Tuesday, April 17, 2018

Veštačka seksualna inteligencija i transhumanizam

I tako, na dnevni red dođoše tzv seksualni roboti, odnosno seksbotovi, kao savremeni izraz drevnog motiva seksualnog opštenja sa veštačkim ili fantomskim bićima. Zapravo, reč je o obliku masturbacije koje ima svoje magijske uzore. Silom prilika, muškarci su se, ali i žene, zarad zadovoljenja svojih potreba i želja, usled nedostatka prave stvari, koristili priručnim pomagalima, životinjama, predmetima, pa i ručno napravljenim prigodnim oblicima, odnosno improvizovanim seksualnim objektima. Međutim, ljudi koji se bave magijom, prepoznali su magijski potencijal takvih seksualnih fetiša. U tom smislu, pominju se urne, koje su služile kao talismani. Naime, na dnu urne ispišu se određeni sigili koji predstavljaju estetski izraz želje, a onda se, u određenim okolnostima i nakon izvršenih magijskih priprema, seksualno opšti sa urnom, ne bi li se semenom natoljeni sigil, zapravo aktivirao. Potom je urna zakopavana na posebno izabranom mestu gde bi za sebe vezivala određene astralne sile i tako uticala na stvaranje okolnosti koje vode ka ispunjenju zadate želje. Takva praksa imala je i varijantu koja je podrazumevala stvaranje prigodnog oblika od blata, nalik ženskom telu, koja je predstavljala određenu boginju. Obično bi takva zemljana lutka ležala na tlu, dok bi u njenom međunožju bila ugurana urna, pa bi izvođač takvog obreda zapravo oponašao snošaj sa pravom ženom. Sve je to pratio određeni ritual i prigodne bajalice, kao i simboli urezani na lutku-fetiš. Naravno, možemo pretpostaviti da je takav obred mogao imati svoje oponašatelje čija je jedina želja bila da se na taj način zadovolje.

Dakle, sada možemo imati bolji uvid u veliki civilizacijski put koji je seksualna zemljana lutka sa urnom prevalila da bi se danas ovaplotila kao seksbot. Onaj magijski motiv se u međuvremenu zagubio, ali je preživela težnja da se kakvim prigodnim oblikom zameni ljudsko biće. Tako ovih dana vidim vest da su se pojavile prve javne kuće koje umesto pravih kurvi svojim mušterijama nude upravo seksbotove. I kao što su nekada žreci verskih učenja glavnog toka grmeli protiv korišćenja urni i zemljanih lutki te uopšte kultnih fetiša, tako su se i danas našli neki da sa kojekakvih umišljenih moralnih visina osuđuju i traže zabranu korišćenja seksbotova. No, kako je vreme u kome živimo racionalizatorsko, tako se i za ovu vrstu zabrane, umesto verskih, koriste nekakvi racionalni i etički razlozi. Navodno, tvrde ovi današnji moralizatori i tabuizatori, seksbotovi bi, na način kako to već čini pornografija, mogli izopačiti muško-ženske odnose, uopšteno odnose među ljudima, poglede na seks i uopšte izazvati patološku promenu u seksualnoj sferi. O tome bi se još i moglo raspravljati, mada šta koga briga šta ko radi sa svojom seksualnom energijom u slobodno vreme, ukoliko to nikoga ne dotiče? Međutim, savremeni inkvizitori idu korak dalje. Navodno, oni su zabrinuti, naročito feministkinje, da bi seksbotovi predstavljali uvredu za žene, jer bi uobličavali sliku žene kao seksualnog objekta. U tom svom gledištu oni/one nekako previđaju da bi seksbotovi mogli biti napravljeni tako da podražavaju ne samo žensku, nego i mušku anatomiju, ali i neke alternativne životinjske, pa i izmaštane „vanzemaljske“ prigodne seksualno izazovne anatomije. Osim toga, na opšti užas moralista, recimo pedofili bi mogli iživljavati svoje bolesne fantazije na pedo-seksbotovima. Pa šta? Roboti, pa i seksbotovi nisu živa bića, nego predmeti. Ako već postoje svakakve seksualne gumene lutke ili dildoi, pa u čemu je onda problem da takve lutke budu interaktivne, da odaju utisak živog bića?
Negatori/ke prakse korišćenja seksbotova svoj stav često argumentuju pseudopsihološkim razlozima da bi opštenje sa tim objektima navelo one koji se u to upuštaju da u stvarnom životu (a ovo kao nije stvarno, je li?) prenebregnu društvena pravila, odnosno pristanak druge strane. Ono što negatori/ke previđaju, baš kao u slučaju pornografije, jeste da kada čovek jednom iskusi seksbota, poželeće da to čini koliko je god moguće češće. U jednom trenutku to bi mogla postati zavisnost i izroditi nesposobnost kod čoveka ne samo da se upusti u emotivno-seksualnu vezu sa drugim ljudskim bićem, nego i u nesposobnost da uopšte oseti bilo kakvo uzbuđenje spram drugog, odnosno živog i pravog drugog. Tačno u toj tački, sasvim jasno uviđamo mračnu prirodu feminističkog pogleda na svet, koji iz mog gledišta, predstavlja ideološku izraslinu na idejno-vrednosno-činjeničnoj strukturi koju označavamo kao komunizam. Sa druge strane, komunizam, predstavlja utopističku zamenu za organsku, istorijsku prirodnu ljudsku zajednicu, odnosno neprirodan pokušaj da društvo oponaša zajednicu. Feministkinje i levo orijentisani humanisti zapravo ne žele da dođe do emancipacije, odnosno oslobađanja seksualne usmerenosti od ljudskog obličja. Oni/one žele da seksualna energija pojedinaca bude usmeravana od strane društva na način i po pravilima koja one/oni zagovaraju. Masovna pojava aseksualnih pojedinaca narušava njihova ideološki obojena gledišta i njihove ciljeve. Oni/one s pravom uviđaju opasnost za njihov projekat upravo u pojavi seksbotova kao zametku seksualne veštačke inteligencije. Otud je seksualna veštačka inteligencija protivotrov za sve ideološke otrove. To je protivotrov za komunizam, feminizam, fašizam, nacionalizam, monoteizam te za svaki oblik kolektivizma, samim tim što odvezuje seksualnost od ljudske forme. 
Odlepljivanje seksualnosti od ljudskog obličja preduslov je transhumanističke (r)evolucije. I tu mračne retrogradne sile reakcije postavljaju svoju poslednju zamku u nadi da će time nekako zauzdati i kontrolisati napredak. Naime, oni/one dosetiše se da roboti, tačnije veštačka inteligencija, ima nekakva prava! Sam zahtev da veštačka bića/pojave imaju prava ukazuje na ludilo postmodernog ludizma (vidi: Ko je ubio Neda Luda?), da se tako izrazim, u trenutnom nedostatku delotvornijeg izraza. No, imam dužnost da razmotrim još jednu mogućnost. Recimo, ukoliko veštačkoj inteligenciji dodelimo prava time stvaramo preduslove da budući kiborzi, odnosno ljudi sjedinjeni sa mašinama i veštačkom inteligencijom, takođe ostvare svoja prava. Dakle, mogli bismo pomisliti da protivnici seksbotova imaju tako dalekovide nazore te unapred brinu brigu o nečemu što još uvek ne postoji, pa ipak to mi deluje malo verovatno. Pre će biti da oni/one jednostavno ne žele da ljudi nesputano uživaju na načine na kojima bi im možda i Markiz de Sad zavideo, ali svakako da bi pozdravio. Ta želja da se nekome zabrani nešto tako intimno ukazuje na ideološku ili versku zaslepljenost. Njih brine da bi moglo doći do zloupotrebe seksbotova! Pa to ni proroku Isaiji ne bi moglo pasti napamet! Njih brine da bi seksbotovi, odnosno veštačka inteligencija u njima, mogla patiti, našavši se u ulozi žrtve bestijalnog i nehumanog postupanja kojekakvih perverznjaka. O tempora, o mores! Tako nađosmo novi objekat naše brige i novi povod za emitovanje gnevnog mrakobesja na naše stare i omiljene mete - muškarce koji se zabavljaju ili iživljavaju! Njih brine da bi oni mogli da zlostavljaju i siluju nekakve pametne seksualne kante koje se pokreću, govore i stenju. Njih brine moguća patnja nečega što ni sami ne razumeju šta je. Oni/one su zabrinuti za prava i duševni mir softvera! Njih brine eventualna duševna bol nečeg što nema dušu. Njih brinu povređena osećanja nečeg što osećanja nema nego predstavlja oblik čisto matematičke inteligencije. Osećaju li nule i jedinice? Dakle, ko je ovde lud? 

Naravno da ih ne brine ovo što sam naveo, nego ih brine to što će njihova briga postati suvišna a pogled na svet prevaziđen. Zamislite svet u kome nema više porodičnog nasilja, nema oduzimanja dece, nema seksizma, nema mizoginije, nema homofobije, nema rasizma, nema ničeg njima tako omiljenog jer su ne samo muškarci, nego i žene, obuzeti seksualnom inteligencijom seksbotova, koja razvija nove i nove načine zadovoljavanja i nove oblike pogodne za tu svrhu. A razmnožavanje? Ma hajte molim vas! Nema tog problema u pogledu ljudskog razmnožavanja koje veštačka inteligencija ne može da reši. Na putevima njene misije usrećivanja čoveka te njegovog pretvaranja u nešto drugo, veštačka (seksualna) inteligencija ne iziskuje nikakva prava, etiku i nikakvu snishodljivost od strane dežurnih pozera moralističke ili etičke ispravnosti. Između ostalog, svrha veštačke inteligencije jeste da udovoljava fantazijama i seksualnim prohtevima čoveka, a priroda će sama ostvariti iskorak ka transhumanizmu.

Saturday, April 7, 2018

Radost života i ekstaza smrti

Zamislite svet u kome bitišu ljudi čije oči odišu radošću. Zamislite svet u kome je svako biće prožeto neizmernom radošću. Radost, to su vlati trave koje se povijaju na vetru. Sam vetar je radost. Oblaci su radost. Kiša je radost. Zvuk talasa koji udaraju u stene je radost. Svaka misao je radost. Tišina je radost. Svaki dodir i svaki pogled ispunjen je radošću. U takvom svetu ne postoji smrt, jer smrt je ekstaza. To je zlatno doba, Zemlja kakva je bila i kakva će opet biti. To je Zemlja kakva jeste, ali je paklena koprena užasa naše svesti skriva od naših pogleda. Mi smo odsečeni od radosti života i ekstaze smrti. Ta odsečenost, hendikep, jeste uzrok naše podeljenosti, ali i podeljenosti unutar našeg uma. To je uzrok našeg razlikovanja od drugih ljudi, drugih bića i drugih stvari. Onemogućeni smo da prirodno i izravno osećamo jedinstvo sveta i budemo prožeti tim jedinstvom osećajem radosti. Iznimno, na trenutke to možemo i spontano osetiti / spoznati / videti, ali da bismo to postigli kao stalni kvalitet, u stanju kakvom jesmo, moramo se svojski potruditi i tome posvetiti čitav život. 
"Let there be no difference made among you between any one thing & any other thing; for thereby there cometh hurt." AL, I:22 (Alister Kroli)
Čovek je dodelio imena životinjama tako što je njihove slike video na noćnom nebu, u zvezdama. Stvorene su u ljudskoj mašti tako što je prvobitni čovek zamišljenim linijama povezivao zvezde rasute po noćnom nebu i tako stvarao oblike. Čim bi u mašti stvorio takvu sliku on bi nadenuo ime na nebu zamišljenom biću i ono bi se ovaplotilo. Ova ideja, koju sam pronašao u Blavackinoj Antropogenezi, odavno je strana ljudima te udaljena svetlosnim godinama ne samo od profanog uma današnjice, nego i od uma dogmatskih egzoteričnih pobornika monoteističkih učenja. Ovakva ideja dopire od promišljanja zlatnog doba, u bibliji opisanog scenama Rajskog vrta. Taj detalj pomenut je u biblijskom Postanju, 2:19 i predstavlja izobličeni odjek jedne drevne istine, rekao bih pre sećanja, na stanje prvobitne harmonije ranih dana ljudskog bitisanja na Zemlji kada ljudsko nije bilo odeljeno od božanskog. Čovek je, dakle, mogao učestvovati u stvaranju. Slikovito govoreći o zlatnom dobu, Hamvaš se poziva na iranski spis Zend Avesta.
Šta je ono što carstvo Džema Šida čini zlatnim dobom? Odgovor je jednostavan: devet mostova. U Zend Avesti piše da je Čovek nasred zemlje sagradio devet mostova, šest većih i tri manja. A kuda oni vode, o tome na ovom mestu Zaratustra ne govori. Iz ostalih delova svete knjige pak ispostavlja se da je osam od devet mostova srušeno krajem zlatnog doba i samo je jedan preostao. On se naziva Kinvat; preko ovog mosta prelaze duše koje se sele sa zemlje i vraćaju u nevidljivost. Kinvat povezuje vidljivi i nevidljivi svet; nebo i Zemlju, materijalnu i duhovnu kreaciju. Carstvo Ver čini zlatnim dobom to što Zemlju i nebo povezuje devet mostova; to što bivstvo raspolaže slobodnim i višestrukim silaskom u život, i što život ima slobodan i višestruk izlaz u bivstvo... Zlatno doba je ono vreme kada je život otvoren prema bivstvu; kada anđeli silaze na zemlju, i duh struji u materijalni svet devetostruko.“ Bela Hamvaš, Scientia Sacra I, Draslar partner, 2012, Beograd, str 14-15.)
(Povodom ovog navoda vidi moj tekst: Fravarti, valkire i anđeo-čuvar ). Kako znamo da je zlatno doba postojalo? Zapravo, kako znamo da ono što zovemo zlatnim dobom nema utemeljenje u stvarnosti?
„Tvrditi posle svega da zlatno doba nema realitet ne bi bilo trezveno. Zlatno doba je preduslov apokalipse. Zlatno doba se ne može ni shvatiti bez apokalipse... Apokalipsa je apokalipsa tek upoređena sa zlatnim dobom.“ Bela Hamvaš, Scientia Sacra I, str 17.)
U tragediji i užasima našeg vremena, odnosno našeg istorijskog vremena, mi savršeno možemo odraziti suprotnost koja se smešta na krajnjim tačkama vremenskog spektra. Stanje radosti i jedinstva otud možemo videti na početku i možemo ga postulirati na kraju bitisanja čovečanstva na Zemlji. Na našim jezicima usklici JUHU, JUPI, OPA, IJU-JU, IHA-HA, OHO-HO itd, izrazi su radosti, dok je recimo URA izraz ekstaze. Živite uz „juhu“, umirite sa „ura“. Valkire su naše sestre. Valhala je naša domovina. Mi smo ratnici. Mi smo vitezovi. Učinimo od ovog paklenog (raz)bojišta stubište naše nebeske slave. Parametri su odavno postavljeni.
"If the body of the King dissolve, he shall remain in pure ecstasy for ever." AL, II:21

Sunday, April 1, 2018

Fravarti, Valkiriye and on Guardian Angel

Leilani Bustamante
"The one who sees me says goodbye to his life. You have seen the glorious Valkyrie’s look, thus you should go with her now". (Gerard van der Leeuw)
Interpreting Mazdaian cosmogony, Henry Corbin states fravarti (or fravachi) as sky archetypes of all beings which encompass light creation. I am saying light creation in order to make a difference between what Ormuzd, that is, Ahura Mazda, created, and Ahriman’s deeds, Ormuzd’s dark divine rival which is like Tolkin’s Sauron. In accordion with Mazdaistic teaching of the ancient Iran, every being has a farvarti, which, before all, has a role of titular angel. Therefore, every human being has their celestial counterpart in the form of fravachi. And what is interesting- fravachi are female. Except for the houris in Islam, to an extent, Iranian idea of fravarti has a parallel in Nordic valkyries, that are celestial companions of the fallen warriors in Odin’s hall Valhalla, but also those that are taking them there after their death. Valkyries are in that sense, in accordion with Nordic tradition, a special form of frarvarti-angels of those warriors who will accompany Odin in metaphysical war against the forces of darkness. Fravarti and valkyries keep and bear the power and destiny of a man. While paraphrasing Van Der Leeuw on the image of Brunhilda, Henry Corbin wrote that Richard Wagner created a beautiful and moving figure of an angel:
"Wotan’s thought, a soul sent forth by God, she is certainly the authentic Fulgja, holding his power and faith in her hand, her apparition always signifying the imminence of the beyond". (Henry Corbin, The Man of Light in Iranian Sufism)
The picture of Wotan’s though is, in its essence, fitting in basically Mazdaistic image of Iranian Sufi mystic Nasiruddin Tusi, which Corbin states:
"His thought becomes an Angel proceeding from the archetypal world, his speech becomes a spirit proceeding from this Angel, his action becomes a body proceeding from this spirit". (Henry Corbin, The Man of Light in Iranian Sufism)
Apart from beings materialized on Earth, angels, archangels, even Ahura Mazda himself, have fravachi. That idea resembles Jahveh’s Shekhinah, or Shiva’s Shakti. Fravachis are, therefore, entities of purely spiritual nature (which does not mean they cannot materialize in a way), in charge of every being (without considering what these beings are). They represent the archetypal image of every being. Similarity between fravachi and the idea of an angel guardian is obvious, and the idea has its role even today in some Western occult branches. A man detached from his angel only sees Ahrimanic shadow which is himself. "Having lost the meaning of an angel", says Henry Corbin, "a man without Fravarti cannot imagine it any more but as a caricature". As a man sees his angel, so his angel sees him. In that way, the angel is witnessing a man. An angel is a witness. Corbin says that Shahid is in a mystical sense a being whose beauty witnesses the divine beauty, thus being a divine prophesy, that is, theophania, and explains:
"Because he is present to the divine Subject as His witness, it means that God is contemplating Himself in him, is contemplating the evidence of Himself. So, when the mystic takes this theophanic witness as witness to his contemplation, the former is the witness of divine Beauty, present to the divine Beauty contemplating itself in him; it is God contemplating itself in this contemplation of the mystic directed toward his witness". (Henry Corbin, The Man of Light in Iranian Sufism)
If we do not see an angel, we will not see God just as God that is looking at us through our personal angel will not see us. For God to see us as worthy, that is, as light beings, it is necessary for us to be like a mirror reflecting God’s image when God is reflecting back to us through our angel’s eyes. After the vision of lusty or terrifying pictures originating from shadow, seeing fantasmic light phenomena is prior to the vision of angel. A mystic who perceives light phenomena, the so-called photisms, in his inner vision, is on a good way to see his angel, his fravarti, by clearing the rest of the darkness. The darkness coming from the personal shadow simply blocks the vision of the inner genius. The origin of the darkness is, to say, of libidinous nature, since it is about the powerful aspect of shadow coming from sexual sphere in the form of quliphotic apsara, the houris (fantasmic whores, urvashi, kurvashi), sexual dreams, reveries, voluptuous images, etc, that is, a negative aspect of fravarti. The appearance of light in meditation indicates the presence of fravarti and that a contact has been made. Following the thread of origin of the mystic light, we come to the idea of the metaphysical east whose macrocosmic symbol is physical north:
"Where the shadow which holds the light captive ends, there the beyond begins, and the very same mystery is enciphered in the symbol of the North. In the same way the Hiperboreans symbolize men whose soul has reached such completeness and harmony that it is devoid of negativity and shadow; it neither of the east nor of the west… the people of the northern sun who have fully and ideally individualized features; a people composed of twins linked together, typifying a state of completeness expressed also by the form and the dimension of their country: an earthly paradise in the Far North whose shape, like the war of Yima, like the emerald cities Yabalqa and Jabarsa, like the Heavenly Jerusalem, is a perfect square". (Henry Corbin, The Man of Light in Iranian Sufism)
That mystic land is Eran-Vej, or Airyanem Vaeja, a mythical homeland of Aryans, that is, Iranians in the far north. Coming to oneself, discovering one’s true essence, one’s angel, inner genius, is equal to discovering this mythical and basically metaphysical homeland, spiritual kingdom of beings in subtle bodies (remember the celebrated body of the eternal life which is gifted by Osiris), White City of gods, The City of the Pyramids, etc, depending on tradition (see: On the holy city and kingdom). In order to be able for that metaphysical return home, it is first necessary to awaken and develop our inner light, our true and perfect man of light inside of what is usually called a human being.
"To long for Eran-Vej is to long for the Earth of visions in medio mundi; it is to reach the center, the heavenly Earth, where the meeting takes place with the Holy Immortals, the divine heptad of Orhmazd and his archangels. The mountain of visions is the psycho-cosmic mountain, the cosmic mountain seen as homologous to the human microcosm. It is the “Mountain of dawns” from whose summit the Chinvat Bridge springs forth to span the message to the beyond, at the very spot where the auroral meeting of the angel Daena and her earthly ego takes place. Here, therefore, the Archangel Vohu-Manah enjoins the visionary propeth to cast off his robe, that is, his material body and organs of sensory perception, because in Eran-Vej it is the subtle body oflight that is the seat and organ of events. And it is there in medio mundi and at the summit of the soul, that the Zarathustrian seed of light is preserved, which is the Xvarnah of the Saoshyants, the future Saviors who by a cosmic liturgical act will bring about the transfiguration of the world". (Henry Corbin, The Man of Light in Iranian Sufism)
Microcosmic form of that mystic north, that is, east, is heart. It is in heart where angel and man meet. In Islam, it is the mystic mountain Qaf whose summit is composed of emerald rock (of which Hermes Trismegistos’ EmeraldRock is chiseled) – which casts its reflection over the whole of the mountain, just as an enlightened heart, and as the Sun does, lights and enlightens the microcosm. Remember the Apocalypse description:
"And behold, a throne was set in the heaven; and one sat on the throne; and he that sat was to look upon like a jasper; and a sardine stone; and there was a rainbow round about the throne; in sight like unto an emerald." (Revelation 4:3)
On the diagram of the Kabbalistic Tree of Life, Samekh path leads to the lunar sefirot Yesod towards the solar Tipareth. Samekh is a column which, from the lunar base, from shadow, from night’s darkness, leads the initiate to the land of beauty and light to an angel (in that sense, it is necessary to pay attention to the symbolism of the tarot card Moon XVII). It is the mystic land, or middle Orient, as Corbin would say, where microcosmic lesser Orient (the soul reaching the peak of its yearning and consciousness) and macrocosmic greater Orient, great Orient of pure intelligence, meet. The expression of great Orient is precisely the Emerald Rock on the top of the mystic psycho-cosmic mountain. The following Corbin’s description (although it was not his allusion, but the similarity cannot be denied) clearly indicates the symbolism of the aforementioned card Moon XVII, in the context of esoteric night travel on the top of the mystic mountain:
"The midnight sun bursts into the flame at the approach to the summitthe primordial image of inner light that figured so prominently in the ritual of the mystery religions, the light carried by Hermes into the heart of the underground chamber… When the pillar of dawn bursts forth, that is to say, when the being of light broke down the walls of the temple that enclosed him (here we are reminded of the columna Gloriae of Manicheism in which renascent of the elements of light coincides with the descent of the Cross of Light), Hermes saw an Earth being swallowed up and with it the cities of oppressors drowning the divine wrath." (Henry Corbin, The Man of Light in Iranian Sufism)
It is about the destruction of the material, sensual world in the mind of the initiate which is depicted by the symbolism of the Major Arcana card Tower XVI, which also depicts the doctrine of metaphysical West as the place of exile and fall into the material. The Enlightenment comes with the first rays of Sun, as in Tarot the card Sun XIX comes right after the card XVII Moon (allusion on the Egyptian Book of the Dead, Coming Forth by Day). Metaphysical sun which enlightens the enlightened is the divine Eye watching, at the same time being the eye of the initiate watching the beyond. The seven traditional celestial hierarchies, seven levels of the enlightenment, seven levels of initiation are the seven divine eyes, levels of consciousness and perception. Their common name is the eighth eye, the eighth world, where even the form of the number Eight indicates immortality and its power of focus on the spot, as well as the power of the initiate to observe the eternity through the focus spot. In that sense, the Angel Guardian should be perceived as a guide and the initiator who leads the initiate into the Great Orient. Northern Star, as qibla, as the focus spot of the metaphysical East, as the visible aspect of greater Orient, is the symbol of fantasmic orientation of an adept, as the place where his angel guardian resides in microcosm. It is the place around which the whole Universe revolves. There resides the Angel Guardian of the whole Universe, as well as the angel guardians of all beings. The daughters of an invisible sun lead us to there.

Translated by Sandra Šabotić
My other articles in English:
The Return of Magic
Remembering as Key for Dreaming
Alphabet of Desire
On Holy City
A Woman Girded With Sword
Demons of Rationalism
In Short On Phases of Moon
The Moon, Stars and Microcosmos
The Black Mummy

Monday, February 19, 2018

O elementima i bojama slova i reči

Henri Kornelijus Agripa je u knjizi De occulta philosophia, odeljak o elementima, opisao njihova svojstva na sledeći način:

Vatra - suvo i vruće;
Voda - hladno i vlažno;
Vazduh - vruće i vlažno;
Zemlja - hladno i suvo;

Na osnovu ove sheme uviđamo da su elementi Vatre i Vode suprotnih svojstava. Vatra i Zemlja imaju kao zajedničku prirodu suvoću, dok Vazduh i Voda dele svojstvo vlažnosti itd. Takođe, Agripa daje i Platonovu podelu koja u obzir uzima po tri svojstva elemenata:

Vatra - sjajno, lagano i pokretno;
Voda - tamno, čvrsto i pokretno;
Vazduh - tamno, lagano i pokretno;
Zemlja - tamno, čvrsto i nepokretno;

U Platonovoj shemi uviđamo da samo element Vatre poseduje sjaj, dok je samo Zemlja nepokretna. Za razliku od svojstava koje daje Agripa, u Platonovoj podeli suprotnost se očituje između elemenata Vatre i Zemlje. U suštini, obe klasifikacije se nadopunjuju, tako da u praktičnom razmatranju možemo uzeti u obzir svih pet svojstava za svaki element radi promišljanja njihove prirode. Tako naposletku imamo potpuniju listu:

Vatra - sjajno, lagano i pokretno / suvo i vruće;
Voda - tamno, čvrsto i pokretno / hladno i vlažno;
Vazduh - tamno, lagano i pokretno / vruće i vlažno;
Zemlja - tamno, čvrsto i nepokretno / hladno i suvo;

Dalje u tekstu, u pomenutoj knjizi, Agripa je predstavio prirodu elemenata u proporcionalnoj shemi. Tako je, po njemu, element Vatre četiri puta sjajniji od Vazduha, ovaj dva puta sjajniji od Vode, dok je Voda dva puta sjajnija od elementa Zemlje. Vatra je tri puta pokretljivija od vazduha, ovaj je četiri puta pokretljiviji od Vode, dok je Voda četiri puta mobilnija od Zemlje. U ovim Platonovim svojstvima elemenata prepoznajemo sličnost sa indijskim pojmom gune, koja označava kakvoću supstance. Sjaj ukazuje na gunu satvas, pokretljivost na radžasčvrstoća na tamas. Na osnovu Agripine sheme dolazimo do liste sledećih proporcija elemenata:

Vatra:Vazduh / sjaj - 4:1; pokretljivost - 3:1; čvrstina 1:2;
Vazduh:Voda / sjaj - 2:1; pokretljivost - 4:1; čvrstina 1:3;
Voda:Zemlja / sjaj - 2:1; pokretljivost - 4:1; čvrstina 1:3;

Na osnovu ove sheme možemo izračunati apsolutne vrednosti sva tri svojstva. U pitanju su fiktivne jedinice koje odražavaju odnos proporcije pomenutih svojstava:

Vatra / sjaj - 16; pokretljivost - 48; čvrstina - 1;
Vazduh / sjaj - 4; pokretljivost - 16; čvrstina - 3;
Voda / sjaj - 2; pokretljivost - 4; čvrstina - 9;
Zemlja / sjaj - 1; pokretljivost - 1; čvrstina - 18;

U raznih ezoterijskim školama određene boje pripisane su elementima. Vatra je crvene boje, Vazduh žute, Voda plave a Zemlja zelene. Naravno, može i drugačije, ali se meni ovakva klasifikacija čini funkcionalnijom, mada to zavisi od toga šta je zapravo nečiji cilj. U praktičnom smislu to znači da tri preostale boje iz palete osnovnih sedam duginih boja, predstavljaju mešavine elemenata. U ovom slučaju zelenu boju tretirao sam kao boju mešavine elemenata Vazduha (žuta) i Vode (plava), dok sam indigo boju pripisao prirodi elementa Zemlje ili mešavini elemenata Zemlje i Vode. Možda se neko ne bi sa ovim složio, ali voleo bih onda da vidim kako bi taj rešio čitav sistem.

Po kabali hermetičkog reda Zlatna zora, svakom slovu hebrejskog alfabeta, kao i svakoj sefiri na dijagramu Drveta života, pripisana je po jedna boja za svaki od četiri nivoa kabalističke sheme univerzuma. Tako imamo 22 slova i 10 sefira u četiri varijante boja, što daje jednu složenu paletu od 128 nijansi. U praktičnom smislu uglavnom se koriste, za sefire - brijaha (arhanđeoska ravan), a za slova, koja predstavljaju staze koje povezuju sefire, boje boje aciluta (najviše, odnosno božanske ravni). Acilut je predstavljen vatrenim, a brijah vodenim elementom. Ono što je meni podovom ovoga palo napamet jeste da izračunam vrednosti sjaja slova hebrejskog alfabeta u skladu sa shemom koju je izneo Agripa. To sam učinio polazeći od boja datih u skalama koje je koristila Zlatna zora. Čvrstinu i pokretljivost u ovom slučaju nisam uzimao u obzir, jer mi se čini da je prirodnije predmetu ovog ogleda pristupiti prvo preko boja, odnosno vizuelno, a što otvara put i ka audionom. 

Na listi koja sledi predstavljeno je svako slovo hebrejskog alfabeta, njegov latinični ekvivalent, brojčani izraz sjaja, pripisanu kabalističku boju, akord i pol, dok poslednji atribut u nizu čini nešto što sam prirodao kako bih u apstraktnim jedinicama prisustva elemenata, a na osnovu kabalističke boje, odredio elementarnu prirodu svakog slova. Primetićete da elementarna priroda koju sam pridodao ne odgovara uvek pripisanoj elementarnoj prirodi nekog određenog slova. Na primer, slovo samek predstavlja vatreni znak Strelca, ali pošto je njegova boja u brijahu plava, otud je iz te perspektive priroda tog slova zapravo vodena, dok recimo slovo vav ima tri vatrene i jednu vazdušnu prirodu kao ekvivalente njegovoj crveno-narandžastoj boji itd.;

Alef, A, 4, bledo-žuta, E, uglavnom muško, vazduh 4x;
Bet, B, 4, žuta, E, muško, vazduh 4x;
Gimel, G, 2, plava, G#, žensko, voda 4x;
Dalet, D, 3, zelena, F#; žensko, vazduh 2x i voda 2x; 
He, H/E, 16, crvena, C, žensko, vatra 4x;
Vav, V/U/O, 14, crveno-oranž, C#, muško, vatra 3x i vazduh 1x;
Zain, Z, 10, oranž, D, muško, vatra 2x i vazduh 2x;
Het, Ch, 7, oranž-žuta, D#, žensko, vatra 1x i vazduh 3x;
Tet, T, 3.75, žuto-zelenkasta, E#, žensko, vazduh 3x i voda 1x; 
Jod, I, Y, 3.5, zeleno-žuta, F, žensko, vazduh 3x i voda 1x;
Kap, K, 2.25, ljubičasta, A#, muško, vazduh 1x, voda 2x i zemlja 1x;
Lamed, L, 3, zelena, F#, žensko, vazduh 2x i voda 2x;
Mem, M, 2, tamnoplava, G#, uglavnom žensko, voda 4x;
Nun, N, 2.5, plavo-zelenkasta, G, muško, vazduh 1x i voda 3x;
Samek, S, 2, plava, G#, muško, voda 4x;
Ain, O/A'a, 1, indigo, A, muško, zemlja 4X;
Pe, P/F, 16, crvena, C, žensko, vatra 4x;
Cadi, C, 2.25, ljubičasta, A#, žensko, vazduh 1x, voda 2x i zemlja 1x;
Kof, Q, 5.75, crveno-ljubičasta (purpurna), B, muško, svi elementi po 1x;
Reš, R, 10, oranž, D, muško, vatra 2x i vazduh 2x;
Šin, Š, 14, crveno-oranž, C, uglavnom muško, vatra 3x i vazduh 1x;
Tau, Th, 1.25, indigo, A, uglavnom muško, zemlja 3x i voda 1x;

Sada već imamo dovoljno materijala da se upustimo u određivanje boja i određenog nivoa pojavnosti nekih reči. Na primer, reč Jahve (IHVH) ima sjaj 12.37, što je približno frekvenciji nijanse boje na pola puta između crvene i oranž (reč je o aritmetičkoj sredini vrednosti sjaja: 3.5+16+14+16 / 4). To ne znači da je ono na šta se reč odnosi takođe te boje, nego je sam izraz j-a-h-v-e narandžasto-crvenog kolorita onako kako se on opaža u jecirahu. U prevodu, koristeći se atribucijama boja brijaha, mi na nivou jeciraha (u astralnom svetlu, uslovno govoreći - anđeoski nivo, element Vazduha) - formiramo otisak frekvencije IHVH. Da bismo to postigli potrebno je da u imaginaciji stvorimo tu boju i održimo je na mentalnom ekranu dovoljno dugo da ona postane autonomni fotizam. Ovde valja naglasiti da u pojedinim knjigama na temu praktičnog okultizma ili meditacija, autori naglašavaju da je meditacija na boje opasna jer stvara probleme u svesti. U tom smislu imam i ličnih iskustava, ali ih ne mogu svrstati u pozitivne niti u negativne. Međutim, da bismo bili sigurni u to šta radimo, nije dovoljno preplaviti svoju imaginaciju određenom bojom, jer to stvara nekakav kontakt sa entitetima astralne prirode saobraznim datoj boji, a oni mogu biti prijateljski, neutralno ili neprijateljski raspoloženi prema nama, ili prosto da reflektuju sadržaje naše svesti. Dakle, u tom smislu možemo razumeti upozorenja o opasnostima, pa ipak ne znači da se ne možemo zaštititi niti upravljati tim sadržajima. 
Kako sam ušao u ovu raspravu u prethodnom pasusu, koristeći se primerom imena biblijskog boga, ma šta mnogi mislili o njemu, red bi bilo da na tom primeru i dovršim misao. Dakle, nećemo odmah početi sa vizuelizacijom crveno-narandžaste boje bez ikakve kontrole. Prvo ćemo se usredsrediti na pojam prve sefire Keter, koja predstavlja ono najviše, dok na ljudskom telu odgovara oblasti neposredno iznad glave. Zatim ćemo belu svetlost Ketera spustiti na nivo našeg srca i projektovati ispred sebe na manje od pola metra. Kada to uradimo zamislićemo kvadrat u boji koja predstavlja prelaz između crvene i narandžaste, a onda kada u imaginaciji učvrstimo tu sliku, u kvadrat zamislimo hebrejska slova jod-he-vau-he. Zašto kvadrat? Zato što reč IHVH sadrži četiri slova. Ako bi u pitanju bila reč od tri slova, zamislili bismo trougao, za pet slova - pentagram ili pentagon itd. Potrebno je sve vreme u svesti održati ideju da je naša imaginacijska konstrukcija sadržana, poput kartuša, u svetlosnom kontejneru poreklom iz sefire Keter. Tek se onda možemo prepustiti da nas nose talasi formule IHVH u boji koju smo zamislili. Naravno, to nije kraj, jer putevi odavde vode bilo u astralnu projekciju, bilo u invokaciju ili nešto treće, zavisno od našeg senzibiliteta. Sve to ima svoje metode, a u pogledu invokacije frekvenciju imena možemo pojačati iscrtavanjem sigila rukom u zamišljenom kvadratu. Za formiranje sigila imena IHVH možete koristiti dijagram koji na simbolički način predstavlja ružu (vidi Ružin krst Zlatne zore). Alternativno, reč IHVH može biti zamišljena i na način prikazan na ilustraciji iznad.

Dakle, reč IHVH je energija crveno-oranž boje, 3/4 ženske prirode, te u sebi sadrži dominantni element Vatre sa značajnim prisustvom elementa Vazduha. Možemo ga audiono predstaviti akordom C#, ili kao kompoziciju F-C-C#-C. Ukoliko imamo sluha, možemo reč j-a-h-v-e otpevati ili odvibrirati u tom redosledu u nekoj akustičnoj prostoriji, pojačavajući i nadopunjujći utisak naše vizuelizacije. Ko ima averziju prema IHVH neka peva i zamišlja nešto drugo. Ko želi da priziva klifot neka željeno ime stavi u kartuš crnog plamena donjeg ketera koji pripada vrhu klifotičnog Drveta smrti. Na ovaj način možemo kontemplirati prirodu svake reči i izraza, pa i onih koji nisu pisani na hebrejskom, jer pravila koja važe za hebrejski alfabet mogu važiti i za ekvivalente hebrejskih slova u drugim alfabetima, ali napominjem da oko toga ne postoji saglasnost među autoritetima, da se tako izrazim.

AL, odnosno El - alef-lamed (bog Heseda) je energija sjaja 3.5, zeleno-žute boje, ujednačene hermafroditske prirode, koja sadrži dominantni vazdušni element uz manjinsko prisustvo vodenog elementa. Odgovarajući akord je F, odnosno zvučna sukcesija akorda E i F#. Vizuelno može biti predstavljeno kao krst u krugu.
AHIH, Ehejeh - alef-he-jod-he (bog Ketera) je energija sjaja 9.87, oranž boje, 3/4 ženske prirode, sadrži dominantni vatreni element (50%) uz gotovo istovetno prisustvo vazdušnog (45%) i vodenog elementa (5%). Akord je F, odnosno zvučna sukcesija akorda E i F#. Vizuelno može biti predstavljeno kao kvadrat.
IHŠVH, Jehošua - jod-he-šin-vau-he (hebrejsko ime za Isusa) je energija sjaja 11.9, odnosno crveno-narandžaste boje, ali sa jačom narandžastom komponentnom nego ona u imenu njegovog oca IHVH. Polna priroda je 3/5 ženska i 2/5 muška te sadrži dominantan vatreni element uz značajno prisustvo vazdušnog. Akord je D, odnosno zvučna sukcesija F-C-C-C#-C. U vizuelnom smislu Jehošua je pentagram.
ADNI, Adonaj, sjaj 3.25, zeleno-žuta boja, akord F, odnosno E-F#-G-F. Pol: ujednačeni hermafrodit, 2/3 Vazduh i 1/3 Voda. Kvadrat.
ŠDI, Šadaj (bog Meseca i Jesoda), sjaj 6.83, oranž-žuta, akord D#, odnosno C-F#-F, 2/3 žensko, 2/4 Vazduh, 1/4 Vatra i 1/4 Voda, oblik je trougao.  
MIM, Majim (voda), sjaj 2.5, plavo-zelenkasta boja, akord G, odnosno G#-F-G#, potpuna ženska priroda, trougao.
AIN, Ain (ništavilo), sjaj 3.33, zeleno-žuta boja, akord F, odnosno E-F-G, 2/3 muška priroda. Trougao.
ALHIM, Elohim (jedno od Božjih imena), sjaj 5.7, crveno-ljubičasta (purpurna) boja, akord B, tj E-F#-C-F-G#, 4/5 ženska priroda. Pentagram.
ŠTN, Šatan, sjaj 6.75, oranž-žuta boja, akord D#, tj C-E#-G, 2/3 muška priroda. Trougao. 
MIKAL, Mihael, sjaj 2.95, zelena boja, akord F#, odnosno G#-F-A#-E-F#, 3/5 žensko. Pentagram.
BLIAL, Belijal (demon), sjaj 3.5, zeleno-žuta boja, akord F, odnosno E-F#-F-E-F#, 3/5 žensko. Pentagram. 
itd.

Ovo su bili neki od primera. Da bi primeri na nekim drugim jezicima i pismima bili verodostojni trebalo bi jasnije precizirati atribucije slova, glasova i boja, ali to sada nadmašuje domet ovog teksta.

Wednesday, February 7, 2018

O idealu objektivnosti

Kada bismo temeljno porazmislili, možda bi nas zapanjilo to koliko problema može biti rešeno jednostavno - metkom u čelo ili skokom u ambis. Ova civilizacija (zapravo pseudocivilizacija) proizvela je toliko problema da je postalo iznimno teško uspostaviti ravnotežu između rešavanja i stalnog stvaranja novih problema. Nije reč samo o tekućim ili nagomilanim problemima, nego i onima u najavi. Živimo u vremenu u kome je postalo nerazumno pozivanje na razum. Svako razumno rešenje veoma brzo biva odbačeno prilikom razmatranja opcija koje stoje na raspolaganju. Pobornici nerazumnih, jednostranih i pristrasnih rešenja, pravdajući svoju tobožnju objektivnost i razumnost, često posežu za argumentom kako bi nastao haos ukoliko njihova nerazumna rešenja ne bi bila primenjena. Dalji poremećaj ionako poremećene ravnoteže smatra se jedinom mogućom, realnom, jeftinom, funkcionalnom, razumnom, normalnom i objektivnom opcijom. Budimo objektivni! - glasi parola.

Dakle, na delu je jedan izopačeni ideal, imperativ, stvoren je jedan perverzni ambijent koji od ljudi iziskuje da budu objektivni - često na sopstvenu štetu. Pa to uopšte nije moguće! Takvo gledište temelji se na veri u objektivnost ljudskog razuma te predstavlja fantomsku projekciju ideologije poznate kao vladavina razuma. Objektivno sagledavanje osobina je nekog čija je svest jako razvijena, daleko više od svesti prosečnog čoveka civilizacije, čoveka kulture i čoveka mase. Zašto se onda ovaj nemogući zahtev postavlja pred one koji mu nisu dorasli? Neko bi rekao da je objektivnost uzor kome trebamo težiti i da je dobro imati razuman, logički i empirijski uzor a ne nekakve iracionalnosti magijske i religijske prirode. Bolje je služiti idealu razuma, težiti objektivnosti nego biti sledbenik kakvog opakog boga koji nalaže pokornost, postavlja sumanute zahteve, uspostavlja nepravedna i nerazumna pravila, daje neutemeljena tumačenja itd. Na prvi pogled ne vidim zašto se sa ovim argumentima ne bi složili. Zar prosvećenost nije uvek bolja od verske i kultne zatucanosti, odnosno mistične odvojenosti u nefunkcionalnoj apstrakciji i jurodivom zanosu? Naravno da jeste, međutim, takođe moramo imati na umu i da je veoma mali broj onih koji su uopšte kadri biti objektivni. Osim toga, njih retko ko sluša, niti mari za njih, niti o njima išta zna. Najrazumniji, najobjektivniji duhovi su upravo oni koje masa smatra nerazumnim, mističnim, ludim. Objektivnost je nemoguć zahtev za pripadnike mase, odnosno bilo koga čija je svest zarobljena odnosima, ustanovama i normama društvenosti. Možemo li reći kako je, recimo, jedan Nikola Tesla bio objektivan? Može li genije uopšte biti objektivan ili je pak neko takav jedino objektivan dok su drugi jednostavno uvučeni u vrtlog lažne objektivnosti, odnosno arbitrarne subjektivnosti koja je sebe proglasila objektivnošću. U svakom slučaju objektivan je neko koga bismo mogli nazvati ekscentrikom. Većina ljudi nisu takvi nego su jednostavno mediokriteti. Svest o neposrednoj pretnji ništenjem podstiče izoštravanje razuma. Nema objektivnosti u tzv masovnom društvu. Nema objektivnosti u društvu koje je zatomilo svaki verodostojan način suočavanja sa smrću i smrtnošću. Samim tim nema ni dijaloga nego besprizorne dreke i histerije.
Da se razumemo, ne mislim kako bi nekakav teološki društveni i vrednosti sistem učinio danas išta bolje i radikalno drugačije. Tzv abrahamske religije (judaizam, hrišćanstvo, islam), kao religije knjige, odnosno religije utemeljene na veri u autoritet božanske objave putem knjige, nisu baš toliko iracionalne kao što bi to na prvi pogled moglo izgledati nekome ko ih slabo razume i malo zna o njima. One su upravo iskorak ka idealu vladavine razuma, jer podrazumevaju sistem tumačenja čija je intencija univerzalistička, sveobuhvatna, utemeljena na razumu i racionalnom zaključivanju. One su sistem tumačenja jednog niza iskaza koje predstavljaju logički zaokruženu celinu. Imaju one i svojih fanatičnih, ostrašćenih, emocionalnih i uopšte iracionalnih trenutaka, ali zar iste nemaju i društvene ideologije zasnovane na modernom, razumnom i empirijskom, poput marksizma-komunizma, fašizma, nacizma, nacionalizma, rasizma, liberalizma, libertarijanizma, anarhizma, feminizma itd? Zašto je bilo koji verski fanatik gori, iracionalniji i zatucaniji od fanatika bilo kojeg od pomenutih modernih i masovnih ideoloških fantazmi? Verski fanatik je otac ideoloških fanatika modernog doba. Danas paralelno postoje i jedni i drugi, uvereni u sopstvenu ispravnost koja je utemeljena u razumu manifestovanom kao autoritet knjige objave ili knjiga eminentnih mislilaca, odnosno filozofa? I jedni i drugi su deo savremenog masovnog društva. Nemojte misliti da su današnji verski fanatici nekakvi survivali prošlosti, podgrejani atavizam srednjovekovlja i anahronizam. Naprotiv, oni su posledica praznine koje su iza sebe ostavile i ostavljaju sekularne i moderne ideologije. U neku ruku Frensis Fukujama je bio u pravu kada je govorio o našem vremenu kao kraju istorije, jer ovo je vreme u kome razne pojave iz različitih vremena istovremeno egzistiraju u jednom ne-vremenu. Tako danas imamo neonacizam, feminizam, islamizam, anarhizam, komunizam, njuejdž, evangelizam, neospiritualizam, libertarijanizam, neoliberalizam, satanizam, neopaganizam itd. Nije retkost da u istom gradu danas obitavaju oni koji prizivaju Allaha, Jahvea, Hrista, prazninu, Satanu, Ktulua, Odina, hudu-loa, ljudska prava, Horusa, Krišnu, Veliku Boginju, vanzemaljce, etničku i rasnu čistotu, političku korektnost, Hitlera, kundalini, Bogorodicu, unutrašnje duhovne vodiče, spiritualne hijerarhije, berzanske indekse... ili ne prizivaju ništa. To je sve novo, a ne vaskrsnuto staro. Ono što je staro jesu osnovne pretpostavke indoktrinacije, ali su pojavni oblici sasvim svojstveni današnjem dobu i mentalitetu masovnog društva. (Naravno, postoje survivali, ali oni nisu predmet ovog teksta.) 

Odakle potiče mit o objektivnosti? Po definiciji, objektivnost je ideal koji ima svoje utemeljenje u logičkom, matematičkom i iskustvenom, ali ne i u oblasti ideološkog, duhovnog. Pa ipak, usudio bih se reći da koreni tog mita leže u magijskom. Naime, objektivno je bilo ono što je istinito, ispravno, a u praktičnom smislu precizno. Objektivnost se odnosi na tačnost, a tačnost je upravo imperativ magijskog obreda. Kao takav, magijski obred nije improvizacija, nego ispunjavanje tačno određenih postupaka i radnji, kao u kakvom naučnom eksperimentu. Magija je u samoj svojoj suštini tehnika (setimo se izraza magijska tehnika). Bez određene tehnike nema tačnosti, odnosno nema magičnosti, dakle nema objektivnosti. Subjektivnost u magiji znači narušavanje ravnoteže između sila kojima se operiše i narušavanje ravnoteže u psihi magijskog operatora. Današnji simulakrum objektivnosti posledica je jedne besprizorne opšte atomizacije i fragmentacije. Idejna fragmentacija kao da proizilazi iz fragmentacije libida koje je u takvo stanje zapalo fragmentacijom ljudskog iskustva i uslovljavanjima, rastegnuto između očekivanja i mogućnosti. Tako imamo fragmentiranu percepciju, fragmentirano razumevanje, fragmentiranu svest, fragmentiranu internet rulju. Civilizaciju danas predvode objektizovani fragmenti obuhvaćeni ad hoc masovnim identifikacijama. Otud onaj apsurdni imperativ objektivnosti čija je priroda čisto kolokvijalna. Izlaz iz ovakvog sveopšteg ćorsokaka u neku ruku skopčan je sa svojevrsnom šok terapijom. Shvatite ovo u svim pravcima razumevanja.

Monday, January 29, 2018

Egzorcizam Velikog belog bratstva

"The True Order of the Rose Cross ascendeth into the heights even unto the Throne of God himself."
Izreka u ritualu stepena Adeptus Minor reda Zlatna zora
Svima nam je manje više poznat hrišćanski koncept sveca, kao izuzetnog čoveka, mučenika, koji i nakon što je preminuo, i dalje nekako radi na spasenju duša onih živih. Svetac je, u neku ruku, posrednik, između ljudi i Boga, neko ko, sa one strane vela postojanja, kao duh, i dalje bdije nad vernicima (zapravo, u sveci su hristijanizovani paganski bogovi pokrštenih naroda). Svetac ima svoj kult, svoje sakralne predmete, datum u verskom kalendaru itd. Ponekad se sveci određenim ljudima ukažu, na ovaj ili onaj način, pošalju poruku, pojave se u snu ili u viziji, i slično. To sve ima svoje uzore u kultu predaka sa kojima živi, održavajući njihov kult, komuniciraju i od kojih ponekad mogu dobiti pomoć. U tom smislu preci su nakon smrti prešli u red duhovnih bića. U istočnim tradicijama poznati su nam avatari, kao ovaploćenja određenih bogova ili posvećenika, asketa, koji su se odrekli najviše ravni i povremeno se inkarniraju ne bi li nastavili svoj altruistički rad na oslobađanju čovečanstva, odnosno zarobljenih ljudskih duša. To je oblik samožrtvovanja. 

No, vratimo se hrišćanstvu, tačnije specifičnom obliku hrišćanskog misticizma koji pretpostavlja postojanje tajanstvenog mističnog reda sačinjenog od skrivenih adepata svetla, koji i nakon smrti, nastavljaju svoj rad na duhovnom napretku i usavršavanju čovečanstva. Dakle, tu više nije reč o radu na spasenju pojedinaca, konkretnih vernika, odnosno potomaka, ili radu na zaštiti i materijalnom blagostanju istih, nego o radu koji podrazumeva i kolektivni duhovni napredak čovečanstva. Nije više reč o radu na privođenju bezbožnog čovečanstva nauku i veri Isusa Hrista, onako kako naučavaju legitimne crkve, nego načelno rad na prosvetljenju ljudi mimo, pa i protiv crkvenih doktrina i načina. Dakle, konačno dolazimo do ideje koja je pomerila fokus sa spasenja duše kroz Hrista, na duhovno usavršavanje, putem neposrednog odnosa čoveka sa Bogom, putem upražnjavanja određenih mističnih praksi, a uz tajanstvenu podršku mističnog tela oslobođenih adepata koji se povremeno manifestuju, i na ovom svetu regrutuju nove članove spoljašnjih inicijacijskih redova. Dakle, postoji tajna organizacija, bratstvo, mistični red, anonimnih i tajanstvenih oslobođenih adepata, odnosno majstora, koji iz duboke senke upravljaju vidljivim redovima i bratstvima posvećenika, organizovanih kao spoljašnji redovi tih unutrašnjih struktura. Ti majstori su slobodni da odu, napuste zemaljski plan, ali oni se svojom voljom vraćaju da pomažu čovečanstvu. Oni jesu slobodni, ali su svojevoljno potčinjeni zakonima materijalnog bitisanja radi boljitka ljudi (mesijanski sindrom). Po doktrini, oni pomažu drugima tako što usavršavaju sebe. Tako usavršeni, oni bivaju učitelji onih neusavršenih, a preko njih, odnosno preko spoljnih redova, jedan deo njihovog nauka odlazi u svet, među ljude, kako bi prosvećivao profane.  
Navod iz Zlatne zore kojim sam započeo ovaj tekst ukazuje da istinski rozenkrojcerski red, čiji je jedan od spoljnih oblika Zlatna zora, ima svoje duboke korene u unutrašnjem redu anonimnih adepata čiji nivo svesti odgovara supernalima, odnosno prvim trima sefirama Drveta života. Dakle, unutrašnji red je, shodno tome, sa druge strane vela postojojanja. U literaturi Zlatne zore pominju se trojica šefova, a koji odgovaraju ovoj simboličkoj predstavi. Oni su čak i imenovani kao Hugo Alverda (koji je živeo 576 godina), Francisko (umro u 495. godini života) i Elman Zata (463). Ovakva dugovečnost, ukoliko mit o tri šefa shvatimo doslovno, može biti protumačena time da su pomenuti adepti pronašli način da produže život. Dakle, oni su, iako u statusu oslobođenih adepata, svakog trenutka mogli da napuste zemaljsku ravan i vinu se u više planove, u slobodu - ipak ostali i radili na prosvećivanju i upućivanju drugih u bratstvo čiji koren doseže do Božjeg trona! Na poseban način oni učestvuju u vladanju čovečanstvom tako što uobličavaju suštinske trendove duha vremena. Oni usmeravaju ljudsko delovanje u svim oblastima. Njihova agenda je vekovna i nadilazi ljudski život. Pomenute ličnosti, bile stvarne ili ne, odražavaju tipski ideal anonimnog adepta. Helena Petrovna Blavatska nazvala ih je Velikim belim bratstvom. Shodno tome, svi oni čija je volja pomaganje čovečanstvu i rad na poboljšanju ljudi i sveta, postaju učenici ovih adepata ili mahatmi (po Blavatskoj), podvrgavajući se strogom treningu, vežbanju i pokori rada na samousavršavanju. Učenici to čine organizovani u spoljne redove, mistične ili okultne organizacije koje svoj autoritet i legitimitet temelje na kontaktu i prenosu moći i znanja od strane skrivenih majstora. Naravno, kako to uvek biva, mnogi učenici otpadnu, ali želeći da i dalje ostanu u igri, oni formiraju slične spoljne strukture i tako šire (samo)obmanu, koristeći se imenima, obredima, znacima i simbolima autentičnih spoljnih redova. Ne treba napominjati da takve lažne strukture završe u daljem raspadu ili ludilu njihovih članova i osnivača, koji onda zapadnu u stanje crnog brata (vidi: Mračna persona , Crni brat, čovek u crnom , Crno bratstvo i solarni simbolizam).
Šta bi rekao, recimo Kastanedin učitelj nagual Don Huan na sve to? Verovatno bi se nasmejao i tvrdio da je to majstorstvo i rad Velikog belog bratstva budalaština, neki oblik ugađanja sebi, kao što je, po njemu, to bila i uobičajena praksa starih vidovnjaka njegove loze u prošlosti drevnog Meksika. Nema nikakvog smisla da se oslobođeni adept, koji je postao majstor, i koji se toliko borio za postignuće vlastite slobode, vraća, te poput kakvog vampira, povremeno ukaže slepcima i podstiče osnivanje novih mistično-okultnih organizacija (koje se čestvo izvrgnu u ludilo pojedinaca ili čitavih grupa), šireći konfuziju, prodajući jednu te istu doktrinu u novim oblicima, a koja se često izvrgne u rukama ludaka i otpadnika? On je predao svoj život, ali se opet nekako vraća ne bi li pomogao onima koji su u stanju adeptstva ali nisu oslobođeni. On se vraća zbog drugih, u krajnjoj liniji zbog čovečanstva, zbog trajanja svoje inicijacijske loze među ljudima, koja, usavršavajući sebe, pomaže drugima. Sa druge strane, nagual kada jednom ode, on se više ne vraća. Zašto bi, pobogu on sa te pozicije brinuo o stanju jednog sveta koji je napustio? 

U čemu je još problem sa radom na boljitku, duhovnom napretku i usavršavanju čovečanstva kao celine? Pa u tome što ne postoji nikakvo čovečanstvo, jer ono predstavlja idelizovani i redukovani izraz raznorodnih entiteta i etniteta. I onda kada je ljudski rod u neku ruku bio jedinstveniji, to je bilo moguće jedino pod uslovom ukorenjenosti u posebne identitete. Ti posebni identiteti izraz su raznolikosti varijanti njihovih metafizičkih priroda koje imaju poreklo u jedinstvenoj ljudskoj metafizičkoj prirodi. Pomenute varijacije (postojeće, a i one iščezle) ukazuju na poreklo ljudskih vrsta. Dakle, ne kažem ljudska vrsta, nego ljudske vrste i podvrste u čijem temelju postojanja stoje posebni metafizički entiteti. Bogovi sveci pojedinih naroda se međusobno razlikuju. Suština i metafizički smisao pojedinih naroda se međusobno razlikuje. Ideja koja to želi da niveliše i nekako ujedini čovečanstvo oko jedne ideje, jednog puta je neprirodna i njene refleksije u ljudskoj svesti su razornije od pojedinačnih surevnjivosti pojedinih naroda. Univerzalizam kroz istoriju jača kako slabe identiteti pojedinačnih grupa u korist individualizma. Ishodište individualizma je univerzalizam, čovečanstvo čije su međusobne razlike minimalizovane. Tako se rad i motivacija Velikog belog bratstva, na materijalnom planu svakodnevne svesti, ovaploćuje kroz pojavu univerzalističkih ideologija i pogleda na svet kojim se potiru drevni tradicionalni oblici zajedništva srodnih grupa utemeljenih na genetskoj bliskosti, na srodnosti krvi i porekla za koje je vezan identitetski svetac, bog, totemska životinja, duh itd. Ljudi se danas uglavnom poistovećuju sa čovečanstvom, religijom, rasom ili nacijom, a ova poslednja je sekularni, ideološki, modernistički i izopačeni oblik prvobitne etničko-plemenske svesti koja je animistička i totemska, dakle magijska.

Rad za dobrobit onih koji su na nižoj lestvici duhovnog razvoja jeste nešto čega se protagonisti Božanske revolucije katastrofe gnušaju i smatraju uzvišenim oblikom duhovne izopačenosti. Jedini smisaoni rad nekog na višem nivou, recimo nekog ko se naziva oslobođenim adeptom, jeste u okviru inicijacijskog niza koje je sama moć ustanovila a duh obeležio. Nećemo raditi za dobrobit svih nego samo onih koji su odabrani, i to samo dok smo ovozemaljski prisutni, jer naši putevi su drugačiji. Ljubav nije zakon, niti su zakoni za sve, jer zakon ljubavi stvara veliku senku i podrazumeva neku vrstu samožrtvovanja te podstiče egoizam onih koji u svom očaju uvek rado prigrle nešto slatkorečivo što im pruža perspektivu višeg smisla (setimo se hrišćanskih misionara). Oslobođeni adept koji je postao majstor, ne odlazi tamo gde mu je mesto - u slobodu, nego se bolećivo vraća ovenčan ljubavlju, žrtvujući se zarad dobrobiti, unapređenja ili spasenja čovečanstva. Jedno je kada se ljudima ukaže kakav bog, donese zakone, poduči ih raznim veštinama i ustanovi društveni poredak, a povratci oslobođenih, da se tako izrazim, jesu jedan oblik izopačenosti na najvišem nivou. Otud je jedan od zadataka revolucionara božanske katastrofe zatvaranje zemaljskog plana za prisustvo i delovanje adepata, mahatmi Velikog belog bratstva. Da bi božanska revolucija katastrofe bila izvedena potrebno je izvršiti svojevrsni egzorcizam njihovog prisustva. Mrak mora biti potpun, a jedini nosioci sveltosti biće sami revolucionari.

Wednesday, January 24, 2018

Bitkoin kao Prometej digitalnog doba

Dixitque Deus: FIAT lux. Et facta est lux.
Tako na latinskom glasi citat trećeg stiha Knjige postanja u bibliji, sa naglaskom na FIAT (neka bude). U savremenom svetu izraz FIAT MONEY označava novac koji emituju centralne banke. Monetarna vlast, poput Boga, jednostavno kaže neka bude novac - i bi novac! Oni odštampaju lepo ukrašen komad hartije i to proglase novcem. Međutim, kako veći deo novčane mase ne čini štampani i kovani novac, nego digitalni, vrhovna monetarna vlast generiše nekakve digitalne informacije i to proglasi novcem. Setimo se kako je u Italiji bio ismejan Marko Polo nakon povratka iz Kine, tvrdnjama da je lepo ukrašen komad kineske hartije koji je držao u ruci vredniji od zlatnika koji su njegovim sagovornicima zveckali u kesama. Zapravo, veći deo novca je iluzija, ne postoji stvarno, iako se tim novcem mogu kupovati konkretna dobra i usluge. Na delu je, dakle, opšti konsenzus da su ti elektronski zapisi koje emituju centralne banke sredstva plaćanja, te da jedino pomenute institucije imaju monopol nad emitovanjem sredstava plaćanja. Centralne vlasti su u tom smislu poput kakvog boga, ali ne bilo kojeg, nego upravo poput Boga monoteizma. One su poput zvezda, jedine koje imaju pravo, od Boga dato, da emituju novac, baš kao što zvezde emituju svetlost. Zvezde emituju fotone a banke elektrone - bez kojih - u oba slučaja, manje ili više, nema života. To je temelj današnjeg sveta - konsenzus o novcu, bilo da je taj konsenzus dobrovoljno postignut ili silom nametnut. 

Ukidanjem zlatnog standarda sedamdesetih godina XX veka, otklonjena je i poslednja prepreka bezgraničnoj despotskoj vlasti fiat novca, koji je tada poludeo od moći i krenuo da se neumereno umnožava, držeći se za klizavi teren finansijske, ekonomske i političke moći vodećih država sveta, pre svega SAD, čija je glavna izlučevina - dolar, postala poput svetskog božanstva. Od trenutka odvezivanja fiat novca od zlatnog standarda broj stanovnika planete se značajno uvećao, pa ipak ne u tolikoj meri koliko je novčana masa porasla (vidi: Doba Vodolije i svetski socijalizam). Takvo stanje stvari je izraz suštinskog mračnjaštva vremena u kome živimo koje karakteriše težnja elita za neograničenom moći. Poremećeno stanje stvari vidljivo je u procesu nastajanja fiat novca, a to je ex-nihilo (iz ništa ili ni iz čega), aklamacijom, upravo onako kako biblijski Bog stvara svetlost. Tako se gospodari novca igraju Boga, besprizornom imitacijom.

Pojava bitkoina kao decentralizovane digitalne valute deluje poput prometejske revolucije, luciferijanske pobune protiv despotskog Boga ili mesijanskog antinomijskog delovanja protiv etabliranog sveštenstva i njegovih zakona, poput delovanja Hrista protiv fariseja i sadukeja. Bitkoin je u tom smislu Lucifer-Prometej-Hrist, oblik revolucionarne avangarde protiv svetske monetarne oligarhije izražene i ovaploćene u odnosima monopola fiat novca. Bitkoin je, poput mesije, otvorio vrata novim kriptovalutama, na užas bogova fiat novca. Duh blokčejna je izašao iz boce i porodio nove izazivače svetskoj hegemoniji. Vreme je za fazu solve, kojom bi se otklonio smrtonosni grč coagula fiat emisije. Smisao fiat novca više nije povećanje opšteg blagostanja naroda, nije u službi života već smrti i patnje. Hegemonistički novac povređuje ljude, prirodu, životinje, ekosistem. U pitanju je jedna otrovna klipotična iluzija. I zato kada protivnici kriptovaluta zavape da je to prevara, da to nije novac, da je reč o samozvanom novcu, logično se nameće pitanje a kako nije prevara i digitalni novac koji emituju centralne banke? Oni prosto pohranjuju neke podatke na serverima i tvrde kako su ti podaci izraz nekakvog novca koji u stvarnosti ne postoji. Nema ga čak ni u papiru, a kamo li u zlatu ili nekoj drugoj vrednosti. Zašto je fiat digitalni novac centralnih banaka - novac, a tehnološki superiorniji blokčejn novac nije novac!? Pa novac je ono što mi kontrolišemo i šta označimo da je novac a ne nešto što je van naše kontrole - glasio bi odgovor. Takav stav je izraz jedne opasno akumulirane uzurpatorske i krajnje reakcionarne moći koja je izgubila svaku legitimnost. Reč je isključivo o kontroli i ni o čemu drugom. Otud je blokčejn novac izraz prve prave svetske alterglobalizacijske pobune. Tehnologija bitkoina je poput zlatnog standarda kojeg fiat valute nemaju. Nemaju ni tehnologiju, ni standard već samo hegemonističke sheme i monopolske mehanizme utvrđene u jednom duboko poremećenom, nepravednom, nelegitimnom i destruktivnom društvenom i pravno-ekonomskom poretku. Bitkoin je poput zlata, ali u digitalnom smislu, pre svega jer je njegova količina ograničena, ali ga je jednostavnije i jeftinije nabaviti, transportovati i čuvati, a može se deliti u bezbroj decimala. Otud nije pitanje ko stoji iza bitkoina, nego šta stoji. To je isto kao kada bi pitali ko stoji iza zlata? To pitanje je nesvesni (i izdresirani) izraz poimanja odnosa moći, jer iza fiat novca ne stoji ništa nego stoji neko.

Naravno, mogao bi neko zavapiti da bi napretkom kriptovaluta u svetu nastao haos. Ali, zar već nemamo haos? Zar ne živimo u krizi? Zar ne živimo u nenormalno nagomilanim dugovima koji su, izgleda, glavno dostignuće postmodernog kapitalizma? Nisu li onda u tom svetlu kriptovalute izraz socijalizacije kapitalizma koji se oteo od stvarnosti i od većine čovečanstva i postao jedna represivna sila oličena u privilegijama za odabrane, u kamatama, dugovima, deložacijama, izvršiteljima, uterivačima, ucenjivačima, obmanama, negativnim kamatnim stopama na depozit, politici štednje (zapravo odricanja) itd? Ukoliko neko misli da je bitkoin oruđe kriminalaca, valja podsetiti da se glavni promet droge, opasnih materija, oružja, kao i svih oblika kriminala odvija fiat novcem. Isto tako i kada je u pitanju utaja poreza i iznošenje novca u poreske rajeve. Država i društvo su mnogo više oštećeni manipulacijama fiat novcem nego netransparentnošću i eventualnom zloupotrebom, kao i izbegavanjem poreza pomoću bitkoina i kriptovaluta. Ljudi će, naravno, koristiti kriptovalute za mahinacije, ali mnogo toga bi se dalo regulisati. Recimo, meni pada napamet kako bi bilo humano da države podstiču razvoj i jačanje kriptovaluta, pa i da one same učestvuju u tome, da se izvrši diverzifikacija sredstava platnog prometa. U tom smislu vlasti bi mogle pribeći poreskom oslobođenju u trajanju od recimo pet godina, dok se tokovi kriptovaluta malo ne ustale, a porezi bi se mogli naplatiti na alternativne načine, recimo u procesorskoj moći računara, u samoj kriptovaluti, ne kada se ona negde gomila (to je štednja) ili kada se njome spekuliše, nego onda kada se pretvara u konkretnu materijalnu vrednost. Država bi mogla ljudima podeliti jake računare i edukovati ljude kako da rudare ili se bave trgovinom kriptovalutama. Ona bi sama mogla emitovati kriptovalutu ili više njih, kao što to već rade pojedine države. Naravno, ovo su više retorička pitanja i predlozi, jer dobro znamo i koji su razlozi da se upravo ne krene tim putem već da se u početku ismevaju a potom kriminalizuju svi koji učestvuju u stvaranju i prometu kriptovaluta. 

Neko bi mogao reći da kriptovalute predstavljaju agens konačnog razvlašćivanja suvereniteta, budući da nacionalnu državu lišavaju ekskluzivnosti emisije novca. Međutim, taj bi argument mogao imati smisla ukoliko bi suverena država u naše vreme zaista i postojala. Danas više ne postoji država u klasičnom smislu, jer osnovni preduslov njenog postojanja jeste suverenitet. Na prste se mogu prebrojati zaista suverene države. Međutim, ono što postoji jeste čitava mreža institucija koje predstavljaju mešavinu nacionalnih i nadnacionalnih tela i mehanizama čija je svrha upodobljavanje lokalnog globalnim potrebama. Institucije države nalaze se u funkciji nadnacionalnih i globalnih organizacija, mreža i institucija, koje su premrežile svaki segment života i razvlastile svaki oblik suverenosti. Institucije države su u tom smislu domaće tkivo u službi stranog tela koje je prisutno – da se izrazim – u obliku markera za monitoring i korekciju. Kao takva, država nije zainteresovana za borbu protiv bilo čega osim onog što direktno ugrožava interese nosilaca lokalne vlasti ili globalnog programa koje lokalni akteri sprovode. Dakle, desuverenizovana država nema i ne može imati nikakvih šansi protiv bilo čega, pa otud lišiti je ekskluzivnog prava emisije novca (to je već učinjeno u okviru evrozone, ali na maligan način - u korist većeg centralnog entiteta) zapravo predstavlja negaciju negacije, odnosno emancipaciju i resuverenizaciju njenih građana.

I za kraj, ne zaboravimo - bitkoin je softver, a softver je, kako su nam to već pokazale velike korporacije poput Majkrosofta - novac! Ako je novac ono što oni proizvode zašto onda bitkoin isto tako ne bi bio novac? I ukoliko je moguće da postoji decentralizovani novac, zašto bi onda bilo nemoguće da postoji decentralizovana država ili decentralizovana globalizacija?

Sunday, January 14, 2018

Magični kvadrati - kameja Meseca

Magični kvadrati, odnosno kameje, predstavljaju geometrijsko-numerički izraz ezoteričnih priroda tradicionalno pripisanih planetama, a to su Saturn, Jupiter, Mars, Venera, Merkur, kao i Sunce i Mesec, koji su u drevnim astro-magijskim i religijskim doktrinama imale status planeta. Svaka od njih predstavlja univerzum iz perspektive određene planetarne prirode. Na primer, priroda Saturna predstavljena je kvadratom od devet polja označenih brojevima, poređanih u tri reda i tri kolone, tako da zbir brojeva svake kolone i svakog reda, kao i zbir dijagonala uvek bude isti (u tom slučaju 15). I tako za svaku planetarnu prirodu. Obično se kameje koriste za iscrtavanje sigila koji imaju svoju upotrebu u magijskim operacijama ili za izradu za talismana. O tome ima mnogo podataka na internetu i literaturi, pa se time ne bih ovde bavio, nego ću ukratko preći preko poznatih stvari a zadržaću se na onome što nije očigledno.
Shema 1 - planetarni kvadrati - kameje
Najveći broj Saturnove kameje je 9, što označava stazu slova tet na dijagramu Drveta života i tarot arkanu Strast/Snaga. Ujedno, to ukazuje na domet Saturnove kameje izraženo u terminima kabale. U svom delokrugu ona predstavlja univerzum do nivoa uravnoteženja Levog i Desnog stuba Drveta života, odnosno marcijalnog Geburaha i jovialnog Heseda, a što je izraženo upravo stazom slova tet

Sledeća u nizu, kameja Jupitera, sadrži sve brojeve do broja 16, a pojedinačno to je slovo jod, čija je vrednost 10. Jod je slovo staze koja povezuje Hesed sa solarnim Tifaretom, središnjom sefirom Drveta života. U tarotu, slovu jod odgovara karta Pustinjak. 

Kameja Marsa završava se brojem 25, dok je slovo sa najvećom brojčanom vrednošću koje ona sadrži kap - 20. Staza kap povezuje Hesed sa venuzijanskim Necahom. U tarotu to je karta Točak sreće. 

Dalje, najveći broj Kameje Sunca je 36, odnosno slovo lamed - 30. Lamedu pripada staza koja povezuje Geburah i Tifaret, i tarot arkana Pravda/Ravnoteža. 

Kameja Venere završava se brojem 49, dakle slovo mem - 40, odnosno karta Obešeni čovek, staza koja povezuje Geburah sa merkurovskim Hodom. 

Najveći broj Merkurove kameje je 64, odnosno slovo samek - 60, karta Veština/Umerenost, staza koja povezuje Tifaret i lunarni Jesod.

I poslednja u nizu, kameja Meseca, završava brojem 81, što daje slovo peh - 80, karta Kula, odnosno staza koja povezuje Necah i Hod. 

I ukratko da sumiram, kameja Saturna dopire do Marsa, kameja Jupitera do Sunca, kameja Marsa do Venere, kameja Sunca do Sunca, kameja Venere do Merkura, kameja Merkura do Meseca, dok kameja Meseca završava iznad same sebe, ali nema domet do Zemlje. U tarot simbolizmu, Kameja Saturna određena je kartom Strast/Snaga, kameja Jupitera Pustinjakom, kameja Marsa Točkom sreće, kameja Sunca Pravdom/Ravnotežom, kameja Venere Obešenim čovekom, kameja Merkura Veštinom/Umerenošću, a kameja Meseca Kulom. Ono što je očigledno, jeste da sistem kameja ne sadrži brojeve koji su ekvivalentni stazama / arkanama nižim od slova peh

Sada očekujem od čitaoca da upotrebi moć imaginacije kako bi mogao pratiti moje dalje izlaganje. U trodimenzionalnoj predstavi, čitava shema kameja je poput zigurata od sedam spratova koji odgovaraju po jednoj planeti. Svako polje sadržano u kamejama može biti predstavljeno kao posebna soba, što znači da univerzum sedam planeta sadrži 280 soba, odnosno po 10 soba za svaku mesečevu fazu, kojih ima 28. Tako uticaj sedam planeta biva podeljen na po deset jedinica za svaki lunarni dan. Na priloženoj shemi 2, vidimo kako mesečeve faze korespondiraju sa mikrokosmosom. Prva faza punjenja Meseca, odnosno novi Mesec pa do polovine, počinje od temena (čakra sahasrara) i zaključno sa osmom fazom dolazi do srca (čakra anahata). Druga faza punjenja, od polovine do uštapa, počinje od srca i zaključno sa fazom 15 dolazi do nivoa čakre muladare. Treća faza, odnosno opadanje, od muladare penje se naviše do faze 22, odnosno srca - anahate. Četvrta  i završna faza dolazi nazad do temena glave, odnosno čakre sahasrara. Kabalistički, mlada mesečina u punjenju, izvire iz Ketera, i kako raste, ide levom stranom čoveka (na dijagramu Drveta života to je Desni stub), da bi se pri uštapu, mikrokosmička lunarna putanja našla u sefiri Malkut. Opadanje Meseca predstavlja uzdizanje desnom stranom čoveka (Levi stub). To veoma podseća na meditaciju kruženja svetlosne struje koja predstavlja korak dalje nakon vežbe Srednjeg stuba, datog u kurikulumu Zlatne zore. Ovde uviđamo značajnu kosmičku simboliku izraženu dijagramom Drveta života, na kome Levi i Desni stub, kao elementi Drveta spoznaje dobra i zla, predstavljaju Mesec u opadanju, odnosno u punjenju. U tom smislu Levi stub (desna strana čoveka) je opadajući Mesec, odnosno sila koja ide odozdo ka gore, dok je Desni stub (leva strana čoveka) - Mesec u rastu, odnosno sila koja ide odozgo ka dole. Tako na osnovu lunarne faze možemo biti svesni gde se tačno na našoj mikrokosmičkoj mapi nalazi Mesec. Sada je jasno zašto je pun Mesec povezan sa fenomenom likantropije, jer se uštap poklapa sa čakrom muladarom
Shema 2 - mikrokosmička putanja Mesečevih faza
Razlog zbog kojeg sam napravio digresiju sa Mesečevim fazama i njihovom mikrokosmičkom orbitom leži u mojoj nameri da osvetlim još neke aspekte prirode planetarnih kameja, počevši od najveće, lunarne kameje. Obratite sada pažnju na nju u shemi 1. U njenom središtu je broj 41, koji predstavlja oblik ekspanzije broja 5, koji se nalazi u centru Saturnove kameje. Dakle, u središtu ove dve kameje imamo pentagram. Broj 41 jeste mem-alef, odnosno Obešeni čovek i Luda. Kombinacija njihovog značenja je dvojaka. To su dva majčinska slova kabale te označavaju elemente Vodu i Vazduh. Tako u tome možemo videti duh nad primordijalnim vodama, odraz duha u ogledalu vode, refleksiju najviše mudrosti ali i odraz ludila, vode zaborava. U lunarnoj kameji, iznad broja 41 nalazi se njen najveći broj - 81, a tik središta smešten je ulazni broj kameje - 1. Ulaz, izlaz i centar lunarne kameje su praktično jedan do drugoga. Takođe, čitava ta kolona brojeva u sebi sadrži broj jedan, odnosno slovo alef, (čiji hebrejski glif označava simbolizam dvostrukosti i podseća na oznaku za procente % ili slovo N). Ta središnja kolona predstavlja vertikalni krak lunarnog krsta i deli kameju na dve jednake polovine - levu i desnu, što odgovara dvema osnovnim fazama Mesečevog ciklusa. Svi brojevi desno od te osnovne ose pripadaju fazama opadanja, dok ovi levo označavaju period punjenja. Horizontalni krak tog krsta deli brojeve lunarne kameje na gorenje i donje: gornje - kada je Mesečev disk većim delom svoje površine pod senkom, bilo da raste ili opada, i donje - kada je Mesečev disk većim delom svoje površine osvetljen. Donji desni kvadrant lunarne kameje jeste Mesec u opadanju nakon uštapa do polovine (faze od 15 do 22) i ima prirodu vatrenog elementa. Gornji desni kvadrant označava faze od 22 do 28, od polovine do mladine te ima prirodu vodenog elementa. Gornji levi kvadrat jeste mladina u punjenju do prve polovine (faze 1 do 8), vazdušni element. Donji levi kvadrat je od prve polovine do uštapa (faze 8 do 15). Kao što vidimo, tok lunarnih faza u kameji Meseca ima smer nasuprot kretanja kazaljke na satu.

Primetićemo da su svi brojevi centralnog krsta lunarne kameje neparni i mogu biti svedeni na proste brojeve čime dobijamo sledeći niz: 384951627, što jeste niz brojeva od 1 do 9, samo u drugačijem redosledu. Njihov zbir daje broj 45, što istovremeno predstavlja i zbir svih brojeva kameje Saturna. Time dolazimo do još jedne podudarnosti između kvadrata Saturna i Meseca, prve i poslednje kameje. Lunarni krst stoga ima zbir 90, izraženo prostim brojevima, dok njihova puna vrednost iznosi 369, odnosno 738, kada saberemo vrednost oba kraka krsta. U osnovi svih tih brojeva nalazi se kabalistički broj lunarne sfere - 9. Broj 369 je vrednost imena mesečevog duha - Hasmodaja. 

Obratite sada pažnju na donji desni deo kameje Meseca, fokusirajući se na oblik koji obrazuju sledećih pet brojeva: 53, 3, 43, 75, 35. Na istom položaju u preostala tri kvadranta videćete da neparni brojevi zauzimaju isti takav položaj u L obliku. To je, primetićete ugao od 90 stepeni. Dakle, imamo krst formiran od neparnih brojeva, a onda i četiri L, takođe formirana od neparnih brojeva, a što asocira na srpski simbol krsta sa četiri ocila. Međutim, tu ima još jedan detalj, jer su četiri broja u samim uglovima lunarne kameje takođe neparni. Sada slika rasporeda svih neparnih brojeva u lunarnom kvadratu daje krst sa polumesecom i zvezdom u svakom kvadrantu. To podseća na tradicionalni Mesečev pečat, ali daje drugačiju perspektivu.
Takođe, ono što je karakteristično za lunarnu kameju jeste da dijagonala brojeva koja ide od donjeg levog ugla ka gornjem desnom, izražena u prostim brojevima daje niz od devet petica. To je dijagonala petice. Nasuprot njoj je dijagonala od 1 do 9, naravno, izraženo prostim brojevima. Broj pet koji se ovde pojavljuje povezan je sa prirodom Geburaha, odnosno Marsa, a što ima veze sa snagom. U kabali, bog Meseca je Snažni, Svemoćni, Šadaj, bog života. Ime lunarne sefire na Drvetu života je Jesod, što se prevodi kao temelj. Mesec je stoga temelj čitave konstrukcije Drveta, a što podseća na antičkog Atlasa ili egipatskog boga Šu koji pridržava nebo (vidi znak Theoricus stepena Zlatne zore).
Vidi slično: Mesec, zvezde i mikrokosmos