Sunday, September 22, 2019

O masoneriji (autor Dorijan Nuaj)

Toliko toga je napisano na temu masonerije da je prosto besmisleno čak i pomisliti šta bih nakon svih tih mudraca ja mogao nešto dodatno da primetim, podvučem, istaknem ili sačuvaj bože - otkrijem! Ništa od toga. Pa ipak, tek nakon čitanja jedne nevelike knjige pokazalo se da je gomila prethodno pročitanih na tu temu bila od veoma male koristi, bilo da je imala argumente za ili protiv ovog fenomena. Walter Leslie Wilmshurst, za koga kažu da je One of the World's greatest Masons, deepest Mystics and Most perfect of English Gentlemen (A.C.B.) u knjizi Značenje slobodnog zidarstva, napisao je sledeće redove:
"Prećutnim i potpuno neopravdanim sporazumom članovi Saveza izbegavaju da spomenu u svojim Ložama Hrišćanskog Majstora i ograničavaju se u čitanju i navođenju Svetog Pisma gotovo isključivo na Stari Zavet. Taj motiv, nema sumnje, potiče od želje da se održi zapovest koja traži uzdržavanje od verske rasprave i da se spreči nanošenje uvrede onoj braći koja možda nisu hrišćanske vere. Taj motiv je potpuna zabluda i porečen je činjenicom da "velika svetlost", na koju se svaki član zaklinje i na koju mu se skreće ozbiljna pažnja od časa pristupa u Red, nije samo Stari Zavet, nego Sveto Pismo u celini. Novi Zavet jednako je bitan za njegovu pouku kao i Stari, ne samo zbog svog moralnog učenja, nego i zato što predstavlja spis Misterija u njihovom najvišem obliku, u istorijskoj kulminaciji. Sama jevanđelja su, kao i masonski stepeni, spisi pripreme i prosvećenosti, koje vode iskušenju smrti, iza koje dolazi uskrsnuće i postignuće Majstorstva. Oni izlažu i proces inicijacije doveden do najvišeg stepena, koji se uopšte može zamisliti kao dostižan. Novi Zavet je pun mesta sa masonskom terminologijom i nije mala ironija što moderni Masoni ne poznaju njegovu najveću važnost i upotrebljivost u svojim Ložama i što su, pošto je to tako, slični onim graditeljima za koje je napisano da su odbacili glavni Ugaoni Kamen. Trebalo bi, nadalje, da znaju da je Veliki Majstor i Uzor Masonerije, Hiram Abif, samo slika Velikog Majstora, Uzora i Spasitelja sveta, Božanski Arhitekt, koji je stvari načinio, bez koga nema ničega što je načinjeno i čiji je život svetlost ljudska." (Walter Leslie Wilmshurst, Značenje slobodnog zidarstvaChrysopeia, Beograd, 1998, str 115)
Walter Leslie Wilmshurst
Šta iz navedenog citata možemo zaključiti, odnosno šta sam ja odabrao da zaključim? Kao prvo, u prokazanom stavu i praksi masonskih loža njegovog vremena, na koju najdublji mistik i najsavršeniji engleski džentlmen ukazuje, mogu videti uzore današnje gotovo pandemijske pojave posve iracionalne političke korektnosti i doktrine tzv inkluzije. Želimo prihvatiti i u naše redove primiti one Druge, ali umesto da principijelno insistiramo na pravilima reda naše kuće, mi remetimo naš ustaljeni kućni feng šui u naivnoj nadi da će onaj Drugi to umeti da ceni te da će i on učiniti sličan korak. A sve to, ne bi li smo tako došli do istinskog i univerzalnog bratstva među ljudima različitih religija i kultura. Može biti da su pojedini među Drugima tako i postupili, ali takođe ne samo što može biti, nego i jeste, da su neki među njima upravo u tom ustupku videli ono o čemu je ovde zaista reč - slabost i ispraznost onih Prvih. Ovi Drugi su u slučaju ne samo masonerije, nego i celokupne zapadne kulture, pre svega sledbenici proroka Mojsija i proroka Muhameda, a potom i ostali narodi i kulture neevropskog sveta. Dakle, rezon masonskog prauzora inkluzivnog društva bio je sledeći: da ne bismo obeshrabrili nekog mojsijevca ili muhamedanca da nam se pridruži (danas bi rekli da se integriše), mi ćemo sakriti hrišćansku prirodu naše kulture te ukloniti njene simbole, kako bi se nehrišćanin među nama osećao prijatno. Taj rezon je možda imao nekakvog smisla, mada uopšte nema smisla, samo kada su Jevreji u pitanju, jer je taj narod dugo deo evropske istorije, počev od antike pa do današnjih dana te predstavljaju integralni deo onoga što danas zovemo Zapadom. Dakle, Evropa je pomislila da ako je već tako dobro integrisala Jevreje, koji su uprkos tome i dalje ostali isti i posebni, da će tako isto učiniti i sa muslimanima. Danas uviđamo tu zabludu, jer je jevrejsko prisustvo ne samo u Evropi nego u čitavom Zapadnom svetu na nivou statističke greške, dok muslimane krasi izrazit demografski dinamizam i drugačija ideološko-religijska agenda. Čak i ako to ne bi bio slučaj i ako bi stvari posmatrali sa gledišta masonskog učenja i prakse, teško je uvideti šta to neki musliman može dobiti u bilo kojoj masonskoj loži što ne može u tekiji? Zapravo, ezoterijska i mistična superiornost sufizma u odnosu na masoneriju je očigledna, pa se pitam koji su to i kakvi muslimani koji ulaze u masonske lože? Isto tako mogu postaviti i pitanje čega to ima u masoneriji čega nema u kabali, pa otud slično pitanje ima smisla postaviti i svakom Jevrejinu koji traži svetlost u slobodnom zidarstvu? Odgovor na to pitanje je jednostavan - ljude nehrišćanskog porekla, baš poput onih sa hrišćanskim poreklom, u masoneriju vuče interes, a što predstavlja njenu glavnu slabost. Da bi neko zaista bio pravi mason, ne bi trebalo da bude ni judaista, ni musliman, ni hrišćanin, po najmanje ateista, već pre svega gnostik, a ako je gnostik, onda je njegovo versko i kulturno poreklo manje bitno pa otud nema smisla niti potrebe igrati skrivalice. 

U pogledu pomenute inkluzivnosti, današnje migrantske mase, ka Evropi i uopšte ka Zapadu, vuče interes ili potreba, a ne želja da se integrišu, pa bi zato valjalo da neke mudre glave promisle načela svojih politika i svetonazora. Politika i uopšte stav beskrajnih ustupaka svoje nadahnuće nalazi u onome što profesor Milo Lompar naziva duhom samoporicanja. Nihilizam. Kome taj duh zapadnog i evropskog samoporicanja nije očigledan i jasan neka pročita Ničeova dela, zatim Mračno doba Rene Genona, Pobunu protiv modernog sveta Juliusa Evole, Evropsku ideologiju i Mapu antiutopija Dragoša Kalajića i Propast Zapada Osvalda Špenglera. U ime kakvog se to humanog i opštečovečanskog ideala neko mazohistički odriče svojih privilegija? Zašto bi se neko ko drži do sebe odricao bilo čega u korist drugoga u ime nedokazanog i tek pretpostavljenog društvenog napretka utemeljenog na neuhvatljivoj jednakosti? Ideal bratstva postoji samo u tajnim društvima i tu bi trebalo da ostane, jer izvan tih okvira taj ideal služi tek kao gorivo društvenog rasapa i krvavih versko-etničkih sukoba. Istovremeno, dok se nameće ideal načelne jednakosti, elite se ne odriču ni centa svojih bogatstava i privilegija koje ta bogatstva i položaji nose. Kome je onda ta jednakost namenjena i na šta se ona tačno odnosi? Evo šta bi veliki engleski džentlmen povodom toga imao da kaže: 
"Razuzdani moderni svet, sa svojim perverznim demokratskim idealima jednakosti i jednoobraznosti, izgubio je svaki smisao za hijerarhijski princip, prema kome se, pošto je u upotrebi u višem svetu, treba vladati i u ovom. Masonerija čuva svedočanstvo za to stepenovanje i za postojanje odvojenih redova života u nebu, u simboličkoj podeli njenih naprednijih članova." (Wilmshurst, isto, str 112)
Povodom toga, biće da je u pitanju neka vrsta ideološke kontaminacije duha masonstva, jer kako to kaže drugi masonski učenjak i engleski džentlmen, Albert Churchward (1852-1925): 
Thus we shall see later in this book that the only difference between the Aboriginal Tribes and the present-day Socialists is, that the Aboriginal Tribes first and only Tribal Ethic was for the Tribes or Totemic Clan alone into which the aboriginal was born, or belonged, but he believed in a Supreme Being and a life hereafter. In the case of the Socialists it embraces, or would do so, all the Tribes of the world, but with no belief in a Supreme Being or a life hereafter. In Socialism, Ethics becomes political, and Politics become Ethical, whilst Religion in the end is consigned to be absorbed in a corporate social consciousness of which the telos is the final purpose of Society, thus implying that there is no life hereafter or spiritual second life. (Albert Churchward, The Origin And Evolution Of Freemasonry Connected With The Origin And Evolution Of The Human Race, George Allen & Unwin Ltd, London, 1920, page 34-35)

Zašto kažeš Hiram Abif a misliš Isus Hrist? Hrišćani i masoni čitaju iz iste knjige, pa ipak njihovi putevi se razlikuju. Uobičajeno je reći da je hrišćanstvo VIA CRUCIS a masonstvo VIA LUCIS. Ali, gnostik bi trebalo da zna kako nema poodvajanja između Svetlosti i Krsta. Svetlost dolazi od Krsta, odnosno putem Krsta, jer Krst je simbol i oblik Svetlosti. Zapravo, u ezoterijskom smislu Krst sadrži Svetlost. Povodom ove teme postoji analogija u jednom detalju iz Krolijeve Knjige Zakona
"The Khabs is in the Khu, not the Khu in the Khabs. Worship then the Khabs, and behold my light shed over you!"  (AL, I:8,9)
Zamenite reč Khabs rečju Krst, a Khu rečju Svetlost i dobićete istu stvar. To je izraz istog odnosa. Obožavajte stoga Krst i Svetlost će se prosuti po vama. Krst je Nuit. A takođe, valjalo bi imati na umu i sledeće:
"Većina tradicionalnih doktrina simbolizuje ostvarenje Univerzalnog Čoveka jednim znakom koji je svuda isti, pošto je, kao što smo rekli na početku, od onih koji se neposredno nadovezuju na Primordijalnu Tradiciju: to je znak krsta, koji veoma jasno predočava način putem kojeg je to ostvarenje postignuto potpunim objedinjavanjem svih stanja bića, harmonično i skladno svrstanih u hijerarhiju, integralnim prostiranjem u oba smera širenja i uznošenja." (Rene Genon, Simbolika krsta, Gradac, Čačak-Beograd, 1998, str 19)
Genonov univerzalni čovek je nešto što možemo porediti sa egipatskim samousavršenim Asar-un-neferom, odnosno Osoronofrisom, a što bi trebalo biti ciljem masonskog reda - da svakom svom članu omogući put do tog cilja kroz - kako kaže Vilmshurst - regeneraciju, jer je, po njemu, masonerija instrument regeneracije. Taj instrument, po njegovom priznanju, potpuno je bez dejstva. Zašto je to tako?
"Otkako su Misterije u šestom veku potisnute, njihova tradicija i učenje nastavljali su se u tajnosti i u različitim skrovištima i tom nastavljanju treba pripisati naš današnji masonski sistem... On je sastavljen i projektovan pre dva do tri veka, kao elementarni izraz stare doktrine i inicijacijskog metoda, od strane jednog skupa umova, koji su bili daleko dublje upućeni u staru tradiciju i tajnu nauku nego što su oni koji se danas njihovim delom koriste, ili, pak, nego što kazuje tekst masonskih rituala. Ako su ostali opskurni i anonimni, tako da istraživanje modernog studenta nije u stanju da ih identifikuje, to se jedino i moglo očekivati." (Wilmshurst, isto, str 118)
Dakle, masonerija danas ne može da identifikuje svoje arhitekte i kao takva predstavlja neku vrstu živog spomenika o čijoj pravoj prirodi i poreklu oni koji u tome učestvuju malo znaju i malo mogu znati. Pa zašto masonerija uopšte postoji?
"Dobro je rekao jedan pisac od autoriteta u tom predmetu, da su oni izneli na videlo sistem spekulativne Masonerije kao jedan eksperiment na umu vremena i sa ciljem da barem malom delu javnosti, koja živi u vremenu velike tame i materijalizma, pruže dokument o doktrini regeneracije, koji bi trebalo da posluži kao svetlost onima koji su bili u stanju da se njime koriste. Ako je ta teorija istinita, na prvi pogled se može činiti da je njihova namera osujećena kasnijim razvojem događaja, tokom kojeg je stvorena jedna organizacija svetskih dimenzija i sa mnogobrojnim članstvom, nesumnjivo oduševljena uglavnom vrednim idealima, koja u izvesnoj meri vrši dobročinstva, ali zato potpuno previđa svoju istinsku i prvobitnu svrhu, svrhu Reda koji treba da promoviše nauku o ljudskoj regeneraciji i koja nije svesna da su zbog tog nedostatka njena velika dela u drugim pravcima od male, ili nikakve vrednosti." (Wilmshurst, isto)
Arhitekte masonskog sistema su svakako bili mudri i mogli su pretpostaviti da će njegovo omasovljenje dovesti do njegove profanizacije, pa ipak bili su spremni na tu žrtvu jer je sistem zapravo u svojoj suštini genijalan i neproziran čak i za one koji se njime koriste, a sa druge strane od velike pomoći onima koji su dovoljno otvoreni da to u njihovoj svesti pokrene neke imanentne mehanizme. Povodom toga Vilmshurst kaže:
"Ali bi širi i mudriji bio onaj pogled na situaciju koji, uviđajući da se uveliko rasipa energija za sadašnji mali cilj, vidi takođe da se, na duge staze i u širem vremenskom okviru, ta energija ne rasipa, nego konzervira. Da, osim što tu i tamo unapređuje pojedince sposobne da se istinski koriste Redom, ona čuva svedočanstvo i održava goruću svetlost večnih Misterija u mračnom veku. Kao što se svetlost Majstora nikada sasvim ne gasi, tako i u danima najveće svetske tame svetlost Misterija nikad sasvim ne iščezava i Bog i put k Njemu nisu ostavljeni bez svedočanstva. Ako je, u poređenju sa drugim svedočanstvima, Masonerija samo sjajni zrak, a ne moćni stub svetlosti, ona zbog toga nije manje istinski zrak..." (Wilmshurst, isto)
Priroda masonerije je zapravo luciferska, ali ne u nekakvom satanističkom smislu, nego kao svojevrsnog nosioca svetlosti koja šifrovana leži skrivena u grobnici (ili sarkofagu) koju čine živi ljudi, njihovi obredi, hijerarhija, struktura...
Tema grobnice i sarkofaga vodi nas do poslednje celine ovog izlaganja. Nesumnjivo, masonska formula jeste ona umirućeg boga, čime se ona kvalifikuje kao jedna od doktrina Eona Ozirisa, kako bi se to reklo u krolijevskom duhu. Kao takva, ona je zaključana tom formulom i besmislen je svaki napor da se prilagodi načinima delovanja ere Vodolije, odnosno Eona Horusa. Čak i ako bi to nekako bilo moguće, masonerija više ne bi bila to što sada jeste nego nešto drugo. U svakom slučaju, prauzor masonske doktrine i uopšte zajednički predak te doktrine i hrišćanskog nauka, jeste egipatska Knjiga mrtvih. Pre nego što načnemo tu temu, vredelo bi dati Vilmshurstove navode o odnosu VIA CRUCIS i VIA LUCIS:
"Prva uči posredstvom uha, druga posredstvom oka i identifikovanjem tražioca sa doktrinom, propuštajući ga, lično i u dramskoj formi, kroz simboličke rituale, u očekivanju da će ih on prevesti iz ceremonijalnog oblika u subjektivno iskustvo. Kao što pokazuje patristička literatura, prvobitni metod Hrišćanske Crkve nije bio onaj koji je sada u upotrebi i po kome se religijske službe i učenje daju svima podjednako i to tako da se pretpostavlja zajednički nivo doktrine za sve i jednaka moć shvatanja kod svakog člana kongregacije. To je bio, naprotiv, stepenovani metod poučavanja, identičan s masonskim sistemom stepena, koji je upotrebljavan prema zasluzi i sposobnostima... Članovi Hrišćanske Crkve prolazili su kroz tri inicijacijska rituala, identična po intenciji s onima današnjeg Saveza. Odnosna imena onih koji su davali kvalifikacije u tim ritualima bila su: Katehumeni, Liturgisti, Sveštenici ili Prezviteri. Oni se, opet, mogu izjednačiti s našim Učenicima, Pomoćnicima i Majstorima. Njihov prvi stepen bio je stepen ponovnog rođenja i čišćenja srca. Drugi stepen odnosio se na prosvećivanje inteligencije. Treći stepen odnosio se na potpunu smrt greha i novo rođenje u pravednosti, u kome je kandidat umro sa Hristom na krstu, kao što kod nas treba da podražava smrt Hiramovu i da uskrsne u onaj viši red života, koji je Majstorstvo." (Wilmshurst, isto, str 116-117)
Last but not least, Vilmshurst daje opštu ocenu stanja:
"Kad je hrišćanstvo postalo državna religija, a Crkva zadobila svetsku moć, materijalizacija njegove doktrine brzo je napredovala i kroz vekove samo rasla. Umesto da je postalo sila koja ujedinjuje, kakvom su ga njegovi vođi zamislili, njegovo spajanje sa svetovnim posedovanjima završilo se tako da je postalo sila koja razjedinjuje. Zloupotrebe su odvele u raskole i sektaštvo. I dok praustanova, u obliku Grčke i Rimske Crkve, još uvek poseduje i ljubomorno čuva sva originalna verovanja, tradicije i simbole u svojim sjajnim liturgijama i ritualima, veća važnost se pridaje spoljašnjoj ljuski njegovog nasleđa, nego njegovom jezgru i duhu. Protestantske opštine, međutim, kao i takozvane slobodne crkve su se, na nesreću, sasvim odvojile od originalne tradicije i njihova uobražena sloboda i nezavisnost jesu, ustvari, samo robovanje vlastitim idejama, te nemaju nikakve veze sa prvobitnim saznanjem (gnosis) i nikakvog razumevanja za one Misterije, koje uvek moraju ležati dublje nego spoljašnja popularna religija jednog datog perioda. Regeneracija kao nauka bila je dugo, a to je još i danas, potpuno izvan područja ortodoksne religije. Tvrdnja Hrišćanskog Majstora: Vi se morate nanovo roditi, smatra se samo skromnim savetom za neograničeno popravljanje vladanja i karaktera, a ne kao uputstvo za drastičnu naučnu revoluciju pojedinca, na način kakav imaju u vidu rituali inicijacije propisani u Misterijama. Popularna religija može doista stvarati dobre ljude, već prema datom svetskom standardu dobrote. Ali ona ne stvara, niti može stvoriti divinizovane ljude, obdarene svojstvima Majstorstva, jer ona ne zna za tradicionalnu mudrost i metode kojima se taj cilj može postići." (Wilmshurst, isto, str 117)
Po Vilmshurstu, i masonerija i istorijsko hrišćanstvo bi trebalo da insistiraju na drevnom učenju o obnovi i oboženju ljudske duše, ali u hrišćanstvu ta je doktrina pomračena teološkim i drugim primesama stranim glavnoj svrsi religije, dok u masoneriji ona ostaje nezapažena jer njen simbolizam ostaje neobjašnjen.

Da bismo se približili nekakvim smernicama učenja o obnovi i oboženju, pozvaćemo se na egipatsku Knjigu mrtvih i njeno tumačenje od strane Džeralda Masija. Treće poglavlje njegove verzije ove knjige počinje tvrdnjom da se Ritual (Knjiga mrtvih) otvara uskrsnućem, ali ono se ne dešava na večnom nebu, nego u Amenti, podzemnom, odnosno svetu mrtvih, što mnogi danas poistovećuju sa astralnom ravni. Masi kaže da za ljudsku dušu razvijenu na zemlji, nakon života, sledi uskrsnuće u Amenti, zemlji večnosti. Tamo su se težnje za uskrsnućem u duhu i večnim životom na nebu morale ostvariti pomoću dugih i bolnih vežbi i mnogim vrstama pročišćenja kojima se duša mogla usavršiti kao uvek živući duh. Po njemu, izranjanje ili pojavljivanje u Amenti, predstavlja izlazak duše iz kovčega u neko obličje osobnosti predstavljeno pticom sa ljudskom glavom. Dakle, spasenje je obnova za drugi život, ne u smislu reinkarnacije, kako je to danas popularno (i vulgarno) shvatati, nego je reč o drugom, večnom životu koji je potpuno drugačiji oblik postojanja od ovozemaljskog. Ta se obnova dešava nakon smrti u Amenti a ne u fizičkom svetu, i ne tiče se fizičkog tela, već je vezana za stroga pravila Obreda. U fizičkom svetu, za života, čovek se priprema, kako bi njegovo buđenje u Amenti bilo olakšano. U slučaju da nastavi da spava, ili ako se nepripremljen nađe u Amenti i samim tim bude ga nemoguće probuditi, čovek, odnosno njegova duša, umire po drugi put (tzv Druga smrt). Shodno tom prvobitnom uzoru, doktrina pripreme za to buđenje u Amenti jeste ono što bi trebalo da bude tajna masonerije. Onaj ko zadobije život večni, pridružuje se bogovima i ugrađuje sebe kao uvek živući i savršeni kamen u večnu živu božansku građevinu čiji smisao izmiče poimanju smrtnika.