Rezime
Ovaj tekst istražuje odnos između seksualnih prikaza i ezoterijskih tradicija kroz istoriju. Polazeći od etimologije pojma pornografije, autor analizira načine na koje su drevne civilizacije seksualnost povezivale sa plodnošću, svetim obredima, magijskom zaštitom i kosmičkim poretkom. Posebna pažnja posvećena je preobražaju seksualne simbolike od ritualne i sakralne funkcije ka savremenoj komercijalnoj pornografiji. Iz perspektive evropske ezoterije, hermetizma, seksualne magije i kabalističke simbolike, moderna pornografija tumači se kao oblik inverzne seksualne magije koja seksualnu energiju ne preobražava i ne uzdiže, već je usmerava ka pasivnoj potrošnji, zavisnosti i rasipanju unutrašnjeg potencijala.
Uvod: Sakralni koreni onoga što danas nazivamo pornografijom
Da bismo razumeli okultni i ezoterični aspekt pornografije i manipulacije seksualnom energijom, moramo poći od istorijskog preobražaja seksualnih prikaza, odnosno od svetog kanala do profanog potrošačkog objekta. Za početak, krenimo od pretpostavke sakralnosti pornografije, što na prvi pogled zvuči kao oksimoron, jer sama reč pornografija potiče od starogrčkih reči:
πόρνη (pórnē) = prostitutka, bludnica
γράφειν (gráphein) = pisati, zapisivati, opisivati, crtati, prikazivati
Od toga nastaje πορνογράφος (pornográphos), doslovno onaj koji piše o prostitutkama ili opisivač prostitutki. Kasnije je iz toga izvedena moderna reč pornografija u značenju pisanje, opisivanje ili prikazivanje prostitucije, a potom šire prikazivanje seksualnih radnji ili seksualnosti. Zanimljiv je i dublji koren reči πόρνη. Lingvisti ga povezuju sa grčkim glagolom koji znači „prodati“, pa je prvobitni smisao bio otprilike „žena koja je kupljena / prodata“, odnosno prostitutka kao predmet trgovine, zapravo robinja.
Erotika kao ritual, zaštita i kosmologija
Ukoliko pod pornografijom podrazumevamo eksplicitno vizuelno ili tekstualno prikazivanje seksualnog čina i genitalija, istorija nam pokazuje da su takvi prikazi hiljadama godina imali sasvim drugačiju, sakralnu i magijsku funkciju. U drevnim civilizacijama eksplicitni seks nije bio odvojen od svetog, nego je simbolizovao plodnost, obnovu kosmosa, spajanja ljudskog i božanskog. U tom smislu najupečatljivije su hramske skulpture i reljefi u Indiji koji prikazuju najrazličitije seksualne poze, pa i grupne činove, a koji nisu služili privatnoj voajerističkoj stimulaciji. U tantričkom i hinduističkom kontekstu, seks je bio shvaćen kao ispoljavanje kosmičke energije (Šakti) u sjedinjenju sa čistom svešću (Šiva). Ti prikazi na spoljašnjim zidovima hramova simbolizovali su prelaz iz telesnog u duhovno, ali su imali i talismansku ulogu, jer se verovalo da prikazi stvaraju vitalnu energiju koja štiti hram od negativnih sila i grmljavine.
U istom smislu možemo gledati i na indijske tekstove kao što su Kama Sutra i Ananga Ranga, koji se u modernom dobu pogrešno doživljavaju kao „drevni priručnici za seks“ ili rani oblici pornografije. U stvarnosti, Kama Sutra je deo šire filozofije Trivarga (tri cilja života: Dharma - dužnost, Artha - bogatstvo, Kama - zadovoljstvo). Seksualnost u njoj nije odvojena od duhovnosti, etike i higijene; ona je nauka o ovladavanju i posvećivanju seksualne energije.
U srednjovekovnom i feudalnom Japanu, drvorezi šunga, („slike proleća“) prikazivali su preuveličane genitalije. Iako su imali erotsku ulogu, pripisivano im je i okultno-talismansko značenje, pa su ih samuraji nosili u oklopima kao amulete protiv smrti i ranjavanja, a trgovci držali u skladištima protiv požara, jer se verovalo da spajanje sa energijom sticanja i rađanja odbija destruktivne sile.
Pretkolumbovska Amerika, drevni Egipat, Mesopotamija, Kina i mediteranski svet imali su izuzetno bogatu vizuelnu tradiciju prikazivanja eksplicitnih seksualnih činova i preuveličanih genitalija. Međutim, ono što bi savremeni posmatrač na prvi pogled identifikovao kao „pornografiju“, u tim kulturama nikada nije imalo funkciju puke profane zabave ili komercijalne voajerističke stimulacije. Ti prikazi su bili magijski alati, apotropejski simboli (zaštita od zla), ritualni prikazi kosmičke regeneracije ili medicinski kanali za kultivaciju energije.
Jedan od najeksplicitnijih primera vizuelne seksualnosti dolazi iz Moche (Moče) kulture (100–800. n. e.) sa severa današnjeg Perua. Moče su izradili na hiljade keramičkih posuda (huacos) koje izuzetno precizno i bez ikakve cenzure prikazuju oralni seks, analni seks, masturbaciju, felacio, pa i seksualne činove između ljudi i kostura (predaka ili božanstava). Takođe, vaginalni seks sa ejakulacijom gotovo nikada nije prikazivan na ovim posudama, osim u kontekstu rituala plodnosti. Analni i oralni seks su prikazivani u smislu odlivanja životnih tečnosti (semena) kao žrtve carstvu mrtvih ili podzemlju. Posude su korišćene u obredima sahranjivanja i libacije (izlivanja tečnosti, vode ili kukuruznog piva), i sipale su se kroz keramički falus ili vaginu, čime se stvarala neposredna magijska veza između seksualne energije, vode i ponovnog rođenja u podzemnom svetu. U kulturi Maja, seksualni prikazi (poput onih u pećini Naj Tunich u Gvatemali) prikazuju masturbaciju vladara i sveštenika kao magijski čin prosipanja krvi i semena radi oplodnje zemlje i obezbeđivanja kiše.
Premda je egipatska zvanična hramska umetnost bila vrlo formalna i suzdržana, Egipćani su imali duboko razvijenu svest o seksualnoj energiji kao primordijalnoj sili kreacije (bog Atum stvara svet masturbacijom). Torinski erotski papirus (kraj 20. dinastije, oko 1150. p. n. e.) je možda najpoznatiji drevni dokument koji podseća na moderni erotski strip ili prototip pornografskog časopisa. Prikazuje dvanaest različitih poza seksualnog čina između neurednog, preterano obdarenog muškarca i žene. Egiptolozi se i danas spore da li je papirus bio satira, erotski humor ili magijski priručnik povezan sa kultom boga Mina (boga plodnosti koji se uvek prikazuje sa itifaličnim, podignutim penisom u erekciji). Minov falus nije bio simbol pohote, već stvaralačke snage kosmosa (Ka) i pobede života nad smrću.
U Mesopotamiji, seksualnost je bila neraskidivo povezana sa boginjom Inanom / Ištar (boginjom ljubavi, rata i svete prostitucije) i obredom Svete svadbe (Hieros Gamos), gde su se vladar i visoka sveštenica sjedinjavali kako bi obezbedili plodnost čitave države. Pronađeni su brojni otisci pečata i male reljefne pločice iz starovavilonskog perioda koji prikazuju parove u seksualnim pozama (posebno od pozadi, ili gde žena pije pivo kroz slamčicu dok traje seksualni čin). Mnogi od ovih pločica su ugrađivani u temelje kuća ili nošene kao amajlije. Verovalo se da vizuelni prikaz seksualnog sjedinjenja privlači blagoslov Ištar, odbija demonske uticaje (poput demona Lamaštu) i donosi vitalnost i blagostanje domaćinstva.
U Kini, posebno tokom dinastija Han, Tang i Ming, razvijena je bogata tradicija erotskih slika poznatih kao čun-gong hua („slike prolećne palate“). Ovi crteži i svici detaljno su prikazivali seksualne činove u bogato uređenim enterijerima i vrtovima. Za razliku od zapadnog doživljaja greha, taoizam je gledao seksualni čin kao mikrokosmičko usklađivanje principa jin i jang. Erotske ilustracije su služile kao vizuelni udžbenici za tehniku zvanu fangjung šu (umetnost spavaće sobe). Cilj ovih prikaza bio je podučavanje muškaraca i žena kako da zadrže i preobraze seksualnu energiju u duhovnu energiju, radi dugovečnosti i zdravlja. Slično kao u Japanu, erotske slike su se često stavljale u porodične ormare ili pod krovove kuća kako bi sprečile požare (smatralo se da duh ognja beži posramljen ili fasciniran energijom jina i janga).
U helenskom i rimskom svetu, seksualni prikazi bili su sveprisutni, od keramičkih posuda do uličnih fresaka. U tom smislu, recimo atinjanske posude za vino (symposion) obiluju prikazima hetera, satira i običnih ljudi u svim zamislivim seksualnim pozama, uključujući heteroseksualne i homoseksualne činove, kao i grupne scene. Satiri, mitska bića sa stalnom erekcijom, predstavljali su neukroćenu, divlju prirodnu energiju (Dionisov kult). U Rimu i Pompejima, prikaz boga Prijapa sa ogromnim penisom, kao i prikazi falusa na kućnim pragovima, ulicama (fascinum) i nakitu, bili su primarno magijska zaštita od urokljivog oka (invidia). Čuvene freske u Pompejima prikazuju erotske scene. Dok su u bordelima (lupanar) služile kao svojevrsni „meni“ ili podsticaj, u privatnim vilama imale su duboku obrednu ulogu u okviru dionisijskih ili orfičkih misterija, prikazujući seksualni zanos kao kapiju ka ekstazi i prevazilaženju smrtnosti.
Sve ove tradicije imale su jednu zajedničku crtu koja ih radikalno odvaja od moderne pornografije, a to je da one nisu imale za cilj usamljeno pražnjenje u stanju pasivnog voajerizma, niti je seksualni prikaz bio odvojen od kosmičkog, magijskog ili medicinskog poretka i svrhe. Seksualni čin je uvek bio most, bilo ka bogovima, prirodnim silama, precima ili unutrašnjoj alhemiji. Moderni fenomen je, nasuprot tome, prekinuo taj most i stvorio zatvoreni krug (ekran-mozak) u kom se energetski potencijal troši bez ikakvog višeg usmerenja.
Iako seksualni religijski obredi, seksualna magija i sveta prostitucija jesu direktni istorijski i kulturološki preci vizuelnog i obrednog rada sa seksualnom energijom, savremena pornografija nije njihov direktni naslednik, već njihova profana inverzija (sekularizovani i usmereni nusproizvod). Da bismo razumeli ovu vezu, moramo razdvojiti fenomen svete prostitucije i obredne seksualne magije, a zatim ih uporediti sa mehanizmom moderne pornografije.
Prema tradicionalnim okultnim i religijskim tumačenjima postojala je praksa koja se često naziva „svetom prostitucijom“, premda njeno istorijsko postojanje u obliku u kojem se najčešće opisuje ostaje predmet rasprava među savremenim istoričarima. Ipak, kaže se da je sveta prostitucija (poznata i kao hierodulija) bila široko rasprostranjena u Mesopotamiji (kult Ištar / Inane), Korintu i Kritu (Afroditin hram), feničanskim kolonijama (Astarta), Anadoliji (Kibela) i delovima Indije (Devadasi tradicija) u zapadnoj Africi (Ife, Nigerija). Ova praksa nipošto nije bila komercijalni bordel u savremenom smislu, već središnji magijsko-religijski stub zajednice.
U Sumeru i Vavilonu, visoka sveštenica (Entu) ulazila je u seksualni čin sa vladarom (ili u Rimu / Grčkoj sa hodočasnicima). U okultnom smislu, sveštenica nije nudila svoje fizičko telo kao objekat, već je služila kao posuda, medijum i inkarnacija same Boginje. U tom kontekstu, seksualni čin je bio ritualni portal kroz koji se kosmička energija obilja, plodnosti i vitalnosti spuštala u fizički svet. Semena tečnost i vaginalni sekret nisu posmatrani kao otpad ili rekvizit, već kao alhemijski fluidi (eliksir) koji bivaju prinošeni kao žrtva htonskim božanstvima i obezbeđuju rodnost useva, stoke i naroda.
U sumerskom Epu o Gilgamešu, divlji čovek Enkidu biva civilizovan i probuđen tek nakon šest dana i sedam noći provedenih sa hramskom bludnicom Šamhat. Ovde hramska prostitutka deluje kao inicijator u viša stanja svesti. Seksualni čin nije služio za umrtvljivanje čula, već za primanje duhovne matrice (otvaranje donjih i gornjih centara).
Desakralizacija seksualne energije
I sada kada bismo se pitali da li su ovi običaji, obredi i prateća seksualna magija preteča moderne pornografije, zapravo bismo zagrebali po površini same pojave. To može biti tačno ali u smislu u kom je recimo alhemija preteča hemije, ili u kom je talismanska magija preteča savremenog brendinga i reklame. Postoji kontinuitet u formi, ali je suština radikalno izmenjena, jer je pornografija kao nekakva inverzna seksualna magija. U tom smislu možemo identifikovati tri nivoa preobražaja od magijskog obreda do pornografije:
Drevni hramski obred tvori energetski protok: sveštenica + posvećenik + Boginja = podizanje svesti, posvećenje, spuštanje blagotvornog uticaja viših sfera.
Erotski spisi i crteži, su prvi korak ka desakralizaciji i sekularizaciji (ali još uvek nisu to), jer bivaju dostupni većem broju ljudi. To podrazumeva vizuelne priručnike i i talismane.
Komodifikacija i digitalizacija leže u temelju moderne pornografije, a što ima za posledicu jednosmerni odliv: od ekrana ka voajeru (rasipanje svesti i pražnjenje energije).
Zašto je pornografija „inverzna seksualna magija“? U klasičnoj seksualnoj magiji, bilo da posmatramo zapadne sisteme poput Krolijeve Teleme i O.T.O., Paskvala Beverlija Randolfa, ili istočnjačke tantričke škole, seksualni organ i uzbuđenje se koriste kao pogonsko gorivo za utiskivanje određenih sigila, volje ili namere u astralnu matricu u trenutku orgazma. Tom prilikom energija cirkuliše između partnera ili unutar samog praktikanta (u autoseksualnoj magiji), podižući se uz kičmeni stub (kundalini).
Moderna pornografija koristi potpuno iste bio-energetske mehanizme, ali ih okreće naglavačke. Tako umesto na sigil ili božanski arhetip, svest je usredsređena na tuđi seksualni čin na dvodimenzionalnom ekranu. Veliki broj pojedinaca u istom trenutku (u usamljenosti svojih soba) izvode isti obrazac, što strukturalno odgovara masovnom, ali nesvesnom magijskom obredu. Posledično, umesto akkumulacije i podizanja energije radi prosvetljenja ili stvaralaštva, u pornografskom činu dolazi do potpunog pražnjenja i padanja u stanje astralne iscrpljenosti i pasivnosti. Iz okultne perspektive, pornografija je savršeno dizajniran mehanizam za neutralizaciju unutrašnje volje i vitalne energije modernog čoveka.
Kako smo onda došli do današnje sekularne i vulgarne pornografije? Proces desakralizacije odvijao se kroz tri ključne faze:
U prvoj fazi, pojavom monoteističkih religija i kasnijim razvojem evropske materijalističke filozofije, duhovnost i seksualnost su oštro razdvojene. Seks je prestao da bude kosmička sila i sveden je na primarni biološki nagon za reprodukciju ili plitko zadovoljstvo. Tako su erotski vizuelni prikazi izbačeni iz sakralnog prostora i potisnuti u podzemlje.
U drugoj fazi, odnosno u XIX i XX veku, razvojem fotografije i filma, pornografija postaje tajna roba. Seks se odvaja ne samo od svetog, već i od ljubavi, od emotivnog odnosa i reprodukcije. Seksualni čin postaje vizuelni spektakl nastao radi puke stimulacije mozga.
I konačno u trećoj fazi, u digitalnoj eri, pornografija doživljava svoju potpunu dematerijalizaciju. Ona više nije povezana sa živim ljudskim telom, nego je to algoritam, piksel, neograničena ponuda besplatnog i odmah dostupnog sadržaja. Moderni posmatrač više ne učestvuje u obredu (kao u drevnim hramovima), niti doživljava susret sa drugim bićem, nego je pretvoren u pasivni prijemnik hiper-stimulansa. Ljudsko biće se tu našlo u ulozi potpunog konzumenta, potpuno sužene svesti.
Sa ezoteričnog stanovišta, prelazak sa sakralne seksualnosti na modernu digitalnu pornografiju predstavlja inverziju magijskog procesa. Sa jedne strane, tradicionalna sveta seksualnost (tantra, seksualna magija), koristi seksualnu energiju da bi je podigla naviše, preobrazila i usmerila ka širenju svesti, prosvetljenju i stvaralačkom potencijalu. Za razliku od toga, moderna pornografija seksualnu energiju vezuje isključivo za najniže centre (čakre), te je rasipa kroz pražnjenje bez prenosa energije između dva živa bića i usmerava je ka vizuelnoj iluziji (ekranu).
Kada posmatramo modernu pornografiju kroz prizmu zapadne obredne magije, tantrizma, gnosticizma (uključujući haotiku) i teozofsko-okultna učenja, dolazimo do jasno određenih ezoteričnih mehanizama. U tim tradicijama, moć libida važi za najmoćniju stvaralačku i alhemijsku silu u čoveku. Njena manipulacija putem vizuelne fascinacije i nesvesnog pražnjenja predstavlja klasičan primer nekontrolisanog odliva vitalne sile i astralne parazitologije. U ezoteričnoj anatomiji, svaka snažna misao i emocija, a posebno seksualna želja, stvara mentalno-astralnu formu. Kada je ta želja praćena intenzivnom vizuelnom stimulacijom i orgazmičkim pražnjenjem bez prisustva živog partnera, dolazi do stvaranja i hranjenja specifičnih entiteta.
U evropskoj hermetičkoj tradiciji i kod autora poput Elifasa Levija ili Franca Bardona, nesvesno ili opsesivno pražnjenje stvara astralne larve. Ove larve nemaju sopstvenu svest, već funkcionišu kao ostaci svesti i energetske protozoe u astralnom polju pojedinca. One se kače za niže energetske centre i podstiču um na ponavljanje istog vizuelnog nadražaja kako bi dobile novu dozu vitalne energije.
U srednjovekovnom i renesansnom okultizmu, sukubi i inkubi su opisivani kao demoni koji noću posećuju ljude i crpe njihovu seksualnu energiju. U modernom ezoteričnom čitanju pornografska slika ili video na ekranu deluju kao veštački formirana sukuba. Kada čovek projektuje svoju unutrašnju sferu želje na dvodimenzionalni lik, on stvara energetsku sponu (astralnu nit). Entitet (u ovom slučaju veštačka misao-forma nastala iz te slike) hrani se samim činom pražnjenja, ostavljajući pojedinca u stanju hronične astralne iscrpljenosti i depresije.
Crno ogledalo: pornografija u ezoterijskoj perspektivi
Povodom toga, osvetlimo malo ulogu digitalnim putem stvorenih egregora. Po definiciji, egregor je kolektivna misaona forma stvorena fuzijom psihičke energije više ljudi usmerenih ka istom cilju ili simbolu. Pornografske platforme i specifični žanrovi na mreži funkcionišu kao masivni nesvesni egregori. Milioni ljudi širom sveta u istom trenutku emituju visoko-frekventne talase seksualnog uzbuđenja ka istim vizuelnim matricama, hraneći egregor koji povratno deluje na svest pojedinca, pojačavajući zavisnost i namećući određene obrasce ponašanja i percepcije.
U svim ezoterijskim sistemima, seksualni fluid nosi akumuliranu životnu silu koja je osnova zdravlja i dugovečnosti. Preterano i nesvesno izbacivanje semena (kod muškaraca) ili nekontrolisani odliv energije (kod žena), bez unutrašnjeg kruženja, dovodi do ubrzanog starenja, gubitka mentalnog fokusa i slabljenja unutrašnjih organa. U tantričkim školama, ejakulacija ili nesvesni orgazam predstavlja spuštanje i rasipanje svesti u najniže centre. Kod neognostičkih autora poput Samaela Auna Weora, nekontrolisano seksualno pražnjenje uz vizuelne fantazije posmatra se kao primarni uzrok duhovnog pada. Po tom učenju, umesto izgradnje duhovnih tela, životna sila se troši na hranjenje ega i stvaranje stanja unutrašnjeg rastrojstva. Pornografija funkcioniše kao permanentni sigurnosni ventil koji održava magijsku i stvaralačku volju populacije na najnižem nivou.
Sposobnost vizuelnog simbola da preoblikuje unutrašnju svest je osnovni princip svih magijskih sistema. U magijskoj praksi, crno ogledalo (od opsidijana ili lakiranog stakla) koristi se za gledanje u skrivene dimenzije (scrying), prizivanje entiteta i ulazak u izmenjena stanja svesti. Savremeni digitalni ekran u ugašenom stanju jeste doslovno crno ogledalo. Međutim, kada se aktivira, taj ekran stvara svetlost koja preuzima punu pažnju primarnog vizuelnog aparata. Korisnik ulazi u alfa ili prazno stanje moždanih talasa, identično stanju duboke hipnoze ili magijskog transa kada je kritički filter svesti je isključen, a vizuelni simboli idu direktno u podsvest.
U savremenim okultnim učenjima i praksama (Austin Osman Spare), vizuelna slika služi za utiskivanje namere u duboku podsvest. Pornografski simboli deluju po istom principu jer oni zamenjuju prirodni arhetip partnera ili svete seksualnosti sa hiper-realnim, mehanizovanim i neretko nasilnim slikama. Ponavljanje tog procesa vremenom stvara osećaj izvesne otupelosti pa psiha zahteva sve intenzivnije i često ekstremnije vizuelne stimulanse da bi se postigao isti nivo uzbuđenja, što u okultnom smislu znači da svest mora da spušta svoju frekvenciju u sve mračnije i gušće slojeve astrala, među klipote i demone.
Demonološka mapa pornografskog impulsa
Načelno, pornografija u svom modernom, masovnom i digitalnom obliku nije jednodimenzionalan fenomen, već ona obuhvata više aspekata: vizuelnu fascinaciju, mehaničko pražnjenje, iluziju, zavisnost, eksploataciju i iznošenje tajnog bluda na videlo. Zbog toga se u ovom kontekstu prepliću specifične planetarne sile, tamne sfere Drveta smrti (klipot) i inteligencije koje prepoznajemo u grimoarskoj tradiciji. Da bismo razumeli demonološku matricu, moramo najpre sagledati koje planetarne sfere u svom izopačenom ili nebalansiranom obliku stvaraju pornografski impuls.
Naravno, prva planetarna priroda na listi krivaca za pornografsku poplavu jeste Venera. Naime, u svom usklađenom stanju, Venera nosi harmoniju, lepotu, organsku erotiku i spajanje duša. Međutim, kada se njena energija uplete u najniže slojeve materije, ona se pretvara u puku telesnu pohotu, komodifikaciju lepote i fiksaciju na spoljašnji oblik bez unutrašnje suštine. Drugi planetarni faktor jeste Merkur kao izraz digitalne mreže i simulacije, pošto ova planeta vlada komunikacijom, slikama, informacijama i medijima. Izopačeni Merkur daje stvaranje iluzija, viruse, algoritme, hiper-produkciju simbola i lažne slike koje obmanjuju čula. Spoj izopačene Venere i izopačenog Merkura daje objektivizovanu tehnološko-vizuelnu erotiku, odnosno pornografiju. Takođe i Mesec, kao sfera iluzije i snova, upravlja astralnim poljem, nesvesnim, maštom i noćnim vizijama. Mesečeva senka je mesto gde borave obmane, noćne polucije, voajerizam i fiksacija na sliku umesto na stvarnost.
U zapadnoj kabalističkoj tradiciji tamne strane Drveta života, tri klipotične sfere imaju direktnu korelaciju sa pornografskim sadržajem, a to su:
Tagirion, koji odgovara inverznom Suncu, a odnosi se na ego, moć, komercijalizaciju, industriju;
Gamalijel, izopačeni Mesec, a odnosi se na pohotu, vizuelne fantazije, sukubi;
Nahemot, ovozemaljska ravan, a korespondira fizičkom ovaploćenju, genitalnoj usredsređenosti i vulgarizaciji;
Gamalijel je naziv koji se odnosi na opscenosti te je povezan sa Mesecom (sefira Jesod, odnosno Temelj). Njegov arhetipski entitet je Lilit (majka bludnica i noćnih utvara). Ovo je središnja sfera pornografskog fenomena. Gamalijel je areal opskurnih snova, podsvesnih fantazija i voajerizma gde obitavaju sukubi i inkubi. Gamalijel podstiče stvaranje slika koje fiksiraju ljudsku svest za astralnu opsenu, sprečavajući je da doživi stvarne, žive odnose. Na neki način, Gamalijel, kao da abortira žive ljude sprečavajuči ih da iskuse stvaran odnos.
Nahemot je klipot Malkuta, odnosno zemaljske sfere kao materijalnog sveta, a njegov arhetipski entitet je Naama (sestra Tubal-Kaina, duh zavodljivosti i materijalnog bluda). Pošto Gamalijel stvara sliku i fantaziju, Nahemot predstavlja fizičku manifestaciju i vulgarizaciju. Ova sfera vlada najgrubljom, mehanizovanom i desakralizovanom formom seksa, gde se ljudsko telo svodi na čistu materiju i objekat za jednokratnu upotrebu.
Tagirion, kao izraz solarne sefire, dovodi se u vezu sa imenima kao što su Belfegor i Sorat. U kontekstu pornografije Tagirion predstavlja sferu lažnog svetla, ega i industrije. Tagirion je sila pornografske industrije kao biznisa i moći, te ga vidimo u korenu iskorišćavanja ljudi radi profita i masovne pasivizacije ljudske volje.
U tradicijama klasičnih grimoara, možemo manje više jasno prepoznati demone zadužene za potpaljivanje vizuelne bludnosti i stvaranja opsene. Glavni demon u tom smislu jeste Asmodej, koji figurira kao 32. duh Goecije i opisan je kao glavni demon pohote, strasti i bluda u abrahamskim tradicijama. Što se tiče njegove uloge u pornografiji, on vlada samim impulsom i gorućom potrebom za konzumacijom i stvaranjem erotskog sadržaja. On u um unosi neukrotivi nemir koji se umiruje samo novim i sve ekstremnijim vizuelnim stimulansima. Potom imamo dva takođe goecijska demona u pornografskom ključu, a to su Vepar (Separ) i Zepar, tj 16. i 42. duh Goecije. Zepar je demon koji navodi ljude na neobuzdanu telesnu ljubav i menja percepciju spoljašnjeg izgleda. Isto tako, u tom smislu moguće je uvrstiti i Sitrija, 12. goecijskog duha, koji je zapravo, možda jedan od najvažnijih entiteta za ovu temu, jer on ima moć da razgoliti muškarce i žene, nateravši ih da otkriju sve svoje tajne i pokažu se potpuno nagima. U modernom ključu, Sitri je patron kamere, izlaganja tela javnosti i stvaranja eksplicitnih zapisa. Takođe, tu je i Vassago, 3. duh Goecije, koji vlada otkrivanjem onoga što je skriveno i tajno. U inverznoj magiji, možemo zatražiti njegovu pomoć za zavirivanje u tuđu privatnost (voajerizam).
U Grimorium Verum-u i Le Grand Grimoire (Le Dragon Rouge), koji imaju izrazito htoničnu i „prljavu“ prirodu, takođe možemo uočiti demone od značaja za razvoj i širenje pornografije. Takav je recimo Agaliarept, koji otkriva najskrivenije tajne, podstiče razotkrivanje i vlada nad podzemnim željama. On daje sposobnost da se ovlada najdubljim sferama iluzije. Drugi važan demon u ovoj ulozi jeste Frimost koji vlada pohotom, izaziva strasti i podstiče na neobuzdani blud. Frimost je entitet impulsivnog pražnjenja. On stvara iznenadni, teški energetski pritisak u nižim centrima koji navodi pojedinca na trenutnu potragu za pornografskim sadržajem kako bi se pritisak oslobodio, čime se zatvara krug zavisnosti.
Demon Satanahia vlada potčinjavanjem i razotkrivanjem intime. To je veliki general infernalne vojske koji ima moć da potčini sve žene i devojke čoveku koji mu je zavetovan, kao i da razotkrije sve tajne. U kontekstu stvaranja pornografskih zapisa, Satanahia predstavlja moć nad izlaganjem tela i rušenjem intimnih barijera. On vlada dinamikom u kojoj se intima pretvara u javnu izložbu, a ženski ili muški subjekt svodi na potčinjeni objekat pod vizuelnom kontrolom posmatrača.
Konačno, tu je Klisthert (Clisthert), za koga se u Grimorium Verum-u kaže da ima sposobnost davanja vizija i privida, stvarajući lažne oblike i snoviđenja noću. On je zaštitnik fantazmagoričnih i simuliranih slika.
Ipak, u tom ključu je uloga velikog i moćnog demona koji nosi ime Lucifuge Rofocale, od suštinskog značaja. Njegovo ime potiče od latinskog lux fugio, odnosno „onaj koji beži od svetlosti“. U Le Dragon Rouge-u, on je premijer ili zamenik samog Lucifera i vlada skrivenim blagom, ali i delovanjem u mraku. Lucifuge je arhitekta delovanja izvan javne, dnevne svetlosti. Pornografski čin u modernom dobu primarno se odvaja u privatnosti, iza zatvorenih vrata i zamračene prostorije, gde se svest povlači iz objektivne realnosti u varljiva svetla koja se daljinski projektuju u tmini ekrana. Luifuge vlada lažnim sjajem i zabludama koje obećavaju bogatstvo ili užitak, a u stvari vezuju čoveka za privid.
Takođe, ne možemo izostaviti i demona koji nosi ime Sirhade (Surhat), koji pobuđuje opsesivne strasti i ima moć da pokaže najrazličitija čuda, da izazove vizije i natera ljude da vide stvari koje fizički nisu prisutne, raspirujući nesvladivu požudu. Sirhade je u tom smislu arhetip virtualizacije podražaja i deluje direktno na vizuelni aparat i maštu, praveći projekciju koja deluje stvarnije i primamljivije od samog fizičkog partnera. On podstiče opsesivnu potrebu za ponavljanjem vizuelnog stimulansa.
Zaključak
Kada se posmatra kroz prizmu istorije religija, simbolike i ezoterijskih tradicija, postaje jasno da seksualni prikazi nisu oduvek imali isto značenje koje im pripisujemo danas. U mnogim starim kulturama oni su bili povezani sa plodnošću, zaštitom, inicijacijom i iskustvom svetog. Bez obzira na to kako vrednujemo ta verovanja, njihova zajednička karakteristika bila je da seksualnost nije bila odvojena od šireg kosmičkog i duhovnog okvira.
Savremena pornografija nastaje u sasvim drugačijem kulturnom okruženju. U njoj seksualni čin postaje medijski proizvod, vizuelni spektakl i predmet tržišne razmene. Upravo zbog toga pojedine ezoterijske škole u pornografiji vide svojevrsnu obrnutu sliku starih seksualnih misterija: umesto usmeravanja stvaralačke sile ka transformaciji, dolazi do njenog raspršivanja kroz beskonačan niz simulacija i zamena za neposredno iskustvo.
Da li ćemo takvo tumačenje prihvatiti doslovno ili simbolički, ostaje pitanje ličnog pogleda na svet. Ipak, ono otvara važnu temu: odnos između slike, želje i ljudske svesti možda nikada nije bio samo psihološko pitanje, već i pitanje načina na koji čovek raspolaže sopstvenom pažnjom, voljom i najdubljim stvaralačkim potencijalima.
