Saturday, May 12, 2018

O dimenzijama opažanja (autor Dorijan Nuaj)

Zamislite da se jednoga dana probudite u svetu koji nije materijalan. I dalje je to isti svet, ali kao da je lišen jedne dimenzije, nema gore, nema dole, nema iza. Ima samo levo, desno i ispred. Čak i to levo i desno nije tako oštro nego se nekako uliva u ono što je ispred. U suštini, to ispred je jedina perspektiva. Ali to nije sve, jer ono što je ispred nema dubinu, barem ne na način kako prostornu dubinu doživljavamo u tzv materijalnoj dimenziji. Umesto dubine, perspektiva ispred sadrži bezbroj detalja koje po volji možemo da aktuelizujemo. Tada uviđamo da pred nama stoji beskraj. Zapravo, lišeni materijalne dimenzije, nalazimo sebe kako stojimo nasuprot ambisu koji predstavlja sveukupnost. U tom trenutku mi se nalazimo na tački gledišta totalne perspektive. Sve šta nam je potrebno jeste fokus. Jesmo li kadri da sebi predočimo to stanje ili nam je za to ipak potrebna neka jaka droga? 

Mogu nastaviti sa opisivanjem tog stanja, ali ne mogu tačno objasniti mehanizam kako se to postiže. Doživljaj gledišta totalne perspektive nije samo vizuelan, nego ima i svoj - da tako kažem - osetilni aspekt. Naime, čitavu senzaciju prati određena vibracija. Zapravo, sama perspektiva kao da zavisi od te vibracije. Što bolje osećamo vibraciju, što nas ona više prožima, to je naše opažanje stvarnije. Međutim, tu moramo naći meru, jer ukoliko se previše prepustimo vibraciji, ukoliko nas ona posve obuzme, postoji opasnost da se više nikada ne saberemo ili da nas neki detalj nekako uvuče u sebe i aktuelizuje nas u svom delokrugu postojanja, koje pritom, može biti sasvim materijalno, prijatno ili krajnje neprijatno. Dakle, možemo se bespovratno rasplinuti u beskraju gubitkom fokusa, ili projektovati u detalj, čime onda gubimo sveukupnost gledišta, a što može imati za posledicu naše pojavljivanje na nepoznatom mestu, u nepoznatom svetu. Iz ovih razloga, važno je, da kada se već jednom nađemo pred vratima totalne perspektive, sačuvamo prisebnost i kontrolisano se prepustimo vibraciji na čijim talasima mi zapravo krstarimo po onome što je ispred

Sada bih se vratio na početak ovog malog pripovedanja, posebno na rečenicu o buđenju u ovom svetu, ali koji više nije isti, nego je zapravo izgubio jednu dimenziju. Ovde sam namerno izbegao klasičnu okultističku terminologiju. Nisam rekao astral, jer astral nije ravan, nije dimenzija, nego je primarno svetlost, a svetlost sama po sebi tvori dimenziju, odnosno predstavlja tvar dimenzionalnosti, uobličenja. Sila koja uobličava je vibracija. Namerno nisam rekao Reč, jer to zvuči previše religijski, ali reč sama po sebi jeste vibracija, naročito reč koju ne izgovara čovek, nego koja je kao vibracija svojstvena procesu neprekidnog vrenja univerzuma. Otud, iskustvo buđenja u svetu koji je izgubio jednu dimenziju, jeste početna tačka svojevrsnog razgrađivanja sveta. Kastaneda je govorio o tzv zaustavljanju sveta, ali ja ne mogu da posvedočim o takvom iskustvu. Meni je to nepoznatno. Ono što znam jeste doživljaj razgrađivanja sveta. 

Stoga, zamislite sledeću situaciju. Budim se, prepoznajem gde sam, sve mi je poznato, međutim, nešto bitno nedostaje - trodimenzionalnost. Zato smatram da viša dimenzija nije 4D ili 5D itd. To su teorijske i matematičke konstrukcije koje neki tako jako vole da poimaju kao da su stvarne. Superiornija dimenzija, mada je glupo tako reći, u odnosu na ovu našu 3D, jeste 2D. Upravo sam je opisao. Ona je apstraktnija. Da je to tako svedoče i simboli ljudske baštine koji su mahom dvodimenzionalni. Arhetipski svet je dvodimenzionalan. Projekcija svesti u simbol, tako omiljeni savremeni metod doživljavanja arhetipskog (ulazak u tarot kartu, ulazak u pentagram itd), zapravo jeste fokusirano ali i ograničeno iskušavanje dvodimenzionalnosti. To nije četvrta dimenzija kako mnogi od njih objašnjavaju, nego druga. Da su je potpuno doživeli onda bi osetili i vibraciju te bi videli kako zapravo nema dubinu na koju smo navikli u našem materijalnom telesnom 3D postojanju. Potpuno sam svestan da su ovo sve neadekvatni izrazi, ali trenutno ne baratam boljim i preciznijim, a da bi me neko ko čita ovo uopšte razumeo. 
Gubitak trodimenzionalnosti, njeno svojevrsno isisavanje iz stvarnosti, nema odmah za posledicu rastakanje sveta, odnosno prizora i ambijenta u kome smo prethodno obitavali. Mi možemo zadržati fokus i ostati da bitišemo i dalje tu gde jesmo, ali na način koji je bitno izmenjen. Takođe, ukoliko zadržimo fokus, možemo se kretati i po drugim i posve drugačijim ambijentima, ali takođe možemo sabrati našu svest u tačku (1D) ili večito skakati od jedne do druge reference. Dakle, gubitak dimenzije nije stvar vežbe, nije nešto za šta postoji postupak, recept. Ono što je predmet vežbe jeste kontrola fokusiranosti. Fokus je izraz naše namere. Fokus je ono što treniramo. Kako se to trenira fokus? Pa mi svakodnevno treniramo naš fokus, ali to činimo tako što ga zakucavamo u skladu sa onim što čini naše životne i misaone perspektive, onako kako smo navikli, kako smo naučeni i kako to svi ostali rade. Retko kada iskačemo iz tog okvira. 

Kastaneda je govorio da je položaj skupne tačke kod svih ljudi bezmalo ujednačen, nalazi se na istom nivou. Tako isto i fokus o kome govorim, mada nikada nisam video Kastanedine skupne tačke, ali sam donekle osvestio proces fokusiranja. Za vežbanje fokusa u ovoj 3D stvarnosti, potrebno je da naučimo korišćenje perifernog vida, pošto smo navikli da se uglavnom služimo direktnim vidom. Korišćenje perifernog vida samo je jedan od aspekata izgrađenog fokusa. Njegovo korišćenje oživljava naše sposobnosti fokusiranja pažnje. Nema tu ničeg mističnog, ali ne postoji gotovo ništa magičnije od toga. Dovoljno je fiksirati pogledom jednu tačku a onda se usredsrediti na pojave koje se javljaju po obodu vidnog polja. Kada kažem usredsrediti se, ne znači skretati pogled u nekom novom pravcu nego ga držati zakovanog u jednu tačku, istovremeno opažajući rubne fenomene. Kao posledicu toga imamo neku vrstu razlivanja vidne perspektive, ali tokom vremena ona se izoštrava. Ukoliko to radite po mraku, primetićete da se vid brže izoštrava, a vi možete nesmetano posmatrati objekte ili obrise koje direktnim gledanjem niste bili u stanju da opazite. Vremenom, bićete u stanju i da se nesmetano krećete po mrklom mraku. Naravno, da bi se to uspelo, potrebno je vežbati, ali ta vežba nije komplikovana niti teška. Možete, kako je to već radio neko koga poznajem, nabaviti šešir sa širokim obodom i na obodu tačno ispred očiju, okačiti neki mali predmet koji diskretno svetli u mraku i u početku pažljivo hodati mračnim ambijentom direktnim pogledom fokusirani na slabašni izvor svetlosti, ali pažnjom otvoreni za opipavanje okoline tzv perifernim vidom. Već nakon nekoliko takvih petnaestominutnih seansi, primetićete poboljšanje vaše sposobnosti opažanja perifernim vidom. Ubrzo ćete biti u stanju da se slobodno krećete i u mrklom mraku po nepoznatom terenu jer ćete steći sposobnost potpunog oslanjanja na periferni vid u tim uslovima. U to sam se lično uverio, a povrh toga, nekoliko ljudi mi je potvrdilo slična iskustva.

Drugi aspekt fokusa o kome govorim podrazumeva da ste prethodno savladali veštinu lucidnog sanjanja u osnovi. Pod tim podrazumevam da ste nekako naučili da se probudite u snu, ali da još uvek niste obuzdali san, odnosno niste naučili da održite svest u stanju sanjanja. Tu stupa na scenu način koji je opisao Kastaneda (vidi njegovu knjigu Umeće sanjanja). Naime, kada jednom postanete svesni da sanjate sve što je potrebno jeste da održite ne samo svesnost u snu, nego i sam san. Kako održati san? Stalnim usmeravanjem pažnje sa jednog na drugi, treći, četvrti itd detalj, jer ukoliko se fokusirate samo na jedan detalj, jednu stvar ili pojavu, san će se rasplinuti. Zato stalno pogledom šarate unaokolo. Treći aspekt fokusa jeste stvaranje i zadržavanje na tzv mentalnom ekranu određenih imaginacijskih slika, što se postiže upornom meditacijom. Jednostavno, zamislite određeni objekat i trudite se da ga u mašti zadržite što duže u nepromenjenom obliku. Naposletku, postoji i jedan kombinovani metod, manje-više poznat. Recimo, nacrtajte jednakostranični crveni trougao na hartiji (neka bude malo veći, oko 20cm) i namestite ga kako vam najlakše odgovara sa namerom da se direktnim pogledom fokusirate na njegovo središte. Perifernim vidom opažajte njegove rubove i ono preko njih. Zatim zatvorite oči i usredsredite se na svetlosni otisak koji će se u komplementarnoj boji (dakle zelenoj) pojaviti na vašem mentalnom ekranu. Tu sledi trik, jer vaš naredni korak jeste projektovanje u trougao. Morate pronaći načina da nekako uđete u trougao. O tome na internetu ima dosta dostupne literature, tako da ovde ne bih išao dublje u tu temu.
Da sumiram: zamišljeno buđenje u dvodimenzionalnoj stvarnosti, iz mog iskustva, jeste nešto što vežbanjem nisam mogao postići, ali vežbanje četiri navedena oblika fokusiranja, bilo je od pomoći tokom spontanih 2D projekcija. Na žalost, nisam pronašao način, niti posedujem veštinu i moć, voljne 2D projekcije, već su rezultati svih mojih pokušaja u obliku nekakve kvazi trodimenzionalnosti, odnosno ograničenog iskušavanja dvodimenzionalnosti na način kako ih doživljava većina onih koji se time bave. Sa druge strane, spontana 2D projekcija dešava mi se pod uticajem droga, malo češće u snu, a izuzetno retko pri budnoj svesti. Zapravo, taj fenomen češće sam doživljavao u ranom detinjstvu nego kasnije, ali tada sam to prihvatao zdravo za gotovo i nisam bio u stanju da to nekako objasnim i racionalizujem. Zato sam i napisao ovaj tekst da posvedočim o toj mogućnosti i mojem razumevanju iste. Kada sam nakon tih spontanih dešavanja promišljao doživljeno iskustvo, shvatio sam koliko je lomljivo i nestvarno ostrvo na kome stojimo a koje nazivamo čvrstim, materijalnim svetom. Sasvim je u pravu Karlos Kastaneda kada kaže da je ovaj svet zapravo konvencija. Čak, ni sama odrednica materija nije sasvim tačna, jer je stvar opažanja. Zapravo ne postoji materijalno i duhovno, već samo nešto što bismo približno mogli označiti izrazom energija.

Wednesday, May 9, 2018

On Spiritual Experience and Self Work (author Dorijan Nuaj)


On forums and social networks I have been always seeing grumblings that nobody writes about their experiences with self-work, practices, meditation, some magic practices, etc. I could not understand why it mattered to anyone at all. If you have your own experiences, what does it mean to you if you read about somebody else’s experiences? In order to compare yourself to somebody, or what? If you, however, don’t have any, reading about somebody else’s experiences will not contribute to your experience in any way. I will not deal here with those who ask such questions and reproach those dealing with something occult, mystical, and spiritual in general for hardly writing about their experiences. That expectation reminds me of the process of witnessing in Neoprotestant denominations when certain believers in public, before the whole Church, witness how the Holy Spirit intervened in their sinful lives, how God responded their prayers, saved them from trouble, brought them to a certain realization, and alike. Then they, distressed by their own witnessing, shed a few tears, their voice shakes, and the public too. Often, the weaker who are witnessing collapse, people from the front rows run out and hold them, give them water, wipe the sweat from their brow and literally hold them up so they could witness God’s intervention in their little God-pleasing lives to the end. I believe that sounds ridiculous to many, but in the same way are ridiculous the expectations of those who want to read about experiences of the others in their wish to draw a moral from it or simply experience the excitement and find encouragement to somehow experience the same through their efforts.

Further, I will not here deal with those who are expected to talk about their experiences in what they are doing. All of this is only a motive for stating some, for general standards, radical claims, and additionally, to present a uniquely personal experience. Let us start with experience first. I was in my teenage years when on a calm summer evening in the middle of the street, something unusual happened out of the blue, without any visible or reasonable cause. I was going for a walk with my three friends when we stopped for a moment on a square, engrossed in an ardent conversation. I suddenly stopped talking and pointed my finger toward the Sun which getting ready to set was becoming reddish and less intense. I remember I noticed how something strange and amazing was happening on the sun disc. For a moment the four of us stopped and looked at the unusual phenomenon. However, a problem arose. Although it all lasted a couple of moments, my friend has afterward told amazing stories about that unique solar event which objectively did not happen, but in our conscience did. I wasn’t sure anymore if their imagination added all those details, but the strange thing was they all described completely different phenomena. What was even more interesting was that I did not remember anything. 

Almost thirty years have passed since, but I still don’t have any memory of what I really saw although it was me who first noticed something unusual. Of course, over years, a lot of things concerning solar nature emerged in my consciousness and in dreams, but the fact that that part of my experience still stayed hidden from my ordinary conscience remains. The described event represents one of the crucial moments in my life, and yet it hasn’t been caused by some self-work, beliefs, practices, identifications, or orientations of any kind. It simply happened by itself without any visible cause. Therefore, my experience is not of any practical use to anyone who deals with something spiritual or magical. There is no such practice, meditation, ritual, or magic technique by which someone could find themselves in such a situation, and why would they do that? There is nothing glamorous, enlightening, no angels or demons, no ghosts, gods, mystical symbols or pictures in this experience. Simply, I was completely paralyzed and engrossed by a force that I, there, can connect to solar nature. After that, of course, in years that followed, many things connected to the sun happened in my conscience, but I can somehow describe all of that, I can remember clearly, to the tiniest details. However, the initial moment still remains darkened by light. So, what conclusions we can draw from this short testimony? When I told this to an occultist a long time ago he immediately presumed that I was possessed by a solar ghost; that it was initiation, etc. Such interpretation clearly pleased my youthful spirit, fed my unrestrained ego firming my belief that I was an adept chosen by secret masters or invisible spirits of solar hierarchy hidden in the very sunlight, etc. From this perspective, I realize it was all wrong because time has contested such delusions. In the meantime, some other engrossments and paralyzes by the Moon, certain stars, clouds, seas, even the very Earth have taken place, as in reality so in dreams. Solar possession was an introduction to later events and experiences. Yet, I repeat, none of these has so completely wiped out or compressed my conscience as the intensity of a touch of solar nature.

I later realized that many people had similar, more or less radical experiences in their lifetime. Besides, Carlos Castaneda wrote about that, claiming through Don Juan’s mouth that nagual calls each of us, but rarely anyone answers that call. No matter how we call that something, I decided to answer that call then. It is precisely my decision that comprises the essential value to anyone reading this. Remember, did a spirit call you too, in this or that way? If so, did you answer? If you did answer, how did you do that? Have you waited for the following touches and calls, or have you hastily got involved in some teachings, pseudo-occult and quasi mystic associations and groups, believing that something has awakened you from the sleep of everyday conscience just that you become a member of a sect or maybe found your own? That is very important because if you felt the touch of the supernatural, that is, the touch of force behind the material world, everything you should have done is make a strong decision with your whole being that you will alertly wait for the next touch even if that touch never came. If you did so instead of reading, for example, Aleister Crowley or a swami and decided to join a grouping that claims that they are just on the line of what you liked, you wouldn’t have lost so many years and spent your life on nothing more or less. I don’t say one should not read. Of course, they should. It is good to cultivate the mind from different angles, even specialize in a certain direction, but making far-stretching decisions on joining a certain magic current, astral chain based on your personal sensibility is wrong and often disastrous. It is not a type of beer or sweets so you decide based on how it tastes on your palate. So, everything you should do is to listen and wait for new touches of spirit, to put it that way, when it already touched you in such a way to shake your whole being. If such a thing didn’t happen to you, it doesn’t mean it will not happen, and if you engage in some kind of self-work, it won’t be of any use in that sense. Of course, you may practice yoga, tai chi, kung fu, astral projection, meditation, study I Ching, astrology, Kabbalah or Tarot, but not that you consider it to be your path, something to which you will devote yourself, but let that be of use to you as a walking stick. Contrary to that, your path is hidden by a thin veil and it simply yearns to merge with your feet, and it is up to you to be ready when those destined moments of lifting the veil take place.
I will now refer to what Julius Evola said, along with Crowley, Guenon, Eliade, and Hamvas, my favorite thinkers. What he said is quite compatible with my intention brought out by this text so it makes sense to quote him. Evola rejected the idea that everyone who wants can become an initiate through his own efforts and practices. He said the following on that:
„This is an illusion, the truth being that through his own strength alone, the human individual cannot go beyond human individuality, and that any positive result in this field is conditioned by the presence and action of a genuine power of a different, non-individual order. And I can say categorically that in this respect, the possible cases are reduced to only three”. (Julius Evola, Ride the Tiger)
I will here paraphrase Evola in short. The first case is when one already naturally, by birth possesses and is marked by a different force, which is very exceptional. The second case is when that different force manifests in the cases of traumas, deep crises, or in some other moment and it breaks the ordinary barrier of conscience. The third case is when one is chosen by representatives of a well established, permanent, and powerful initiatory organization or lodge, that is, when somebody acquainted as master acts on a man. It is obvious that the first case is indeed rare and exceptional. The second case is also rare because people more or less resist the call of that force and try to repress and restore each such breakthrough. Precisely, as it is more often the case with these examples, just as I described above, such people go in the wrong direction following their sensibility, wasting time in the wrong company, doing unnecessary things in the wrong way. The third case is maybe rarer than the second because no matter how many people belonged to different mystical and occult orders and brethren, the question of their credibility is not without validity. The majority of them are false or the expression of somebody’s (self) deceptions. In my lifetime I have met many people from the esoteric and occult field, but I almost did not meet anyone who accomplished something through their own work or through the practice of some cult. Yes, a lot of things can be accomplished by work and practice. You can be more vital, develop some psychic powers, learn a skill, as we can do in profane world, but within the realm of metaphysical aims of the deepest man’s being the most of it is useless.

Translated by Sandra Šabotić
To see my other posts in English, click the label "English"

Sunday, May 6, 2018

Magijsko razumevanje (autor Dorijan Nuaj)

Mnogi izučavaoci modernih ezoterijskih učenja i praksi susretali su se sa zahtevom da nauče napamet i trajno zapamte brojne tabele korespondencija kojima su povezane različite pojave i simboli. Taj zahtev stajao je i još uvek stoji pred polaznicima nekih okultnih škola. Zašto je potrebno znati napamet veze između određenih simbola i pojava da bi se uopšte bavili okultnim i magijskim praksama? Otkud taj imperativ bubanja napamet? Zapravo to uopšte nije neophodno, ali današnji ljudi odavno su izgubili svojstva analogijskog povezivanja pojava i simbola jer mi smo navikli da razmišljamo u pojmovima. Te veze, atribucije, nisu nešto egzaktno, nisu naučno utvrđene, nego postoje isključivo u umu kao šeme analogija. To su orijentiri razuma i temelj onoga što se zove umeće pamćenja. Na primer, oni koji astrologiju smatraju netačnom i apsurdnom, sasvim razumno i logično, osporavaju da položaji planeta na bilo koji način utiču na naše živote. Sa te tačke gledišta skeptici su sasvim u pravu, ali to je zato što oni ne uviđaju osnovno pravilo magijskog načina opažanja i razmišljanja. Naravno da zvezde i planete kao fizička tela nemaju tu vrstu uticaja, ali postoji saobraznost, odnosno analogija između njihovog kretanja i naše sudbine. Dakle, postoji analogija koja te pojave povezuje, a ta analogija ne postoji objektivno, u smislu kako smo mi danas navikli da smatramo stvarnim, nego isključivo u umu onog ko se time bavi. Isto važi i za otvaranje tarot karata, geomantijskih figura ili Ji đing heksagrama. Objektivno gledano, to su samo neki simboli sa kojima se neko igra, međutim, glavni proces divinacije, tumačenja i prognoze, odvija se u umu onog ko se divinacijom bavi. Dakle, reč je o nečem posve subjektivnom, pa ipak neretko divinator upravo iz te pozicije subjektivnosti pogađa šta je bilo, šta jeste i predviđa šta će biti. Uspešan divinator zapravo čita iz sopstvene imaginacije. Položaji planeta i zvezda na nebu, način na koji su se karte otvorile, ili kakvu su konstelaciju zauzeli određeni simboli, služe kao podsticaj unutrašnjem imaginacijskom procesu, odnosno magijskom razumevanju stvarnosti, a to razumevanje je arhaično.
„Viđenje i razmišljanje istorijskog čoveka počiva na logičkim suprotnostima; viđanje i razmišljanje arhaičkog čoveka počiva na analogijama... Analogija znači da između svake pojave, fenomena, ličnosti, oblika, materija, svojstva postoji i razlika. Činjenica da se sve na svetu razlikuje, ali je ipak istovetno, sve je isto to, ali se to isto javlja u mnoštvu, jeste činjenica koja se u drevnim vremenima naziva analogijom... U prepoznavanju analogija nije presudna logička delatnost smisla, nego mnogo više dublji i elementarni doživljaj. Analogije doživljava manas, unutrašnje čulo. A preživljava na taj način što unutarnje viđenje neposredno iskusi uzajamni odnos unutarnjih slika koje se pred njim otkrivaju. Ovakva neposredna smislom i logički neobjašnjiva uzajamna veza postoji između metafizičkih principa i brojeva... Istorijski čovek ne razmišlja u slikama, nego u smisaonim suprotnostima i potpuno je slep upoređen s arhaičnim čovekom. Intelektualna delatnost modernog čoveka je apstraktna i irealna... Obeležje sveta nije u suprotnostima, nego u razlikama... Sve slično se razlikuje i sve različito je slično ali tako da se sličnost nikada ne poklapa potpuno i razlika se nikada ne pretvara u potpunu suprotnost. Suprotnost nije svojstvo sveta i nije svojstvo stvarnosti, nego apstraktnog smisla... Viđenje u analogijama je osetljivost prema sličnostima i razlikama... U arhaičkom vremenu ljudsko saznanje nije pojmovna konstrukcija apstraktnih svojstava, nego je personifikovano i genetičko.“ Bela Hamvaš, Scientia sacra, tom 1, Draslar partner, 2012, Beograd, str 129-130. Béla Hamvas, 1897–1968, mađarski mislilac i genonista.
Stoga, ukoliko neko želi da se u XXI veku bavi okultnim, ili ukoliko samo želi da razume svet drevnih ljudi, odnosno ukoliko želi da izađe iz određenih okvira današnjice, onda mora naučiti da se koristi načinom razmišljanja svojstvenim tom svetu. Kao da je reč o oživljavanju nekakvog saznajno-spoznajnog atavizma. Naravno, teško je to postići upotpunosti, ali upravo je učenje tabela korespondencija i njihovo slikovno i prostorno zamišljanje jedan od početnih koraka u tom pravcu. Kada u umu ustanovimo relaciju Mesec / srebro / voda / glas M / žensko / noć / trigram Voda / simbol luka / veo / cikličnost / levo oko / pas / sova / san itd i kada usvojimo taj asocijativni niz sličnosti da automatski počne raditi u našem umu, to je dobra polazna tačka.  Mi nećemo poistovetiti taj niz, ali ćemo naučiti kako da nešto što opažamo ili sa čime se suočimo, povežemo sa kosmosom, naposletku sa samim sobom. Otud mogu uzeti srebrnjak i tvrditi da je to Mesec, iako očigledno novčić u mojoj ruci nema nikakve veze sa Zemljinim satelitom, ali ta dva objekta dele zajedničko svojstvo kvaliteta. To je priroda magijske veze između njih. Kada jednom moj um usvoji određeni niz takvih veza, onda se taj niz može beskrajno razvijati i granati. U krajnjoj liniji sve pojave su međusobno povezane, ali su u dovoljnoj meri različite. Stvar je našeg uma kako ćemo svojstva koja ih povezuju ili razlikuju grupisati u, kako bi to Karlos Kastaneda rekao, popis sveta. U periodu ranog Novog veka, švedski mistik Emanuel Svedenborg (1688-1772) je reafirmisao teoriju saobraznosti, odnosno analogijskih korespondencija koja je svoj procvat doživela u vreme tzv okultnog preporoda u Evropi.
Neki su u istoriji ispravno tvrdili kako je Bog svugde i u svemu, ali su ipak zavapili da Boga ne može biti u kipu, u kamenu, drvetu ili na slici. Pa Bog i te kako može biti i u oblaku, i u kipu, i u drvetu, na slici, u simbolu, u slovu, u reči, u zvezdama, naposletku u samom čoveku. Taj stav je u svojoj suštini animistički, ali upravo je animizam kao takav, oličenje drevnog pogleda na svet koji je bio neposredniji od ovog današnjeg utemeljenog tokom milenijuma istorijskog procesa i razvoja pojmovnog mišljenja nauštrb slikovnog. Oni koji su to negirali izvršili su nasilje i stvorili pretpostavke neviđenog istorijskog nasilja. Oni koji su rekli da Bog ne može biti u nečemu, tu stvar ili pojavu, u sopstvenom umu, odelili su ili odsekli iz kontinuiteta jedinstva sveta. Zapravo, zatvorili su sebe i one na koje su uticali za jednu mogućnost. U tom smislu, kontinuirani proces zatvaranja i odeljivanja doveo nas je u neovarvarsko stanje današnjice, kada čovek ne poštuje prirodu, ne poštuje druge ljude, ne poštuje sebe, odelivši živu od nežive prirode. Kao vrhunac danas imamo apsurdne pokušaje da se živa i neživa priroda ponovo spoje u nekakvom kiborgizacijskom procesu. Oni koji su osuđivali obožavanje kamenih statua bogova ili zvezda, bojali su se da će ljudi obožavati isprazne predmete a ne živog Boga, pa ipak zar obožavanje kamena ne znači otkrivanje božanskog u kamenu? To je bio samo izraz jedne prekretnice koja se desila davno pre toga, radikalna reakcija na dekadenciju dotadašnjih religijsko-magijskih formula, budući da je istorijski proces značio udaljavanje od prvobitnog jedinstva sveta. Rezultat toga je apstraktni Bog, Bog kao pojam, što je u krajnjoj liniji proizvelo ateizam kao negaciju, ne samo tog apstraktnog Boga, nego i onog prethodnog što je pojava apstraktnog Boga negirala.