalje nemam nikakvo sećanje šta sam zaista video iako sam upravo ja bio taj koji je prvi primetio nešto neobično. Naravno, tokom godina, mnogo toga vezano za solarnu prirodu isplivavalo je u mojoj svesti i u snovima, ali i dalje ostaje činjenica da je taj deo mog iskustva još uvek ostao skriven od moje svakodnevne svesti. 

Opisani događaj predstavlja jedan od prelomnih trenutaka u mom životu, pa ipak nije bio izazvan nekim mojim radom na sebi, verovanjima, praksama, identifikacijama, opredeljenjima bilo koje vrste. To se jednostavno desilo samo od sebe bez ikakvog vidljivog razloga. Dakle, iz ovog mog iskustva nema nikakve praktične koristi za bilo koga ko se bavi nečim duhovnim ili magijskim. Nema te vežbe, meditacije, rituala ili magijske tehnike kojim neko može dovesti sebe u takvu situaciju, a i zbog čega bi to učinio? U priloženom iskustvu nema ničeg glamuroznog, prosvetljujućeg, nikakvih anđela i demona, nikakvih duhova, bogova, mističnih simbola i prikaza. Jednostavno, tih par trenutaka, bio sam potpuno oduzet i obuzet nekakvom silom koju, eto, mogu povezati sa solarnom prirodom. Naravno, nakon toga, u godinama koje su sledile, dešavalo se u mojoj svesti mnogo toga u vezi sa Suncem, ali sve to mogu nekako opisati, mogu se jasno setiti, do savršenih detalja. Međutim, inicijalni trenutak i dalje stoji pomračen svetlošću. Pa kakve onda zaključke iz ovog kratkog svedočanstva možemo izvući?
Kada sam o ovome davno ispričao jednom okultisti on je odmah pretpostavio da me je obuzeo solarni duh, da je to bila inicijacija itd. Takvo tumačenje je, jasno, godilo mom mladalačkom duhu, podilazilo mom neobuzdanom egu, učvršćujući me u verovanju da sam ja nekakav adept odabran od strane tajnih majstora ili nevidljivih duhovnih solarnih hijerarhija skrivenih u samoj svetlosti Sunca itd. Iz ove perspektive uviđam da je sve to pogrešno, jer vreme je osporilo takve zablude. U međuvremenu, pojavila su se druga obuzimanja i oduzetosti, od strane Meseca, pojedinih zvezda, oblaka, mora, pa i same Zemlje, i sve to kako na javi tako i u snu. Solarna obuzetost bila je uvod u kasnija dešavanja i iskustva. Pa ipak, ponavljam, nijedno od njih nije tako kompletno zbrisalo ili kompresovalo moju svest kao žestina dodira solarne prirode.

Kasnije sam shvatio da je mnogo ljudi u svom životu imalo slična, manje ili više radikalna iskustva. Uostalom, o tome je pisao i Karlos Kastaneda, tvrdeći kroz usta Don Huana, da nagual poziva svakog od nas, ali retko ko se odazove tom pozivu. Nebitno kako ćemo nazvati to nešto, ja sam tog trenutka odlučio da se odazovem tom pozivu. Upravo je u toj mojoj odluci sadržano ono što je od suštinske važnosti za svakog ko ovo čita. Setite se, je li i vas duh pozvao, na ovaj ili onaj način? Ukoliko jeste, pa da li ste se odazvali? Ukoliko ste se odazvali kako ste to učinili? Jeste li čekali naredne dodire i pozive ili ste se brzopleto upleli u nekakva učenja, pseudookultna i kvazimistična udruženja i grupe, verujući da vas je nešto drmnulo iz dremeža svakodnevne svesti, eto samo da bi ste postali član kakve sekte ili možda osnovali svoju? To je jako bitno, jer ukoliko ste osetili dodir natprirodnog, odnosno dodir sile iza pojavnog sveta, sve što je trebalo da uradite jeste da donesete čvrstu odluku, celim svojim bićem, da ćete biti pozorni u iščekivanju sledećeg dodira, pa makar taj dodir više nikada ne došao. Da ste tako uradili, umesto što ste čitali recimo Alistera Krolija ili nekog svamija, te odlučili da se priključite kakvoj grupaciji koja za sebe tvrdi kako se nalazi baš na liniji onog što vam se dopalo, ne biste u međuvremenu izgubili silne godine i spucali svoj život manje više ni u šta. Ne kažem da ne treba čitati. Naravno da treba. Um valja kultivisati, i to iz različitih uglova, pa i specijalizovati se u nekom određenom pravcu, ali donositi dalekosežne odluke o priključenju određenoj magijskoj struji, astralnom lancu, na osnovu ličnog senzibiliteta je pogrešno i neretko katastrofalno. Nije to vrsta piva ili slatkiša pa odlučujete na osnovu toga kako vam nešto prija nepcima. Dakle, sve što treba da učinite jeste da osluškujete i iščekujete nove dodire duha, da se tako izrazim, onda kada vas je jednom već dotakao na takav način da je to uzdrmalo vaše biće. Ukoliko vam se tako nešto nije desilo, ne znači da se neće desiti, a ukoliko vam se već desi nikakav rad na sebi vam neće biti ni od kakve koristi u tom smislu. Naravno, vi možete vežbati jogu, tai-či, kung fu, astralnu projekciju, meditaciju, izučavati ji đing, astrologiju, kabalu ili tarot, ali ne da to bude vaš put, ono čemu ćete se predati, nego da vam bude od koristi poput kakvog štapa dok hodate. Suprotno od svega toga, vaš put je skriven jednom tananom koprenom i prosto žudi da se spoji sa vašim stopalima, a vaše je da budete spremni kada nastupe oni sudbonosni trenuci podizanja te koprene.
Pozvaću se sada na ono što je rekao Julius Evola, uz Krolija, Genona, Elijadea i Hamvaša, moj omiljeni mislilac. Ovo što je on rekao dovoljno se uklapa u moju nameru iznesenu ovim tekstom, tako da ima smisla navesti ga. Evola je odbacio ideju da svako ko želi može postati inicijant svojim sopstvenim snagama, putem raznoraznih vežbi i praksi. Povodom toga on kaže:
"To je iluzija, a istina je da sopstvenim snagama čovek ne bi umeo da prevaziđe samog sebe, da je bilo koji pozitivan ishod u tom polju uslovljen prisutnošću i delanjem realne sile jednog drugog reda, a ne individualne sile. I možemo kategorički da tvrdimo da u tom smislu postoje samo tri moguća slučaja." Julius Evola, Zajahati tigra, Ukronija, Beograd, 2017, str 205)
Ovde bih skraćeno parafrazirao Evolu. 
I Prvi slučaj je onda kada je neko prirodno, po rođenju obdaren i obeležen drugačijom silom, što je veoma izuzetno;
II Drugi slučaj je kada se ta drugačija sila pojavi u situacijama trauma, dubokih kriza ili u nekom drugom trenutku i probije svakodnevnu barijeru svesti;
III Treći slučaj je kada neko biva odabran putem delovanja predstavnika neke utemeljene, trajne i moćne inicijacijske organizacije ili loze, odnosno kada na čoveka deluje neko upućen kao majstor;

Očigledno je da prvi slučaj jeste zaista redak i izuzetan. Drugi slučaj je isto tako redak, jer se ljudi manje-više opiru zovu te sile i trude se da potisnu i saniraju svaku takvu provalu. Odnosno, kako to češće biva kod takvih slučajeva, upravo onako kako sam gore opisao, takvi odu u pogrešnom pravcu, sledeći svoj senzibilitet, gubeći vreme u pogrešnom društvu radeći nepotrebne stvari na pogrešan način. Treći slučaj je možda ređi nego drugi, jer ma koliko ljudi pripadalo raznim mističnim i okultnim redovima i bratstvima, pitanje njihovog kredibiliteta nije bez osnove. Većina njih je falsifikat ili izraz nečijih (samo)obmana. Tokom života upoznao sam mnogo ljudi iz oblasti ezoterijskog i okultnog, ali gotovo da nisam nikoga sreo ko je samostalnim ili radom i vežbanjem po programu kakvog kulta, nešto postigao. Da, može se mnogo toga postići radom i vežbom, biti vitalniji, razviti neke psihičke moći, naučiti neku veštinu, kao što to možemo i u profanom svetu, ali u domenu metafizičkih ciljeva dubinskog bića čoveka većina toga je neupotrebljivo. 

Tuesday, December 19, 2017

The Return of Magic

At the beginning of the book „Outside the Circles of Time”, Kenneth Grant made an interesting connection between the year of 1947 as the year when Aleister Crowley died, and the beginning of mass reports of eyewitnesses of the phenomenon called UFO. A couple of years before, atomic bombing of Hiroshima and Nagasaki took place, and the city of Dresden was firebombed proving the destructive force of man which is today hanging over the civilization. Grant compared that threat of nuclear holocaust to the destiny of the mythical Atlantis. Never before, that is, never before the assumed cataclysm of Atlantis, has humanity found in such general and tangible danger as in the time of nuclear threat. The fall of Atlantis, which theoretically could be said to be God’s will or Gods’ will, nevertheless, was caused by its ruling caste’s degeneracy. The threatening nuclear catastrophe is also the expression of the current elite’s degeneracy. So, we have the threat of destruction by the element of fire (on which he wrote in The Apocalypse), caused by the elite’s madness; we have visible inexplicable atmospheric phenomena; and the most important, we have a change in the imagination of the masses caused by the popular culture which reflects phantasmal shapes invoked or shaped by great artists, writers, and occultists who act as some sort of prophets or mediums. Their sensitive minds have brought pictures of alien destinations, some unknown and often frightening worlds into imagination of the masses. Through dreams and visions, even little me was a witness and a part of that transmission of faraway contents into everyday consciousness. 

Humanity is now in the projection of the so-called the last times but new beginnings, too. The last times refer to the world as how we know it, but what those new beginnings refer to? Let us talk a bit about that. I would link that new beginning with the discovery of the planets behind Saturn, first of all Uranus, Neptune, and Pluto (although Pluto lost the status of a planet in the meantime). One gets impression that those planets do not belong to the solar system but act as a manifestation of some foreign interference. They are simply not present in the traditional systems of planetary nature analogies. Tradition has the so-called seven old planets among which are the Sun and the Moon as planets. Actually, the Sun and the Moon are some kind of super planets since they are the biggest and their influence is the strongest. In some way, the world on the Earth and its belonging human consciousness are defined by the existence and the influence of the Sun and the Moon and then of the rest five planets visible to the naked eye (Mercury, Venus, Mars, Jupiter, and Saturn). They all together make seven celestial spheres above which there is the eighth sphere which belongs to stars. In such depicted traditional Universe there is no Neptune, Uranus, Pluto, or anything else that could be discovered in the meantime. Simply, they are standing somewhere out there, hidden in the darkness, which is by itself fraught with terror and doom, but it does not necessarily have to be like that. 
Such cosmic schedule was maintained for millenniums until Uranus has been discovered in 1781. and then Neptune in 1846. and Pluto in 1930. These discoveries happen simultaneously with big changes that then happened to the humanity as well as with the years of birth and death of many important people credited to the coming changes in human consciousness and history course. I will mention some of them: Joseph Smith (1805-1844) - the founder of the Mormon religion whose one of the basic premise is the alien ancestry of human being and God’s residence on an unknown planet far beyond the solar system. Much of Joseph Smith’s teaching has resemblance to what Emanuel Swedenborg (1688-1772) wrote about. Swedenborg claimed that, among other things, he made a contact with beings from other planets of our solar system but also with those from the planets far beyond the solar cosmos. Then Eliphas Levi (1810-1875) and Helena Petrovna Blavatsky (1831-1891), who are credited with the foundation of occult renaissance in the West and for making assumptions of the appearance of Aleister Crowley (1875-1947), whose message is, in great measure, based on the concept of cosmic eternity whose symbol is goddess Nuit. Then follows Howard Phillips Lovecraft (1890-1937), the man of a revolutionary imagination (Cthulhu, Necronomicon), Arthur Machen (1863-1947), Austin Osman Spare (1886-1956), Salvador Dali (1904-1989), and in the more recent time Hans Ruedi Giger (1940-2014), Kenneth Grant (1924-2011), Carlos Castaneda (1925-1998), Michael Bertiaux (1935), etc. Do not hold a grudge if I forgot to mention someone, and I believe I did. Their visions, reports, accomplishments, astral prints of their actions have found a way of their embodiment through art and the so-called popular culture, penetrating imagination of more and more people. Now, more people are susceptible to the emissions of phantasms, visions, voice messages, dreams, that is, transmission of contents of consciousness from more distant cosmic destinations, in first place - those whose seats are precisely on Neptune, Uranus, and Pluto, but even farther. These three planets are the ambassadors and messengers from the world beyond the solar system, but they are also the residence of those forces that, according to the mythology, have been defeated and expelled by the solar gods. Those that have once been here so we could exist as we are today were driven out there. 

Today, the return of the old outcasts, the return of the ancient magic is taking place which heralds some stormy weather. Let us remind how Lovecraft in the story „The Whisperer in Darkness”, written or finished in the year when Pluto was discovered, planet he called Yuggoth, described weird alien/magical beings (The Outer Ones) and their colony: 
„Their main immediate abode is a still undiscovered and almost lightless planet at the very edge of our solar system—beyond Neptune, and the ninth in distance from the sun. It is, as we have inferred, the object mystically hinted at as „Yuggoth” in certain ancient and forbidden writings; and it will soon be the scene of a strange focusing of thought upon our world in an effort to facilitate mental rapport. I would not be surprised if astronomers became sufficiently sensitive to these thought-currents to discover Yuggoth when the Outer Ones wish them to do so. But Yuggoth, of course, is only the stepping-stone. The main body of the beings inhabits strangely organized abysses wholly beyond the utmost reach of any human imagination. The space-time globule which we recognize as the totality of all cosmic entity is only an atom in the genuine infinity which is theirs”. (Howard Phillips Lovecraft, The Whisperer in Darkness, p. 47). 
They were here long before us, but they are not compatible with the human consciousness as the inner planetary belt from Saturn to the Sun is. Five planets, along with the Sun and the Moon, have their microcosmic analogies while the outer planets don’t. And yet, it’s not that the contents connected with their frequencies did not reach people. However, their shapes were always taking a terrifying form through different monsters and god-demons. Now, the line is slowly getting thinner, and trans-Saturn contents are getting stronger influence on the everyday human consciousness, imagination, and the areas of the usual world of dreams. Those contents were once pushed into deeper space, physical, archetypal, and psychological, by the victory of the solar gods so the historical humankind could be developed. Saturn is installed as the guardian of the gates of the solar world and a special scarecrow, by assuming un-human contents of the farther worlds, but also the role of a neutralizer of those influences. That boundary is today thinner, and individuals as the above mentioned in that sense act as mediums or prophets of that return bringing the cosmic fear. 
This phenomenon has been accelerated at the beginning of the 20th century, coinciding with publishing Aleister Crowley’s book „The Book of the Law”, while already now we have a great phantasmic charge in the collective consciousness of the humankind. In the meantime, two world wars happened, the nuclear threat is on the way, UFO, channeled messages, explosion of irrationality in the era of reason that should seal the old world of the big seven, but the spirit of the time had some other plans. The stormy weather I mentioned does not only mean a general confusion of the condition of the spirit and human consciousness, and their mutual, personal, and group relationships. The stormy weather in first place means a particular blending of frequencies as an echo of influences of different time cycles and not only as reaching influences from faraway places. Human beings are becoming more susceptible not only to the influence of distant places factors, but also those that are living in other times. For example, when we dream or when we are experiencing some kind of a vision, intensive dreaming, and alike, we are not trapped in our minds but exposed to the influence of the vast space and abyss of time, even to that beyond every space and time. If it is already so, then why the dreams of the majority of people are so shallow and ordinary? What prevents people from being anywhere, anytime, as anybody or anything, or even not to be at all? Why human dreams or visions are mostly an echo of their everyday life if they even have dreams worth remembering, not to talk about visions? Just as every moment or day spent somewhere on a mountain, in nature, forest, on the sea, is precious for our being, energizes us and brings us rest, so every dream that leads our consciousness far from the ordinary zone of everyday dreams revives man’s deeper levels. The return from such distant dreams is full of new experiences, insights, perspectives, and it enriches consciousness. Unfortunately, that is rarely the case since most of people are simply ruined, tired, and exhausted from everyday life struggle. 

There is one more thing that needs to be mentioned concerning the nature of the mentioned distant influences. Although the list of personalities I mentioned before is mostly composed of men, with the exception of Blavatsky, influences and the atmosphere they make and the course of action more suit female than male nature. Actually, women are more susceptible to them which reminds of biblical story of the Nephilim, the descendants of angels and earthly women.
„When human beings began to increase in number on the earth and daughters were born to them, the sons of God saw that the daughters of humans were on beautiful, and they married any of them they chose. The Nephilim were on the earth in those days-and also afterward- when the sons of God went to the daughters of humans and had children by them. They were the heroes of old, men of renown”. (Genesis, 6:1-4). 

Just as in the case of the original sin because of which humankind was banished from the Garden of Eden, Eve is the one, that is- woman, who has first fallen under the influence of the snake from the tree of knowledge of good and evil, that is, the tree of knowledge (gnosis). In both cases, woman was the one who caused catastrophic events in a bible story: firstly- banishment from heaven and the destruction of a generation of mankind that was mixed with the Nephilim and in modern time, when clouds of catastrophe are accumulating on the horizons of time, the female element will be the one whose susceptibility will serve as a trigger for great change.  As the bible text indicates, without the role of female nature, no change and the fulfillment of God’s plan for the mankind could happen. Thence woman is the subject but also the means of rising and fall. That will happen again. The return of magic, magical forces, imagination, the return of phantasmic, channeled through mediums, the return of the dreamy, of the one repressed and forgotten long ago, is on the way. 
In his book The Second Ring of Power, quoting the words of Don Juan, Carlos Castaneda said that a woman, in magical sense, is better than a man because she does not have to jump into the abyss. She has her own ways. She menstruates and then, according to Don Juan, she becomes something else. Women have a strong magical weapon between their legs. At the same time, that weapon is the gate of entering this world. Woman’s body itself is the expression of magical power of the female deeper being. The essence of that power’s formula is that what we perceive as darkness, nothingness, as absence, non-being, is actually the source of every being, every presence, every light. Everything emanates from that blackness. That idea much resembles Shabbataic teaching of Messiah’s soul that resides at the bottom of the abyss with cliphotic snakes. And, for the end, let me quote Michael Bertiaux, who somewhere said the following: 
„I have told you that all avenues of escape are blocked, but in truth there is the doorway of becoming a monster, by becoming the beast, so that thereby you can escape by the very door they came through” (this quote was given by Kenneth Grunt, on the page 16. and it is from the book Outside the Circles of Time, Frederick Muller Limited, London, 1980.)

Therefore, the way out to freedom is in the loss of the human form, about which Castaneda wrote. At Castaneda, that passage is next to the cosmic force/entity called The Eagle, from which to the our world comes everything that makes it the world, and to whose beak the horrifying non-beings carry us at the moment of death. Don Juan called those beings the flyers, and they represent a part of the system of the world. A sorcerer can escape from that nullifying force under certain conditions (which is a particular subject), by passing next to The Eagle, just as from Michael Bertiaux’s perspective he can escape through the tunnels through which cliphotic and demonic energies and forms of consciousness can enter our world from the outer space. Bertiaux and Grant warn us on the more intense presence of these entities. It certainly cannot happen without some consequences. 

Translated by Sandra Šabotić
My other articles in English:
Remembering as Key for Dreaming
The process of dying
Power and Transhumanism
Alphabet of Desire Tarot
On Spiritual Experience and Self Work
On Holy City
Fravarti, Valkiriye and On Guardian Angel
A Woman Girded With Sword
Demons of Rationalism
In Short On Phases Of Moon
The Moon Stars and Microcosmos
The Black Mummy

Monday, December 18, 2017

Kabalistički mehanizam volje

Dixitque Deus: Fiat lux. Et facta est lux.
Kako saznajemo u trećem stihu Knjige postanja, Tvorac je prvo rekao neka bude svetlost i svetlost je postala. Svetlost je nastala kao izraz čiste misli, odnosno njenog ovaploćenja u Reči koja je u suštini izraz volje Tvorca. Hebrejski izraz za reč je amar i piše se sa kao AMR alef-mem-reš (vrednost 241). To je niz koji označava elemente Vazduha i Vode u kombinaciji sa Suncem. U kabalističkom tumačenju, prva sefira na dijagramu Drveta života - Keter (kruna) jeste izvor volje, odnosno misli i reči, izvor projekcije. Primenjeno na ljudsko telo, Keter se nalazi u oblasti iznad glave i u neku ruku jeste kruna. U praktičnom smislu možemo ga locirati i u predelu tzv trećeg oka. Otud, kada izvodimo kabalistički krst (vidi: Mali terajući ritual pentagrama), mi osvešćujemo i tako napredujemo u spoznaji naše istinske volje, a koja se razlikuje od naše svakodnevne volje, odnosno onog šta uobičajeno smatramo voljom, budući da je ta volja tek (zamućeni) odraz istinske volje. 

U Krolijevoj maksimi: "Ljubav je zakon, ljubav pod voljom", zapravo uočavamo trodelnu strukturu istinske volje u ljudskom biću. Ljubav je izraz volje projektovane iz Ketera u sferu Tifareta (iz trećeg oka u srce, iz sfere prvog pokretača u solarnu sferu), dok je zakon projekcija iz Tifareta u Jesod (iz srca u oblast genitalne sfere, iz solarne u lunarnu sferu). Dakle, jasno se uočava hijerarhija u strukturi koja ima svoj izraz u srednjem stubu dijagrama Drveta života. Staza gimel (kamila) predstavlja put projekcije volje iz Ketera u Tifaret. To je čista misao čiji je prijem u sferi Tifareta podržan stazama zain (mač) iz sfere Binah (razumevanje) i he (prozor) iz sfere Hokmah (mudrost). Gimel, odnosno kamila, kao lunarno slovo, jeste lučonoša, odnosno agens refleksije primarne artikulacije svetlosti, reči, misli, volje. Gimel izvire iz trećeg oka i uliva se pravo u srce. Zain izvire iz desne hemisfere glave, a he iz leve, pružajući tako potporu svesti u procesu prihvatanja čiste misli koja dopire iz suštine bića. Zain je mač analize, procesa razumevanja, dedukcije, dok he predstavlja moć sinteze i indukcije. Podsetimo se i tarot atribucija za te tri staze: gimel je Prvosveštenica, dok su zain i he Ljubavnici i Zvezda (po Kroliju), odnosno Car po sistemu Zlatne zore. Zain i he su podrška gimelu, da bi Tifaret mogao da prihvati i spozna ono što dopire iz izvora bića. Stoga, osvešćivanjem oblasti Tifareta, čovek postaje svestan svoje istinske volje. 


Zakon o kome govorim ima svoj fokus u sferi Jesod (temelj) iz koje se posredstvom staze tau vrši delovanje na materijalnom planu (primena zakona). Preko gimela Keter deluje na Tifaret. Preko sameha Tifaret deluje na Jesod koji putem tau deluje na poslednji sefirot Malkut (kraljevstvo), koji označava svet materijalnog postojanja. Staza sameh (stub, karta Veština / Umerenost) jeste put daljeg prenošenja volje od solarnog Tifareta ka lunarnom Jesodu. Taj prenos je podržan od strane staze reš (glava, lice) koja se iz Merkurove sfere Hod (sjaj) uliva u Jesod, kao i iz Venerine sfere Necah (pobeda), odakle dolazi staza cadi (udica). Što je zain za Tifaret, to je reš za Jesod. U simbolizmu tarot arkana, atributi za zain i reš sadrže sunčevo prisustvo. Isto tako, što je he za Tifaret to je cadi za Jesod (Kroli je ovde izvršio rokadu, vidi: Car i zvezda). Preslikano na ljudsko telo, sfere Necah i Hod možemo locirati otprilike u oblasti levog i desnog kuka, odnosno bubrega. U tom smislu Tifaret je u boljoj poziciji, jer dobija podršku i iz jovialnog Heseda (milost, blagost) kroz stazu jod, (šaka, karta Pustinjak, seme, monada), kao i iz marcijalnog Geburaha (strogost) kroz stazu lamed (bič, karta Ravnoteža / Pravda). 

Na početku ovog izlaganja pomenuo sam zamućeno stanje tipične ljudske volje, odnosno da volja tipičnog primerka ljudskog bića predstavlja iskrivljeni odraz istinske volje koja izvire iz Ketera. Razlog tome je ontološko stanje čovečanstva koje se u bibliji pominje kao pad, odnosno kao posledica izgona iz rajskog vrta. Taj izgon omogućio je uzurpaciju ljudske svesti od strane klipotskih sila (ljušture, senke). Kao proizvod toga imamo opštu zamućenost sjaja sefirotskih emanacija u čoveku. Svaki sefirot Drveta života ima svoj klipot. I ako ih prevedemo u pojmove ljudskog karaktera dobićemo sledeće atribucije (vidi Danijel Gunter, Inicijacija u Eon Deteta, Alef, Beograd, 2015, str 63): 
1. Keter / Kruna - klipot: Blizanci Boga uzrokuju dvoličnost;
2. Hokmah / Mudrost - klipot: Ometači uzrokuju neznanje; 
3. Binah / Razumevanje - klipot: Prikrivači uzrokuju zbunjenost;
4. Hesed / Blagost - klipot: Udarači uzrokuju okrutnost;
5. Geburah / Strogost - klipot: Plamteći uzrokuju nasilje;
6. Tifaret / Lepota - klipot: Konfliktni uzrokuju nesklad;
7. Necah / Pobeda - klipot: Gavranovi raspršivanja uzrokuju mržnju;
8. Hod / Sjaj - klipot: Lažni optuživač uzrokuje ludilo;
9. Jesod / Temelj - klipot: Bestidni magarac uzrokuje nemoć;
10. Malkut / Kraljevstvo - klipot: Lilit žena noći uzrokuje opsesiju;

Tek kada sagledamo ovaj spisak i uporedimo ga sa stazama koje povezuju sefirote, možemo uvideti negativne aspekte ili klipotski karakter svake od tih staza, odnosno odgovarajućih tarot arkana. Tako je recimo klipotična staza gimel / Prvosveštenica izraz spoja dvoličnosti i nesklada, a što može dovesti do šizofreničnog cepanja ličnosti. Staza pe / Toranj, povezujući Necah i Hod u klipotskom smislu povezuje mržnju i ludilo itd. U zavisnosti od toga koliko je koja klipotična tendencija izražena u karakteru nečije ličnosti vidimo u kakvom je stanju nečija svest, odnosno koliko je nečista nečija suptilna energetska struktura te koliko je data ličnost daleko od spoznaje njene istinske volje.

Tuesday, December 12, 2017

Car i Zvezda

"All these old letters of my Book are aright; but [Tzaddi] is not the Star. This also is secret: my prophet shall reveal it to the wise."AL, I:57
Alister Kroli je, sledeći ovaj iskaz Knjige zakona, izvršio zamenu karata IV Car i XVII Zvezda u njihovom dotadašnjem položaju na dijagramu kabalističkog Drveta života. Razloge za tu rokadu nisam kompetentan da tumačim. Ipak, naveo bih ovde par preciznih citata koji bacaju svetlo i na taj motiv. Danijel Gunter, u knjizi Inicijacija u Eon Deteta navodi Krolijev Liber 418, 6. Etir:
"Iznad mene se pojavljuje zvezdano nebo noći, i jedna zvezda veća od svih drugih zvezda. To je zvezda sa osam krakova. Prepoznajem je kao zvezdu u sedamnaestom ključu Tarota, kao Merkurovu Zvezdu. A njena svetlost dolazi sa staze alef. I slovo het je takođe umešano u tumačenje ove zvezde, a staze he i vav su razdvojenosti koje ova Zvezda ujedinjuje... Slično je viziji Univerzalnog Merkura. Ali ovo je Učvršćeni Merkur, a he i vav su usavršeni sumpor i so."
Gunter povodom toga nastavlja:
"Perdurabo je primio ovu Viziju pre otkrovenja da je Zvezda ispravno atribuirana slovu He, a ne slovu Cadi, i odatle iskaz u poslednjoj rečenici. Sada razumemo da je He Učvršćeni Merkur, dok su Cadi (Car) i Vav (Hijerofant) usavršeni sumpor i so. Magusova urna se na kraju formira od ovog Učvršćenog Merkura. nadalje, Učvršćeni Merkur je postao staza koj aspaja Tifaret sa Hokmom, jedna od tri staze koje prenose uticaj Supernala u središte ljudskog iskustva. U Eonu Oca simbolizam Mesije je bio dodeljen stazi koja povezuje Necah i Jesod, sa prirodnom tendencijom da se degeneriše u traljavu sentimentalnost i iluziju tipičnu za doba Milosti." Danijel Gunter, Inicijacija u Eon Deteta, Alef, Beograd, 2015, str 91)
Međutim, ono što mene ovde zanima jeste promišljanje posledica jedne takve promene. Kada kažem posledica, pre svega mislim na promenu u svesti adepta staze tzv zapadnog hermetizma, ali i u opštem smislu ljudskog mentaliteta te tzv duha vremena. Pozicioniranjem karte IV Car na stazu hebrejskog slova Cadi, koja povezuje lunarni Jesod i venuzijanski Necah, Kroli je izuzetno muževno i marcijalno načelo predstavljeno tom kartom spustio niže na dijagramu Drveta života, praktično između Venere i Meseca. Ženstveno načelo predstavljeno kartom XVII Zvezda, zamenilo je Cara na poziciji slova He, čija staza spaja solarnu sferu Tifaret sa sferom zodijaka Hokmah. Praktično, ovim je uzdignuta ženska priroda čija je astrološka pozadina u znaku Vodolije i planeti Saturnu. Vezu Sunca i Zodijaka u Krolijevom sistemu predstavlja Saturnov ženski aspekt, a ne marcijalni Ovan kao u sistemu Zlatne zore. Dakle, vatreni kolorit Cara, spušten je u tamnijim bojama obojene delove Drveta života, dok je tamna Zvezda uzdignuta u društvo svetlijih karata. Time se prejudicira magijska priroda novog doba, odnosno Eona Horusa. Posmatrano sa involutivnog aspekta, odnosno iz perspektive spuštanja sa viših na niže sefirote, donosilac više mudrosti u ljudsku svest, odnosno hermetičke nauke i svega onog čiji je simbol Merkur, više nije muževni marcijalni autoritet nego saturnovski ženski aspekt. U skladu sa rečenim, uticaje iz Supernala do Tifareta, prenose Zvezda (iz Hokmaha), Prvosveštenica (iz Ketera) i Ljubavnici (iz Binaha). Naravno, ovakva promena trebalo bi da izazove poremećaj ravnoteže u simbolizmu glavnih atribucija Drveta života. Na primer, sefirot Necah ima vatrenu elementarnu prirodu, pa bi uticaj putem vatrenog cara, umesto vodnjikavo-vazdušaste Zvezde poremetio elementarnu ravnotežu uticaja (toplo-hladno) u oblasti sefire Jesod. Hoću reći, jedna promena za sobom vuče drugu a samim tim čitav lanac preuređenja, što bi u krajnjoj liniji dovelo do posve novog rasporeda na dijagramu Drveta. Kroli to nije uradio, već je samo započeo proces inicirajući prvu promenu.
Julius Evola, iz druge perspektive, tu promenu tumači na sledeći način: 
"U odgovarajućim Hindu učenjima završno razdoblje se naziva kali-juga (mračno razdoblje), a suštinska ideja ovde je navedena ističući da je u kali-jugi upravo klima raspada, prelaz u slobodno i haotično stanje individualnih i kolektivnih snaga, materijalnih, psihičkih i duhovnih koje su ranije bile, na različite načine, ograničene vrhovnim zakonom i uticajem višeg reda. U ovoj situaciji tantrički tekstovi su dali sugestivnu sliku rekavši da je u njoj potpuno probuđeno žensko - Kali - koja simbolizuje elementarnu snagu i iskonski svet i život, ali koja se u nižim aspektima takođe predstavlja kao boginja seksa i orgijastičkih obreda. Ranije uspavana - to jest latentna u ovim aspektima - ona će u mračnom dobu biti potpuno budna i delujuća." (Julius Evola, Zajahati tigra, Ukronija, Beograd, 2017, str 30/31)
Ne možemo a ne primetiti autoritativnu marcijalnu figuru prikazanu kartom Car u onome što Evola navodi kao ograničenje vrhovnim zakonom i uticajem višeg reda. Uticaj višeg reda postoji i pod silama izraženim kartom Zvezda, ali je taj uticaj posve drugačije prirode i nije ograničavajući. Međutim, Evola dalje kaže, kao da tačno ima na umu, ili barem sluti ono što je sa današnje tačke gledišta očigledno:
"Sve izgleda ukazuje da se upravo ova situacija desila u skorije vreme, sa epicentrom u zapadnoj civilizaciji i društvu, odakle je krenula šireći se ubrzo na celu planetu; za koju treba pronaći tumačenje u činjenici da je sadašnja epoha pod znakom Vodolije: voda, u kojoj se sve vraća tečnom stanju, neformiranom... U stvari, tekstovi koji govore o kali-jugi i dobu Kali proglašavaju da važeće životne norme za vremena kada su u jednom ili drugom stepenu, bile žive i aktivne božanske snage, treba u poslednjem razdoblju smatrati isteklim." (Evola, isto, str 31)
Ljudi će jednostavno biti nesposobni i nevoljni da slede ustaljene tradicionalne norme i prirodno će težiti prevazilaženju onog što smatraju ograničenjem na putevima svog delovanja. Formula Oca je stoga sklona kvarenju i izopačivanju. Nova formula, odnosno animirana drevna formula Majke, iziskuje sticanje novih veština, znanja i sposobnosti. Put od Dijeve "Daughter of Fortitude" do Krolijeve Babalon, kao vid ispoljavanja načela boginje Kali - sa epicentrom u zapadnoj civilizaciji i društvu - sasvim se da uočiti u ovoj Evolinoj slutnji.
“I am the daughter of Fortitude, and ravished every hour, from my youth. For behold, I am Understanding, and Science dwelleth in me; and the heavens oppress me. They covet and desire me with infinite appetite; few or none that are earthly have embraced me, for I am shadowed with the Circle of the Stone, and covered with the morning Clouds. My feet are swifter than the winds, and my hands are sweeter than the morning dew. My garments are from the beginning, and my dwelling place is in my self. The Lion knoweth not where I walk, neither do the beasts of the field understand me. I am deflowered, and yet a virgin; I sanctify, and am not sanctified. Happy is he that embraceth me: for in the night season I am sweet, and in the day full of pleasure. My company is a harmony of many Cymbals, and my lips sweeter than health itself. I am a harlot for such as ravish me, and a virgin with such as know me not: For Lo, I am loved of many, and I am a lover to many; and as many as come unto me as they should do, have entertainment. Purge your streets, O ye sons of men, and wash your houses clean; make yourselves holy, and put on righteousness. Cast out your old strumpets, and burn their clothes; abstain from the company of other women that are defiled, that are sluttish, and not so handsome and beautiful as I, and then will I come and dwell amongst you: and behold, I will bring forth children unto you, and they shall be the sons of Comfort. I will open my garments, and stand naked before you, that your love may be more enflamed toward me. As yet, I walk in the clouds; as yet, I am carried with the winds, and cannot descend unto you for the multitude of your abominations, and the filthy loathsomeness of your dwelling places.”
Džon Di i Edvard Keli, poruka, više kao manifest, primljena magijskim putem 23. maj 1587

Sunday, December 3, 2017

Telema - jedan laički pogled

Legenda kaže da su poslednje reči Alistera Krolija bile: "I am perplexed" (zbunjen sam). Čak i da to nije istina, suština tih reči oslikava poslednju Krolijevu nameru, da zaključa Telemu, odnosno magijsku struju koju je sam pokrenuo i čiji je glavni provodnik bio. Uostalom, sasvim je razumno zapitati se kako bih ja to uopšte mogao znati bez da imam ikakve veze sa Telemom, Alisterom Krolijem, grupama i organizacijama koje sebe nazivaju telemitskim i smatraju se nosiocima Krolijeve magijske struje i njegovog nasleđa? Naravno, svako ima pravo da o sebi misli šta hoće i da veruje u šta hoće, pa čak i da to na ovaj ili onaj način dokazuje, da se poziva na ovaj ili onaj autoritet, odnosno postignuće itd. Međutim, po mom dubokom uverenju (imam pravo na to), stanje baštinika telemitske magijske struje i Krolijevih "naslednika" neodoljivo vode ka zaključku o svojevrsnom zaključavanju Teleme kao struje, kao izvora moći i znanja, od strane samog Alistera Krolija. Dakle, ukoliko je Telema već zapečaćena, zbog čega onda to ne bi moglo biti upravo svesnom projekcijom konfuzije kroz reči I am perplexed od strane Krolija kao njenog proroka i preduzimača, da ne kažem tvorca, jer on to i jeste i nije? Svestan sam da će mi se većina onih koji sebe smatraju telemitima smejati zbog ovih tvrdnji, ali neka mi bude dozvoljeno da postavim neka pitanja i iznesem određena zapažanja. 

Dakle, nije samo Telema ono što je zaključano. Nakon Krolijeve smrti, možda je jedino još Izrael Regardije imao donekle pravo da govori o doktrini koja je kroz hermetički red Zlatne zore obasjala svet u viktorijanskoj Engleskoj. Međutim, Regardije je mogao govoriti o toj doktrini, ali ne i o Telemi, dok nakon Krolijeve smrti više niko nije imao autoriteta da uopšte govori o Telemi a kamo li da se predstavlja kao telemita. Zlatna zora je nastala kao specifičan magijski projekat čija je svrha ispunjena onog trenutka čim je u njemu došlo do raskola. Sve što je danas vezano za Telemu ili za Zlatnu zoru jeste jedna ljuštura, prazan bokal iz koje je moć iscurela, forma koju je duh napustio. Nakon Krolijeve smrti nijedan tzv telemita ne ispunjava suštinski kriterijum da to bude, a taj kriterijum je veoma jasno prikazan u Knjizi zakona. Obratimo pažnju na ova dva navoda:
AL, II:24 Behold! these be grave mysteries; for there are also of my friends who be hermits. Now think not to find them in the forest or on the mountain; but in beds of purple, caressed by magnificent beasts of women with large limbs, and fire and light in their eyes, and masses of flaming hair about them; there shall ye find them. Ye shall see them at rule, at victorious armies, at all the joy; and there shall be in them a joy a million times greater than this. Beware lest any force another, King against King!
AL, I:40 Who calls us Thelemites will do no wrong, if he look but close into the word. For there are therein Three Grades, the Hermit, and the Lover, and the man of Earth. Do what thou wilt shall be the whole of the Law.
U ovim stihovima lepo piše da su telemiti podeljeni u tri ranga: Pustinjak, Ljubavnik i Čovek Zemlje. Pustinjak je najviši rang, a pogledajmo dobro šta piše gde su i šta su nosioci te titule. Nalaze se na pozicijama svetske moći u stanju neprekinute ekstaze. Mogao bih se zakleti da ne samo danas, nego i dugo nakon Krolijeve smrti, nema i neće biti nikog ko ispunjava dati kriterijum. Gde su ti Pustinjaci iz Knjige zakona koji se nalaze na čelu pobedničkih armija okruženi ženama kakve jedva možemo i zamisliti? I ako ih ima, oni nemaju nikakve veze sa onim što se danas predstavlja kao Telema ili kao A.:A.:, ili bilo šta od toga. Preostala dva ranga, Ljubavnik i Čovek Zemlje su bez Pustinjaka patrljci, zaključani ispod nivoa Bezdana. Svaki njihov dalji napredak vodi u stanje crnog brata, odnosno propasti. To je glavni uzrok današnje patologizacije telemizma, da se tako izrazim. Nakon smrti Alistera Krolija prestao je da postoji neosporan, nekontroverzan, jasan i nedvosmislen telemitski autoritet. Pustinjak je Kralj, onaj ko je prešao Bezdan, a bez Kralja, bez živog vođe, bez vođstva potpunog adepta koji je dosegao supernale, oni ispod su slepi. Može biti i sigurno je da ima onih koji ispunjavaju kriterijume za niže rangove, ali to je praktično besmisleno budući da nema onih koji bi ispunili kriterijum za najviši rang. Pa o kakvim telemitima i kakvoj Telemi je danas uopšte reč? Danas je to sve postalo veoma toksično. U međuvremenu, prisetimo se Krolijevih reči iz Knjige laži (Ostriga): "Bratstvo A.:A.: je jedno sa Majkom Detetovom... Bratstvo A.:A.: su Žene; Aspiranti A.:A.: su Muškarci." Bratstvo sve vreme stoji skriveno iza vela, iznad Bezdana, nedostupno. Aspiranti dolaze i prolaze. Kontinuitet Teleme ogleda se u postojanju aspiranta koji je, poput Krolija, doživeo preobražaj u tzv Bebu bezdana. U ovom tekstu osporavam da se iko takav pojavio nakon Alistera Krolija. Da bi aspiranti prešli preko neophodno je ponovo otključati telemitsku struju. Prvi koji to učini biće u rangu proroka. Takvog nema. Nije ga bilo za Krolijevog života, jer bi ga on označio, a nakon Krolijeve smrti neko takav biće ogrnut mesijanskom harizmom koja prati i prožima proroke, a proroci su vazda revolucionari i rušitelji uvreženih pravila. Takvom će biti dati ključevi, a oni su prikazani u samog tekstu Knjige zakona. Onaj ko reši ovaj test, ko otključa ovu formulu, ponovo je otključao Telemu, a pitanje je kada će se to uopšte desiti. Možda za 500 godina. Naravno, danas sigurno ima onih koji tvrde da su rešili ovu zagonetku, ali nemojmo se zavaravati... 
AL, II:76 4 6 3 8 A B K 2 4 A L G M O R 3 Y X 24 89 R P S T O V A L. What meaneth this, o prophet? Thou knowest not; nor shalt thou know ever. There cometh one to follow thee: he shall expound it.
I za kraj ovog izlaganja, čisto razmišljanja radi, setimo se da je Elifas Levi, u knjizi Misterija kabale ili okultna harmonija dva zaveta, rekao da bi ispunjenje Jevanđelja trebalo da potraje dvadeset četiri i po veka. Iako je Kroli tvrdio da je proročanstvo Apokalipse ispunjeno njegovim dolaskom i objavom Knjige zakona, čime je zakon Teleme objavljen, ali nije zaživeo, pa bi poslednji - sedmi period Apokalipse, zapravo predstavljalo veliko finale i smutno vreme ispunjenja starog i uspostavljanja novog. Dakle, valjalo bi pričekati barem još trista godina. 

Wednesday, November 22, 2017

Zvezda želje

Sa visina, iz dubina, iz daljina, sa nebesa i pukotina stena,
sa pučine majčinskog mora...
Zvezdo želje, zvezdo budnih sanja i beskrajne čežnje,
tebe prizivam, ja koji sam ništa,
tvoj jedini sin, telo tvog tela, duša tvoje duše, duh tvoga duha.
Moja je želja i tvoja, o drevna, prastara, Kraljice neba!
Ti, koja si rodila svet i sve bogove.
Ti, koja si sama bezdan.

Tvoj miris, dah, dodir, tvoja meka zvezdana koža i ljupki zov.
Tvoje milo lice okovano u večnost.
Tvoja volja koja drži svet.
Tvoj pogled koji dopire iz tajanstva.
Tvoja ljubav koja sjaji iz tame.
Tvoje svetlo iznad svetlosti.

Moje su usne stanište tvojih poljubaca.
Neka se sveti razgrnuće tvojih božanskih udova!
Neka tvoja rosa kaplje po meni!
Neka me svetlost oblije i učini da budem prkos životu i smrti!

Posadi me u svoje krilo i pripij me na grudi.
Obavij se sva oko mene i prožmi me sobom.
Ti, koja si izvan krugova i u krugovima,
koja si uvek ista i stalno neka druga,
koja si moja snaga i moć.
Neka tvoj beskraj zavapi moje ime i ispuni svoju prazninu.
U tvom oku da budem večno.
U tvom poljupcu da budem jedan i jedini.

Medena zmijo, moje su reči, reči želje.
Neka put moj bude ravan i prav,
da me blagosiljaju Sunce i mesec, Nebo i Zemlja,
i sve planete i zvezde, neznane i znane,
da me blagosiljaju svi bogovi i duhovi, mrtvi i živi,
neumrli i lutalice, stari, novi i oni koji će doći,
oni koji jesu i oni koji nisu, i oni koji i jesu i nisu,
oni u vremenu i oni izvan vremena,
oni u prostoru, međuprostoru i van prostora,
oni u zakonu, oni van zakona i iznad zakona,
oni dobri i oni zli, kraljevi i sluge, anđeli i demoni, zmije i zmajevi,
vitezovi i probisveti, sveci i zlikovci,
oni vatreni, vazdušni, vodeni, zemljani i oni u duhu,
oni u meni i oni izvan mene,
oni pre mene i oni posle mene.

Neka niko i ništa ne staje na moj put.
Neka se volji mojoj i putu mojem sve povinuje!
Abrahadabra!



Thursday, November 16, 2017

Tradicionalizam, napredak i duh vremena

Nedavno sam se našao u raspravi sa momkom koji je tvrdio da je čovečanstvo mnogo napredovalo na svaki način, u odnosu na sve ono što je istorija imala da nam ponudi u prošlosti. Po njemu, ravnopravnost i tolerancija prema različitostima je na daleko višem nivou nego ranije, a tendencija je da će u tom pogledu biti postignut još veći napredak u budućnosti. Navodno, društvena uređenja su mnogo bolja i bliža individualnosti nego ranije, omogućena je daleko veća sloboda izražavanja mišljenja i govora, sloboda kretanja, sloboda napredovanja itd. Tehnološki smo u mogućnosti da komuniciramo i razmenjujemo ideje, gotovo besplatno i trenutno, sa ljudima na najudaljenijim krajevima kugle, a i putovanja su daleko jednostavnija i brža. Imamo struju i toplu vodu, internet i telefone i sve ostalo, a mogućnosti zarade su gotovo neograničene. Takođe i spiritualno, nadišli smo gotovo sve tabue, i saznali gotovo sve što je nekada bilo misteriozno i nejasno, a što se davalo samo izabranima u linijama nasleđa. Danas je sve dostupno svakome, i samo zavisi od čoveka šta želi i šta hoće da postigne, naravno samo ako se potrudi. Ukratko, sve baš sve je bolje nego ranije. 

Na prvi pogled to su sve tačne tvrdnje, pa šta bi jedno zakeralo poput mene tu moglo da ospori? U prvu ruku rekao sam da se ne bih složio da čovečanstvo napreduje. Recimo, šta su pokazatelji tog napretka? Zapitao sam se da li su idiotizam širokih narodnih masa i nadmenost elite danas nešto drugačiji, odnosno napredniji nego pre hiljadu ili dve hiljade godina? Karakter ljudskih bića se suštinski nije promenio, a prava promena, pravi napredak ogledao bi se upravo u promeni karaktera. Jedino čega ima novog to su modaliteti pojavljivanja starog i gomilanje posledica delovanja prethodnih generacija. 

Međutim, ono što je suštinski sporno jeste sama ideja napretka. Ukoliko napredak merimo kvantitativnim pokazateljima, onda svakako da je čovečanstvo ostvarilo ogroman napredak. Međutim, takva gledišta su hronocentrična i u suštini naivna, jer ne uzimaju u obzir suštinske temelje čoveka. Izneću ovde primer jednog nekonvencionalnog gledišta poreklom iz, po mnogima, upitnog izvora, ali ja ga naglašavam čisto da bih osvetlio mogućnost jedne drugačije perspektive. Karlos Kastaneda je, kroz usta svog junaka meksičkog vrača Don Huana, izneo magijsku tvrdnju da su ljudi u suštini degradirali u odnosu na početne pretpostavke ljudskog bića. Naime, nekada je ljudsko energetsko obličje bilo u obliku sfere dok je danas jajastog oblika, a što mogu opaziti vidovnjaci njegove magijske loze. Dakle, čovek je napredovao merilima jednog uskog materijalističkog pogleda na svet. Međutim, mi koji težimo da stvari sagledavamo metafizički, ne samo da moramo odbaciti te tvrdnje nego i sam materijalistički pogled na svet. Ne možemo materijalističkim merilima procenjivati stvari metafizičke prirode (vidi: Ahrimanska kosmologija). Da li je u metafizičkom smislu moguć napredak posve je drugo pitanje. U svakom slučaju, danas postoji velika mogućnost da mnogi ljudi ostvare značajne spoznaje i usavršavanja znanja i veština, ali daleko od toga da se opšta situacija čovečanstva može nazvati napretkom. Na tu temu sam na ovome blogu u nekoliko članaka već pisao (vidi: Univerzalna tišina i kartezijanski sindrom , Vreme kao linija i kao spirala , Ezoterijska psihologija i pad čoveka). 
Nikada pre (da je to nama poznato) na planeti nije živelo preko 7 milijardi ljudi niti je ljudska nejednakost bila toliko izražena kao u današnje vreme. Istovremeno, nikada pre čovečanstvo nije živelo pod režimom vladavine novca, a što ukazuje na materijalistički duh vremena (vidi: Doba vodolije i svetski socijalizam i Vreme, novac i zlatna podloga čovecanstva). Nikada pre ljudska svest nije bila u tolikoj meri materijalistička nego danas, a sama ta činjenica ukazuje na napredak materijalne civilizacije i opadanje duhovnih karakteristika velike većine čovečanstva (svaka čast pojedincima). To što smo danas prevazišli tradicionalne tabue posledica je uništenja tradicionalnog sveta, a što ne znači kako sada živimo bez ikakvih tabua. Naprotiv. Danas su na delu neki drugačiji tabui, posve u skladu sa duhom vremena.

Dalje, nije stvar u tome da većina čovečanstva danas bolje živi, nego da se iz materijalističke perspektive ne mogu sagledavati metafizička pitanja kao što je recimo duhovni napredak (čak je i sama ta formulacija upitna). Drevne religije imale su jasno unutrašnje metafizičko jezgro, što je u vremenu hrišćanske okupacije Evrope i Amerike totalno uništeno. Samo hrišćanstvo, budući siromašno duhom i bez višeg transcendentalnog smisla, nije moglo izgraditi ezoterijsko duhovno jezgro, nego je mestimično iskrilo verski obojenim misticizmom, a što u suštini nije imalo nekog posebnog uticaja na glavni tok koji se vremenom vulgarizovao i izrodio u dobro nam poznati sekularizam. Nije li Alister Kroli za epohu vladavine hrišćanstva upotrebio izraz era vulgaris koja je majka ovog našeg još vulgarnijeg vremena? 

Tokom svog postojanja hrišćanstvo nije izgradilo strukturisano ezoterijsko duhovno jezgro. Nije postojalo, ne postoji, niti će ikada postojati središnja ezoterijska hrišćanska struktura, jer je samo hrišćanstvo utemeljeno na instituciji Crkve a ne na ezoterijskom tajnom društvu. Crkva nije i ne može biti tajno društvo već univerzalna zajednica. U hrišćanstvu nema autoriteta izvan Crkve niti u njoj postoji legitimna i autoritativna ezoterijska struktura. Ne sporim metafizičke aspekte hrišćanstva, ali unutar hrišćanske tradicije nije postojalo nikakvo strukturisano ezoterijsko jezgro. Tako nešto jednostavno nije svojstveno hrišćanstvu kao religiji. I sama ta činjenica ima svoje posledice, a jedna od njih je proces sekularizacije. Hrišćanstvo nije elitistički kult ili tip religije. U hrišćanstvu ne postoje nivoi posvećenja, niti su neki njegovi aspekti nedostupni bilo kome osim uskom krugu adepata. Hrišćanstvo je u tom smislu izraz egalitarizma. Ono ne sadrži više i niže istine, nema gradacije. Tačno je da su postojale hrtišćanske ezoterijske struje ali one nikada nisu bile u njegovom središtu, već su to uglavnom bile razne interesno-dogmatske klike.

Prioritet boljeg života je opšti izraz za ono što znamo pod specifičnim nazivom američki san. U knjizi Zajahati tigra, Julius Evola je tvrdio da između materijalnog siromaštva i duhovne bede ne postoji nikakva veza, i dalje:
"Samo najnižim i najglupljim slojevima društva možete nagovestiti da je formula svake sreće i ljudskog integriteta ono što se s pravom naziva "idealna životinja", blagostanje kao kod stoke... Ne postoji, dakle, nikakva veza, ako uopšte postoji inverzan odnos između smisla života i uslova ekonomskog blagostanja... Pravi smisao ekonomskog i socijalnog mita, uprkos tome što je imao više varijeteta, jeste da je sredstvo unutrašnjeg otupljivanja ili profilakse usmerene da izbegne problem egzistencije lišene svakog smisla i da zaista na sve načine učvrsti ovaj fundamentalni besmisao života savremenog čoveka." (Julius Evola, Zajahati tigra, Ukronija, Beograd, 2017, str 47-48)
"Već neko vreme dobar deo čovečanstva Zapada smatra prirodnom stvar da je postojanje lišeno bilo kakvog stvarnog značenja i da ne bi trebalo da bude podređeno nekom višem načelu, tako da su se ljudi pomiri s tim da žive što podnošljivije i što manje neprijatno moguće." (Evola, isto, str 39) 
Mi živimo u vremenu opšteg skepticizma i izveštačenosti, dok su naše veze sa prirodom sve tanje i tanje. Čovečanstvo je na planeti Zemlji postalo kao slon u staklarskoj radnji. Ljudi se ponašaju suviše prepotentno, ne poštuju prirodu, ne poštuju sami sebe, jedni druge. Ekosistem nikada pre nije bio toliko uništen kao u naše vreme. Iza egipatske civilizacije, na primer, ostale su piramide i hramovi, kao što su iza gotovo svih iščezlih civilizacija ostali objekti sakralne prirode, a što ukazuje da su najtrajnije građevine one posvećene duhovnim svrhama. Iza aktuelne civilizacije ostaće samo gomila đubreta i opasne radioaktivne materije koje će se raspadati i trovati u narednih nekoliko miliona godina. Mi smo jedina civilizacija koja je uspela zarpljati okeane. O kakvom napretku govorimo, duhovnom pa i materijalnom? Pa pogledajmo kako je u najnaprednijoj civlizaciji prve polovine XX veka prošao jedan genije Nikola Tesla. Mogli smo imati besplatnu energiju, pa ipak na snazi su i dalje fosilna goriva i proizvodnja struje koja se naplaćuje itd. Može biti da imamo lekove skoro za sve bolesti (što je upitno), pa ipak leče se oni koji imaju da plate, što ukazuje na ispravnost moje teze o tome da je ljudski karakter ostao nepromenjen, samo su sredstva destrukcije danas efikasnija. Osim toga, mi nemamo lekove za otrove koje smo sami stvorili, na primer izloženost radijaciji i sl. U naše vreme tzv socijalni darvinizam je izraženiji, ali to je posledica veće društvene pokretljivosti. Danas lakše možemo napustiti naše mesto rođenja i jednostavno se odseliti na drugi kontinent, ali to ne znači ama baš ništa u pogledu duhovnog usavršavanja čoveka. 

Sa druge strane, australski Aboridžini, za koje se smatra da već 50.000 godina žive na tom kontinentu, za sve to vreme nisu izgradili ništa. Ostavili su samo crteže po pećinama. Pa hoćemo li ih zbog toga, baš kao i britanski protestantski kolonizatori Australije, smatrati manje vrednim, primitivnim, podljudskim? A malo se zna koliko je aboridžinska kultura (ne civilizacija koju nisu imali nego baš kultura) duboka, magijska i bogata sadržajem. Sada dobar deo tog naroda uživa blagodeti moderne civilizacije, i poput severnoameričkih Indijanaca, traže smisao u alkoholu. Veliki napredak!
Poslednji veliki prorok Zapada, Alister Kroli, bio je za života (i još uvek je) izvrgnut ruglu i satanizaciji, u ambijentu kojom dominiraju tabloidi i vulgarna svetina, i to u zemlji koja je u njegovo vreme civilizacijski bila najnaprednija. On je na jednom mestu napisao kako čovečanstvo očekuje barem još 500 godina mraka dok ne zaiskri svetlost novog eona koja bi onda proizvela stvarnu promenu. Ovo što gledamo, što nazivamo napretkom, da upotrebim Krolijeve reči, jesu abortusi novog eona. Taj napredak je jedno bezvredno đubrište za šta će biti potrebni vekovi da se počisti sa lica Zemlje. Međutim, mi nemamo garancije da će se to tako i dogoditi jer, bez obzira na tvrdnje raznih proroka, budućnost je velika nepoznanica.

Hoću reći da je u naše vreme ljudska svest dobila mogućnost rasta i širenja, ali je generalno postala još suženija, egocentrična. Data reč više ništa ne vredi, jer nikome se ne može verovati čak i kada nešto potpiše a kamo li kad se zakune ili obeća da će nešto ispuniti ili neće. Nije mi namera da idealizujem prošlost, ali naše vreme ne smatram ni po čemu boljim, samo drugačijim i u neku ruku jedinstvenim. Ono što je posebno zanimljivo i jedinstveno, jeste to da čovečanstvo danas nema više kao nekada, nekoliko paralelnih civilizacija, nego postoji samo jedna, i to ona koju sam nazvao pseudocivilizacijom, budući da predstavlja obezdušenu mešavinu većine prethodnih civilizacija na nosećem temelju tzv zapadne, odnosno evropske civilizacije. Govoreći o kulturološkom odnosu i modernoj interakciji između Istoka i Zapada, Julius Evola na sledeći način objašnjava proces civilizacijskog stapanja:
"Sam Istok sada nas prati na putu kojim smo krenuli, sve više podležući idejama i uticaju koji su nas doveli tu gde jesmo, "modernizujući se" i uzimajući naše iste "sekularne" oblike materijalnog života, tako da ono tradicionalno što još uvek zadržava sve više gubi ovozemaljsko tlo i nalazi se odbijeno u marginalna područja." (Julius Evola, Zajahati tigra, str 33)
Vidi više na tu temu u mom tekstu Evropa kao zapad.

Šta danas znači biti tradicionalan ili biti tradicionalista? Danas se mnogi predstavljaju kao takvi, sebi i drugima, ali ono što se uglavnom može videti, jeste parada klovnova koji unaokolo (ili pred ogledalom) vitlaju heraldikom. Temelj tradicije je u identitetu, a kako je vreme u kome živimo epoha projektovane istorije, da se tako izrazim, a ne istorije kao stihijskog procesa, tako je i identitet projektovan a ne oblikovan u stihijskim nepredvidivostima i izazovima. U tom smislu bilo bi veoma zanimljivo kako bi izgledalo sučeljavanje nečeg projektovanog sa iznenadnom provalom stihijskog. Na ličnom planu to bi se odrazilo ludilom, a na kolektivnom civilizacijskom katastrofom. Mi smo danas mnogo ranjiviji nego naši preci još do pre samo stotinu godina.
Franz Sedlacek
Ne postoji više predmet tradicionalnog protiv kojeg bi se emancipatorski duh modernog i razumnog pobunio. Umesto toga, taj duh se podelio na onaj brži i onaj nešto sporiji (brži i sporiji u nihilizmu, u ovaploćenju kulturnog i duhovnog ničeg), pa je ovaj brži i avangardniji onog sporijeg i zaostalijeg nazvao konzervativnim i tradicionalnim. I što je najgore od svega, ovaj sporiji se rado poistovetio sa tom etiketom, što je bolje nego suočiti se sa sopstvenom ništavnošću koja nije ništa manja nego onog kao naprednijeg. To je kao kada bismo ideološku desnicu proglasili tradicionalnom, konzervativnom i iracionalnom, a ideološku levicu avangardnom, razumnom, naprednom i emancipatorskom. Niti je desnica tradicionalna, konzervativna i iracionalna, niti je levica avangardna, razumna, napredna i emancipatorska. Obe su, zapravo, jedno veliko ništa, izraz nihilizma duha vremena. Nihilistička pećnica se podelila budući da nema više šta da troši i sagoreva, okrenuvši se tako sama protiv sebe. Leva ruka ujeda desnu i obrnuto. Dakle, današnji tradicionalista se nalazi pred velikim problemom jer, kao što sam već istakao, ne postoji više ono za šta bi se on mogao uhvatiti i stvoriti svoje uporište. Veliko ogledalo tradicije je razbijeno, a krhotine nisu dovoljne da se sagleda celokupna slika koja je, između ostalog, odraz čoveka u vremenu. 

U većini današnjih ljudi besni unutrašnji sukob i postoji konfliktna psihološka napetost, što nije tlo pogodno za razvoj identiteta kakav je postojao u okvirima sveta kojeg bismo mogli nazvati tradicionalnim ili tradicijskim. Moderni čovek je čovek laži, jer on pre svega laže sebe, živeći pod maskom lažnog i varljivog identiteta, nevezano od toga kakvo je njegovo ideološko ili političko usmerenje. Otud je drevni poziv "Upoznaj samoga sebe", kako Evola primećuje, za današnjeg čoveka gotovo neupotrebljiv, neostvariv, čak nepraktičan, pa i fatalan. Ako malo zavirimo u dušu današnjih ljudi otkrićemo strašnu pustoš. Kako u toj nigdini pronaći središte sopstvenog bića oko kojeg bi istkali niti integriteta i utemeljili identitet, koji, kao što sam već rekao, čini osnovu tradicije i tradicionalnog? Ko bi se danas uopšte bavio tako zaludnim poslom kada je praktičnije pridružiti se lajavim psima levice i desnice u permanentnom građanskom ratu unutar pseudocivilizacije. Danas temelj identiteta pripada, da upotrebim izraz iz Knjige zakona Alistera Krolija - psima razuma, a to je, nema smisla pominjati, lažan identitet. U tarot simbolizmu to može biti predstavljeno sa ona dva psa pod mesečinom u arkani XVIII Mesec. Otud je potrebno razviti indiferentnost prema svemu što se u današnje vreme smatra društvenim vrednostima i moralnim normama. Te tzv vrednosti nemaju nikakvo ishodište i nikakvo uporište. Sa druge strane, napredak je u sećanju, kako kaže Dragoš Kalajić, a današnji ljudi žive u zaboravu, u kolektivnoj senilnosti, jer ne znamo ko smo i šta smo. Ako to ne znamo onda još manje znamo gde smo i kuda idemo. Naš idejni horizont je stoga hologramski. Čovečanstvo će se osloboditi i uzdići kao Feniks, iz pepela modernog sveta, ili će nestati sa lica Zemlje u sunovratu idiokratije.